tag:blogger.com,1999:blog-57903635042857330952011-11-03T01:11:02.005-07:00စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.comBlogger411100tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-76492494732065593462011-01-17T05:21:00.000-08:002011-01-17T05:21:31.201-08:00ကၽြန္မေမ့ထားႏိုင္ၿပီဟုထင္ေသာ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားတခုျပည့္သြားၿပီ။ကၽြန္မရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြလည္း အနည္ထိုင္ကုန္ၿပီဟု ယူဆထားမိသည္။တကယ္တမ္းေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္ေပ။ကၽြန္မ သူ႔ကို ျပန္ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္တစ္ကၠန္႔ေလာက္နဲ႔တင္ကုိ ကၽြန္မရင္ထဲတြင္ ၾကည္ႏူးသြားရသည္။၃ႏွစ္ဆိုသည့္ အတိုင္းအတာဆိုတာက တကယ္ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ေသာ အကန္႔အသတ္တစ္ခုပင္။အဆက္ေဟာင္းဆိုသည့္ စကားကို အသည္းနာနာႏွင့္ပင္ လက္ခံလိုက္ရသည္။<br /><br />ပံုရိပ္ဆိုတာမ်ိဳးက မွန္ေရွ႕ရပ္ေနခ်ိန္တြင္သာ ျမင္ရေသာ အရိပ္တစ္ခုပင္။ကၽြန္မႏွင့္သူ၏ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္မွဳသည္လည္း သက္တန္႔လိုပင္။ခဏေလးႏွင့္ ေပ်ာက္ပ်က္သြားၾကရသည္။ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာင္ နားမလည္ခဲ့ေပ။အမွတ္တမဲ့ဆို တကယ္အမွတ္တမဲ့ေလး။ကၽြန္မႏွင့္သူ႔ၾကားက နံရံေလးက ပါးလြန္းသည္ထင္သည္။ခဏေလးနဲ႔ကို ေပါက္ၿပဲသြားသည္။အခ်စ္လား.........။အစအနေတာင္ ရွာမေတြ႔ခဲ့ေသာ စကားဆန္းတစ္ခုလိုပင္။<br /><br />'နင့္ကို ခ်စ္တယ္' <br />ကၽြန္မၾကားႏိုင္ရံု အသံေလး။သို႔ေသာ္ တိုးေပမဲ့ ၾကည္ႏူးခဲ့ရေသာ အခ်ိန္ေလးတစ္ခုပင္။(တခါတရံ ထိုအခ်ိန္ေလးကို ျပန္စိတ္ကူးၾကည့္မိေသးသည္)ကၽြန္မ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ခ်စ္ခဲ့ဖူးေပမဲ့ အခ်စ္ႏွင့္ လမ္းခြဲျခင္းက ဘာမွမသက္ဆိုင္ခဲ့ေပ။ ကၽြန္မလို အတၱႀကီးေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္၏ အခ်စ္ခံရျခင္းသည္ ေထာင္တစ္ခုႏွင့္ ပိုတူေပလိမ့္မည္။ကၽြန္မေပးသေလာက္ ကၽြန္မျပန္ရခ်င္တတ္ေသာစိတ္..........။အရာအားလံုးလြန္ကုန္ၿပီ။ဘ၀ဆိုတာ ေခြေတြလို ေနာက္ျပန္ရစ္လို႔မရသလို ေရွ႕ႀကိဳၾကည့္လို႔ မရႏိုင္ခဲ့ေပ။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း။<br /><br />အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္မဘ၀အတြက္ ေနာက္ဆံုးတြင္ ရွိသည္ဟု ထင္ထားခဲ့သည္မွာ အလြန္လြဲမွားျခင္းတစ္ခုပင္။တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခ်စ္တတ္ေသာ ႏွလံုးသားတစ္ခုရွိသူတိုင္းရဲ့ ရင္ထဲမွာ(ထိပ္ဆံုးမွာ)ကိန္းေအာင္းေနတတ္ေသာ အရာတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။သူ႔ကို ေမ့ႏိုင္ဖို႔ တကယ္တမ္း မာနႏွင့္ႀကိဳးစားၾကည့္ေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။သူမရွိေသာဘ၀တြင္ အသားက်ေအာင္ကၽြန္မ မနည္းႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။သူ႔အေၾကာင္းစဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း ကၽြန္မေခါင္းထဲက ေဆးစာေတြ ထြက္ေျပးကုန္သည္။ကၽြန္မ ကမာၻကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့ကုန္သည္။ကၽြန္မ ငိုခဲ့လား။အဲတာလည္း မေသခ်ာျပန္ပါ။<br /><br />ခံႏိုင္ရည္ဆိုသည္ကို ဘယ္အရာႏွင့္တိုင္းလဲကို ကၽြန္မ မသိခ်င္ပါ။ကၽြန္မဘာသာ ကၽြန္မ ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္ဟု ခံယူထားသည္။သူ႔ကို ေနာင္တခ်ိန္ျပန္ေတြ႔လွ်င္ ဘယ္အေျခအေနႏွင့္ပဲ ေတြ႔ရေတြ႔ရ ကၽြန္မ တုန္လွဳပ္ျခင္းမရွိ တမ္းတျခင္းမရွိ ႏွဳတ္ဆက္ၿပံဳးျပႏိုင္ေပလိမ့္မည္။ သူ႔ကို ကၽြန္မမခ်စ္ေတာ့ဘူးဟု ခံယူခ်င္မိသည္။တကယ္ေကာ ျဖစ္လာ မလာကို ကၽြန္မ ကိုယ္ေတြ႔ႀကံဳမွ သိရေပမည္။<br /><br />သူ၀င္လာတည္းက ကၽြန္မ ျမင္ပါသည္။သူႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ မမႀကီး(ေဆးရံုအုပ္ႀကီး)ေမြးေန႔ပြဲႏွင့္ မည္သို႔သက္ဆိုင္သည္ကိုေတာ့မသိေပ။သူ႔ကို ျမင္လိုက္ရရံုႏွင့္ ဟိုအရင္တုန္းကလို ရင္ထဲေႏြးေထြးဆဲ။ဘုရားေရ ကၽြန္မရင္ခုန္သံေတြ အဆံုးမသတ္ေသးပါလား။သူ ကၽြန္မကို မျမင္ေသးေပမဲ့ အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း ကၽြန္မ ေရာက္ေနမွန္း သိေပလိမ့္မည္။ကၽြန္မ ေတြးေနသည့္ အခ်ိန္ပိုင္းအတြင္း သူ ကၽြန္မေရာက္ေနမွန္းသိသြားေလၿပီ။ကၽြန္မဆီကို သူ လွမ္းလာေနၿပီ။ဟိုအရင္တုန္းက ခ်စ္သူဘ၀မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္ေကာင္း ေပ်ာ္ရႊင္လိမ့္မည္။အခုေတာ့ သူစိမ္းမဟုတ္ေသာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္။<br /><br />' အဆင္ေျပတယ္ မလား '<br />သူ႔အသံတြင္ ဟိုအရင္တုန္းကလိုေတာ့ ၾကည္ႏူးမွဳ မပါေတာ့ေပ။ၾကာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ကၽြန္မ မ်က္ႏွာတြင္ အလြန္ပီျပင္ေသာ အၿပံဳးတစ္ခု တပ္ဆင္ကာ<br />' ေျပပါတယ္။'<br />ဟုတ္ပါသည္။ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ပဲ လြမ္းလြမ္း သူ႔ေရွ႕တြင္ ေကာင္းေကာင္းဟန္ေဆာင္ႏိုင္ရမည္။ကၽြန္မအတြက္ သူလား........မရွိမျဖစ္မဟုတ္ေတာ့ေအာင္ေတာ့ ကၽြန္မ ၃ ႏွစ္အတြင္း ႀကိဳးစားႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ဒီ အၿပံဳးတုေတြ ကၽြန္မ တသက္လံုး ၿပံဳးျပႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မထပ္ႀကိဳးစားရေပဦးမည္။<br /><br />ပန္းရင့္ေရာင္<br /><br />စာ ျပန္စေရးေပမဲ့ ဘယ္လို ေရးရမယ္ မသိေသးလို႔ ကေမာက္ကမ အေရးအသားနဲ႔ပဲ စႏွဳတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္။ဖတ္ေကာင္းမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္ရွင္။<br /><br />ေလးစားလ်က္ <br />ပန္းရင့္ေရာင္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-7649249473206559346?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-3582414371244041822010-12-23T05:52:00.001-08:002010-12-23T05:52:41.492-08:00ေနမေကာင္းတာေရာ ပ်င္းတာေရာ အလုပ္မ်ားတာေရာ.........အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကၽြန္မ ဘေလာ့ေလာကကို ေခတၱစြန္႔ခြာဖူးပါတယ္။ဘေလာ့ဂါကို ၀င္မရေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မ ဘေလာ့မေရးေတာ့ဘူးလို႔ေတာ့ စဥ္းစားမိပါေသးတယ္။<span id="fullpost"> အခုေတာ့ ကၽြန္မ အနားယူလို႔လည္း ၀ၿပီဆိုေတာ့ ျပန္ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ဘေလာ့ဂါကို ၀င္လို႔ရမဲ့ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား software မ်ားရွိရင္လည္း ေျပာျပ အႀကံေပးေစလိုပါတယ္။setting နည္းနည္းေျပာင္းလိုက္လို႔ လင့္ခ်ိတ္ထားတာေတြ ေပ်ာက္ကုန္လို႔ လင့္မ်ားကို ကၽြန္မရဲ့ ေမးလ္ blog.pinkgirl@gmail.com ကို ပို႔ေပးၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္ရွင္။ေနာက္လေလာက္က်ရင္ လင့္ေတြျပန္ခ်ိတ္ၿပီး စာျပန္ေရးေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။<br /><br />အားလံုးကို ေလးစားလ်က္<br />ပန္းရင့္ေရာင္<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-358241437124404182?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-74441158776308669282010-09-26T02:37:00.000-07:002010-09-26T02:49:51.464-07:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: purple;"><u>အစ</u></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">သူ႔ျမင္ကြင္းထဲကုိ&nbsp; country style ႏွင့္ ပံုရိပ္ေလး ၀င္လာသည္။ လျပည့္ေန႔မို႔ ဘုရားတြင္ လူရွဳပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူဆိုတာ ေသခ်ာမမွတ္မိေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုပံုရိပ္ေလးကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သတိရေနတာကိုေတာ့ သူ မျငင္းႏိုင္ေပ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔အေကာင့္ထဲကို countrystylegirl ဆိုေသာ အေကာင့္တစ္ခုက ေရာက္လာသည္။ ဘုရားေပၚမွာ ျဖတ္ခနဲျမင္ခဲ့ရေသာ ပံုရိပ္ေလးကို သတိရကာ လက္ခံလိုက္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူရင္ခုန္ေနတာကေတာ့ အမွန္ပင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းကအေကာင့္တစ္ခုေပးတာကို အက္လိုက္ေပမဲ့ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ထားလိုက္သည္။တစ္ေန႔ ကၽြန္မ အြန္လိုင္းတက္ကာ သီခ်င္းလိုက္ရွာေနတုန္း ကၽြန္မ အလုပ္မ်ားေနသည္ဟု ေရးထားသည့္ၾကားမွ လာဟိုင္းေသာ အေကာင့္တစ္ခုေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္တိုသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မအက္ထားေသာအေကာင့္မို႔လို႔ သည္းခံလိုက္သည္။ စကားနည္းနည္းေျပာၾကည့္ရင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းသိလာရတာက တဆိုင္တည္း ထိုင္မိေနၿပီဆိုတာကိုပင္။ ကၽြန္မနည္းနည္းလည္းလန္႔သြားသည္။ သူက ကၽြန္မကို ၀င္လာထဲက သိတယ္ ဟု ေျပာေသးသည္။ ကၽြန္မကလည္း ၀တ္ေနက် country shirt ပဲ၀တ္ထားသည္။ လိုင္းေပၚကေနတဆင့္ သူနဲ႔ အျပင္မွာခင္မင္ခဲ့ရသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">သူမက သူ႔ကို ရိုးရိုးသားသားခင္ေသာ္လည္း သူကေတာ့ သူမအေၾကာင္း အျပင္မွာစံုစမ္းရတာလည္း အေမာပင္။ သူမတြင္ ခ်စ္သူမရွိဘူးဟုသိရမွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ သူမႏွင့္ တစ္ခါဆံုေတြ႔ရတိုင္း သူေပ်ာ္ေနတတ္သည္ကို သူမက သိျမင္မဟုတ္ေပ ။စကားနည္းေသာ သူမကို ရယ္ေမာေအာင္ စရတာကိုလည္း သူႏွစ္သက္ပါသည္။ သူမ၀တ္ေနက် country style ကိုလည္း သူ သေဘာက်ပါသည္။ဘုရားေပၚတြင္ ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ပံုရိပ္ေလးကို သူမဟုပဲ တထစ္ခ်ယံုၾကည္မိသည္။ သူမနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သူ႔အတြက္ ဘယ္အရာမဆို အမွတ္တရလိုျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို ဖြင့္ေျပာဖို႔က သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာကို ျမတ္ႏိုးတဲ့သူမကို သူ မေျပာရဲေပ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ကၽြန္မ သူ႔ကို ခင္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာကို ကၽြန္မတန္ဖိုးထားသလို သူလည္း တန္ဖိုးထား သည့္အတြက္ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို သူ႔ကို သိပ္မေျပာျပျဖစ္ေပမဲ့ သူ႔တြင္ နားလည္မွဳရွိသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ျဖစ္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခြင့္မရွိတာကိုေတာ့ သူေရာကၽြန္မေရာ တၿပိဳင္နက္တည္း သိခြင့္ရလိုက္သလို ႏွစ္ေယာက္လံုးနာက်င္ခဲ့ရပါသည္။ ထိုေန႔က ကၽြန္မႏွင့္ ကၽြန္မခ်စ္သူေမာင္ လမ္းခြဲခဲ့ေသာေန႔တြင္ သူက ကၽြန္မကို ရည္းစားစကားေျပာေသာအခါ အရာအားလံုးက ေျပာင္းလဲကုန္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ ခ်စ္သူေတြဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမသိၾကပါ။ သူလည္း မသိပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုလွ်င္ ေမာင့္ကို ကၽြန္မက အရင္စႀကိဳက္ခဲ့ၿပီး ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ရရင္ေတာင္ ေက်နပ္သည္အထိ ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မနားက ေမာင္ထြက္ခြါသြားမည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ ကၽြန္မေမာင့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ကၽြန္မ နားလည္မေပးႏိုင္တာက သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကိုျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ျငင္းရံုမွလြဲလို႔ ကၽြန္မဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေပ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">သူက ကၽြန္မကို ခ်စ္သည္။ ကၽြန္မက ေမာင့္ကို ခ်စ္သည္။ ေမာင္က တျခားတစ္ေယာက္ကို ျမတ္ႏိုးသည္။ထိုပုစာၦကို ဘယ္သူမွ မရွင္းႏိုင္ေပ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ကိုယ္ခ်င္းစာေပမ့ဲ ကၽြန္မလည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေပ။ကၽြန္မလည္း သူ႔ကို ျပန္မခ်စ္ႏိုင္ေပ။ ကၽြန္မနာက်င္ေနရသလို သူလည္း နာက်င္ေနမည္ကို နားလည္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းကိုေရာ ခ်စ္တဲ့သူကိုပါ သူေရာကၽြန္မပါ တခ်ိန္တည္းဆံုးရွံဳးခဲ့ရသည္။ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ဆင္ဆင္ေလးေတာ့ တူေနၿပီ။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာက သဘာ၀ပင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">နာရီေတြက ထြက္ေျပးကုန္တာနဲ႔ အမွ် ကၽြန္မ ေမာင့္ကို သတိရေနဆဲပါ။ ေမာင့္ကို သတိရသလို သူ႔ကိုလည္း သတိရပါသည္။ သူသည္ ကၽြန္မကို အလြန္ေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ကၽြန္မရင္ထဲတြင္ ပံုရိပ္ေလးႏွစ္ခု အၿမဲရွိေနပါသည္။ တစ္ခုက ေမာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ခုက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ သူ ျဖစ္ပါသည္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #660000;"><u>အဆံုး</u></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">သူ႔ဘ၀တြင္ သူမကို မေသခ်ာေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ဖြင့္ေျပာဖူးသည္။ ထိုအရာက အမွားႀကီး မွားေစခဲ့သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမသည္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္မွန္း သူေနာက္က်စြာ သိခြင့္ရလိုက္သည္။ သူမႏွင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္ဆံုလွ်င္ သူမကို ေတာင္းပန္ခ်င္ေသးပါသည္။ သူ ဘုရားေပၚတြင္ ျဖတ္ခနဲ ေတြ႔ရေသာ ပံုရိပ္ေလးကို သူအမွန္တကယ္ရွာေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ထိုပံုရိပ္ေလးက သူ႔အနားမွာ ရွိေနၿပီကို သူမ သိလွ်င္လည္း ၀မ္းသာပါလိမ့္မည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: yellow;">(ေနမေကာင္းတာနဲ႔ စာေကာင္းေကာင္းမေရးျဖစ္တာကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။အခုစာကလည္း ဖတ္မေကာင္းရင္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေရးစရာမရွိတာနဲ႔ အခုတေလာ ၀တ္ျဖစ္ေနတဲ့ country style ေလးကိုပဲ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ၾကည့္လိုက္တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။)</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-7444115877630866928?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-91338627679807444882010-08-31T01:11:00.001-07:002010-09-26T03:00:43.602-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ မေဆြးေႏြးမိတဲ့အေၾကာင္းက “အခ်စ္နဲ႔အိမ္ေထာင္ေရး” ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္မဘ၀တြင္ အခ်စ္ကိုဆံုးရွံဳးၿပီးခ်ိန္နဲ႔ သစၥာတရား ေဖာက္ဖ်က္မွဳသည္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘ၀မွာ မေရရာတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲေလ။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့<wbr></wbr>လူတစ္ေယာက္ကို “ခ်စ္တယ္”ဆိုတာေလးေတာင္ ေျပာခြင့္မရပဲနဲ႔ ဆံုးရွံဳးခဲ့ဖူးတယ္။ သစၥာတရား...<wbr></wbr>။ ဟိုးအရင္က ကတိျပဳခဲ့တဲ့အရာေတြကိုလည္း မိဘေတြသေဘာတူထားတဲ့သူက ေဖာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မသိ<wbr></wbr>လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္က ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္းကို ဖ်က္သိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ သတင္းစာထဲက စာပိုဒ္ေသးေသးေလး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ ဘာမ်ားထပ္ဆံုးရွံဳးစရာမ်ား က်န္ခဲ့ေသးလဲ။</span></div><div id=":3sz" style="text-align: justify;"><br /><div style="color: blue;"><b><u><span style="color: purple;">အတိတ္</span></u></b></div><span style="color: blue;">ကၽြန္မတို႔ သိတဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရကေန လက္တြဲေဖာ္ဆိုတဲ့ အလြန္ေ၀းကြာတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့ဖူးေလ။ႏိုင္ေဇာ္ေရာ ကၽြန္မေရာ ေတြးမိမွာလည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔သိခဲ့ၾ<wbr></wbr>ကတာ ကၽြန္မတို႔သံေယာဇဥ္က ျဖဴစင္တယ္ဆိုတာပဲေလ။ ႏိုင္ေဇာ္<wbr></wbr>အတြက္ ကၽြန္မဟာ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ျဖစ္သလို ကၽြန္မအတြက္လည္း အဲလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ Final part two (ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း ခ ) ေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မနဲ႔ ႏိုင္ေဇာ္ကို ႏွစ္ဘက္က မိဘေတြက လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံု<wbr></wbr>း မိဘဆႏၵကို မလြန္ဆဲပဲ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့တယ္။ သတင္းစာထဲမွာ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္း ဆိုတဲ့စာပိုဒ္ကို ျဖတ္ၿပီးေတာင္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရယ္ေမာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတိ<wbr></wbr>ု႔ဟာ ျဖဴစင္ၾကတယ္ဆိုေပမဲ့ လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက သိပ္မကြာဘူးလို႔ပဲ ေတြးမိၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာဟာ မတူညီမွဳႏွစ္ခုပါပဲ။ အဲ့အခ်ိန္တု<wbr></wbr>န္းကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သစၥာမေဖာက္ေၾကးဆိုၿပီး ကေလးဆန္ဆန္ ကတိေတြျပဳတုန္း......<wbr></wbr>....။</span><br /><span style="color: blue;"><br /></span><br /><span style="color: blue;">တစ္ခါတရံ အခ်စ္ဆိုတာဟာ ပဥၥလက္ဆန္စြာ ၀င္ေရာက္တတ္တယ္ေလ။ ကၽြန္မ သူ႔နဲ႔စေတြ႔တဲ့အခ်ိန္က ကၽြန္မ ဘြဲ႔ရၿပီးလို႔ မန္းေလးကို အလည္သြားတဲ့အခ်ိန္။ သူက မန္းေလးဆင္း၊ကၽြန္မက မေကြးဆင္း။ same batch ဆိုေပမဲ့ ေက်ာင္းမတူေတာ့ မသိၾကဘူး။ မန္းေလးကို ကၽြန္မ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အလည္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ စေတြ႔ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ို<wbr></wbr>င္းထဲကပဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ သူနဲ႔က ရင္းႏွီးတာ ျမန္ပါတယ္။ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မသေဘာက်ပါတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲ<wbr></wbr>မွာ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္မ်ိဳးေလးခံစားရတိုင္း ကၽြန္မ ႏိုင္ေဇာ္ကို အားနာေနမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ဟိုအရင္က ဘာမွ မဟုတ္သလို ရယ္ေမာခဲ့ဖူးတဲ့ ကတိေလးတစ္ခုက ကၽြန္မကို ေလးလံေစခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ခံစားမွဳေတြကို ကၽြန္မ တိတ္တဆိတ္ ထိန္းသိမ္းထားခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ဆက္ၿပီး ပတ္သတ္ႏိုင္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက ထပ္ေပၚလာျပန္တယ္။ ကၽြန္မရဲ့ ပထမဦးဆံုး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမဲ့ ၿမိဳ႕က မေကြးၿမိဳ႕။ သူက မန္းေလး။ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္က ပိုနီးလာၿပီး ႏိုင္ေဇာ္နဲ႔က ေ၀းသြားသလိုပဲ။</span><br /><span style="color: blue;"><br /></span><br /><span style="color: blue;">ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အၿမဲတမ္း မလံုမလဲျဖစ္ေနရတဲ့ ခံစားမွဳကို ကၽြန္မမုန္းပါတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာ စည္းတစ္ခုျခားေနမွန္း သိေနေတာ့ သူေရာ ကၽြန္မပါ ေရွ႕ဆက္မတိုးမိၾကဘူး။ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မရဲ့အခ်စ္ထက္ ကတိသစၥာတရားကို ပိုၿပီး အေလးထားမိတယ္။ ႏိုင္ေဇာ္ေရာ ကၽြန္မအေပၚဘယ္လိုရွိမလဲ ကၽြန္မ မေတြးမိဘူး။ ႏိုင္ေဇာ္လည္း ကၽြန္မလိုပဲ တန္ဖိုးထားမယ္လို႔ပဲ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မ တာ၀န္က်တဲ့ ႏွစ္မွာ ႏိုင္ေဇာ္နဲ႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။ ႏိုင္ေဇာ္မွာ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရေနမွန္းလည္း ကၽြန္မမသိခဲ့ဘူး။ သူကေတာ့ ကၽြန္မဆီ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ဖုန္းဆက္သြယ္တာ မေကြးေရာက္ျဖစ္ရင္ လာေတြ႔တာကလြဲလို႔ ဘာမွမထူးျခားခဲ့ဘူး။ သူရဲ့မထူးျ<wbr></wbr>ခားမွဳကို ကၽြန္မဘက္ကပဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ရွိေနေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာက သူငယ္ခ်င္းမမဟုတ္မွန္းသိေနေပမဲ့<wbr></wbr>လည္း ပိုင္ရွင္ရွိေတာ့မဲ့သူတစ္ေယာက္<wbr></wbr>အတြက္ ဘာမွမထူးျခားေတာ့ဘူးေလ။</span><br /><span style="color: blue;"><br /></span><br /><span style="color: blue;">သစၥာတရားဆိုတာက တစ္ေယာက္တည္းထိန္းတိုင္း မျပတ္ႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ခ်ိန္ခြင္လို ထိန္းေနႏိုင္မွေလ။ ႏိုင္ေဇာ္ဘက္က ပ်က္ကြက္မွဳကို ကၽြန္မသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ့ အခ်စ္ေကာ ကၽြန္မရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာေတြေရာ အကုန္ မရွိေတာ့ဘူး။ သူက ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မျငင္းခဲ့မိတဲ့ေနာက္ပိုင္း<wbr></wbr>မွာ ကၽြန္မအတြက္ ကံဆိုးမွဳေတြ ဆက္တိုက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဂ်<wbr></wbr>ဴတီခ်ိန္ ေရာက္လာတဲ့ ရဲနဲ႔ မကင္းႏိုင္တဲ့လူနာအတြက္ စိတ္ပင္ပန္းရတာက တစ္မ်ိဳး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ စိတ္ဖိစီးေနတဲ့ကၽြန္မ သတင္းစာထဲမွာပါလာတဲ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္းကို ဖ်က္သိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မေလာကႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတယ္။ ကၽြန္မေဆး<wbr></wbr>ရံုေပၚမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမွာ thrombocytopaenia ဆိုတဲ့ platelets count နည္းတဲ့ေရာဂါရွိေနမွန္း ကၽြန္မသိခြင့္ရလိုက္တယ္။ အနာတစ္<wbr></wbr>ခုခုျဖစ္ရင္ အၾကာႀကီးမေပ်ာက္ပဲ ျဖစ္ေနတတ္တာေတြကို အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေနမိတာကို ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ က်ိန္ဆဲေနမိလိ<wbr></wbr>ုက္တယ္။ အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ ပံုမွန္ဆိုရင္ မနီးေပမဲ့ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္လို႔ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး။</span><br /><br /><div style="color: purple;"><b><u>ပစၥဳပၸန္</u></b></div><span style="color: blue;">ကၽြန္မမွာ လက္ရွိအေျခအေနေတြ အားလံုးကို ေရွာင္ရွားခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို အေျပာင္းအေရႊ႕ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ <wbr></wbr>ကၽြန္မ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ေနရတာကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအေၾကာင္း သိပ္မသိၾကသလို ကၽြန္မရဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို စိတ္၀င္စားတဲ့သူ မရွိဘူး။ ဘာလို႔ ေစ့စပ္တာ ဖ်က္သိမ္းတာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေမးမဲ့သူလည္း မရွိဘူး။ ကၽြန္မကို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ ဘာမွ မသိတဲ့သူေတြၾကားထဲေနရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။ တစ္ခါတရံ သူ႔ကိုသတိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ အိမ္နဲ႔ကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဆက္မသြယ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မပတ္၀န္းက်<wbr></wbr>င္နဲ႔ ေ၀းခ်င္တယ္။ ကၽြန္မ ခံစားခဲ့ရတာေတြကို အနယ္ထိုင္ေအာင္ ကၽြန္မေစာင့္ခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္မ လူေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အားေမြးရဦးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးက ကၽြန္မကို လိုအပ္တယ္။ ကၽြန္မကို လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာမွာပဲ ကၽြန္မရွင္သန္ခ်င္ေသးတယ္။ ဘယ္ေ<wbr></wbr>နရာမွာမဆို ကၽြန္မကို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အျဖစ္ လိုအပ္ေနမယ္<wbr></wbr>မွန္း သိေပမဲ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ ကၽြန္မဘ၀ကို ကၽြန္မ ေက်နပ္ႏိုင္ပါတယ္။</span><br /><span style="color: blue;">တကယ္ေတာ့ လက္တြဲေဖာ္ဆိုတာ........အခ်စ္<wbr></wbr>တစ္ခုထဲ သံေယာဇဥ္တစ္ခုပဲ ၾကည့္လို႔မရပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ သစၥာခိုင္ၿမဲလဲေပၚလည္း မူတည္ပါတယ္။ ကၽြန္မေရာ သစၥာခိုင္ၿမဲသလို သူလည္း သစၥာခိုင္ၿမဲခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာသူ႔ကို ကၽြန္မလက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္<wbr></wbr>မိပါလိမ့္မယ္။</span><br /><u><br /><b style="color: #cc0000;"><span style="color: purple;">အဆံုး</span></b></u><br /><span style="color: blue;">သူမ ပူတာအိုၿမိဳ႕မွာ တာ၀န္က်ေနမွန္း သူသိပါသည္။သူလည္း ျမစ္ႀကီးနားမွာ တာ၀န္က်ေနပါသည္။ သူမရွိရာကို သူသြားခ်င္ေပမဲ့ သူမကေတြ႔ခ်င္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟု ထင္လို႔ မသြားျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူမကို သူေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသးသည္ ဆိုတာကို သူမသိလွ်င္ သူမဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္ပါသည္။</span><br /><br /><br /><span style="color: magenta;">စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-9133862767980744488?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-91027496403004041562010-07-02T22:04:00.000-07:002010-07-02T22:04:02.891-07:00<div style="text-align: justify;">မိုးေလးဖြဲဖြဲရြာေနသည္ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္ညစ္သြားသည္။သည္အတိုင္းဆိုလွ်င္ အျပင္ထြက္လို႔ရဦးမည္ မဟုတ္ေပ။၃ရက္ဆက္တိုက္ မိုးမတိတ္ပဲ ရြာေနသည္ဖို႔ အိမ္တြင္းပုန္းေနရတာလည္း ပ်င္းေနၿပီ။အျပင္ကိုထြက္ၿပီး ေလေကာင္းေလသန္႔ရွဴခ်င္ၿပီ။သို႔ေသာ္ ဒီမိုးနဲ႔ ဘယ္လိုမွကို ထြက္မရေသးေပ။မိုးထိတာႏွင့္ ႏွာရည္ယိုတတ္ေသာ ကၽြန္မအတြက္ မိုးေရထဲမထြက္မိတာေတာ့ မဆန္းေပ။တစ္ေရးတေမာအိပ္လိုက္ စာေလးေရးလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္ရသည္ခ်ည္းပင္။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />ကၽြန္မအိပ္ယာႏိုးလာေတာ့ မိုးတိတ္ေနၿပီ။ေရခ်ိဳးၿပီး ဆိုင္ကယ္ေလးထုတ္ကာ အျပင္ကို ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။သြားစရာေနရာကလည္း ေရေရရာရာမရွိေတာ့ ကရိမ္ေနာ္ဘက္ကိုပဲ ေမာင္းလိုက္သည္။ျမစ္ေရကလည္း ေတာ္ေတာ္တက္ေနေပမဲ့ ရွဳခင္းကေကာင္းသည္။ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုမွာေသာက္ရင္း chemistry note ထုတ္ေနလိုက္သည္။လုပ္စရာလည္း ေထြေထြထူးထူးမရွိေပဘက္ည(၇)နာရီတြင္ ကေလးေတြကို စာျပေပးရဦးမည္မို႔ ၾကာၾကာေနလို႔ေတာ့ မရေပ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">နည္းနည္းၾကာေအာင္ေနၿပီး ျပန္ဖို႔ စာအုပ္ေတြသိမ္းလိုက္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။သူႏွင့္ ဆင္ေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ျဖတ္ခနဲ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ရယ္တာေတြ ဆံပင္ကိုထိုးဖြတာေတြ သူႏွင့္တူေသာ မ်က္ႏွာက်ပံုခ်င္းတူေသာ ထိုသူကို ကၽြန္မစိတ္လြတ္လက္လြတ္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ကို ျပန္ထိန္းလိုက္ကာ ျပန္လာခဲ့ေပမဲ့ စိတ္ကေတာ့ မၾကည္ေတာ့ေပ။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖေကာ ေမေမပါ ျပန္ေရာက္ေနေလၿပီ။“ဘယ္သြားလိုက္တာလဲ သမီး”ဟု ေမေမ ေမးသည္ကို “ဆိုင္ကယ္ပတ္စီးေနတာ”ဟုသာ ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္ခဲ့သည္။ကၽြန္မအာရံုေတြက လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေတြဆီကို။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“နင္ ဘာလို႔ ဒီေက်ာင္းကိုေရြးတာလဲ”ဟူေသာ သူ႔အေမးကို ကၽြန္မ မေျဖခ်င္ပါ။ကၽြန္မ၀ါသနာပါရာေတြက သူႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္။“နင့္အိမ္ကလည္း ခြင့္ျပဳတာ အံ့ၾသပါတယ္”ဟု ကၽြန္မကိုေရာ ကၽြန္မမိဘေတြကိုပါ အျပစ္တင္ေနေသာ သူ႔ကို ကၽြန္မ ဘာမွမေျပာခ်င္ေပ။စိတ္ထဲမွာကေတာ့ “တစ္အိမ္လံုးဆရာ၀န္ေတြျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး”ဟု ေျပာေနေပမဲ့ ထုတ္ေျပာလိုက္ျပန္ရင္လည္း မိသားစုတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ ဆရာ၀န္ျဖစ္မဲ့ သူ႔ကို႔ ေစာ္ကားသည္ဟု အက်အနအေသအခ်ာေကာက္ေပလိမ့္မည္။“နင္ ဟိုေရာက္ရင္ ေပ်ာ္သြားမွာ။တစ္ခ်ိန္လံုး သုန္မွဳန္မေနနဲ႔။ၿပံဳးၿပံဳးေလးေန”ဟုသာ ေျပာႏိုင္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူႏွင့္ကၽြန္မႏွင့္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ မိဘခ်င္းလည္းရင္းႏွီးၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္းေတြလည္း ျဖစ္ရင္ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။စာေတာ္တာခ်င္းတူေပမဲ့ ေရြးခ်ယ္မွဳခ်င္းက မတူၾကေပ။သူက ကၽြန္မ အမွတ္ေတြကို ႏွေမ်ာေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ မႏွေမ်ာေပ။ကၽြန္မ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ကၽြန္မထူးခၽြန္ေနတာက အေကာင္းပဲ မဟုတ္လား။သူ ေဆးေက်ာင္းသြားတက္ေနစဥ္ကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဖုန္းေျပာတာ စာေရးတာေလာက္ကလြဲလို႔ သူေနထိုင္ေသာေနရာကို ကၽြန္မက တကူးတက မသြားျဖစ္ခဲ့ေပ။ထိုေၾကာင့္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ ေရြးခ်ယ္မွဳက ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မမသိခဲ့ေပ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူ တတိယႏွစ္ၿပီး အိမ္ခဏျပန္လာစဥ္ ကၽြန္မႏွင့္သူ႔ကို မိဘေတြကို ေစ့စပ္ေပးခဲ့သည္။သူကေတာ့ သာလိမၼာမို႔ လက္ခံသာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္မက သူ႔ကုိ ဟိုအရင္သံေယာဇဥ္ေတြေၾကာင့္ လက္ခံခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။သူ႔ကို ကၽြန္မခ်စ္ေနသည္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မသိေပမဲ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ဟု လိမ္ညာခ်င္ေနတုန္းပင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ျမန္လွသည္။သူပင္ ေဟာက္ဆင္းေနေလၿပီ။သူကၽြန္မကို ခ်စ္မခ်စ္ကၽြန္မမသိသလို ကၽြန္မသူ႔ကိုခ်စ္တာလည္း သူမသိေပ။သူ ေဟာက္ဆင္းၿပီးလွ်င္ မိဘေတြက လက္ထပ္ေပးဖို႔အထိ စီစဥ္ထားေပမဲ့ တစ္ခုေသာညေနခင္းတြင္</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“ငါ နင့္ကို ေျပာစရာရွိတယ္”ဟူေသာ သူ႔စကားေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“အင္း ေျပာေလ”</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္။သူက နင္နဲ႔ ေစ့စပ္ထားတာေတြ မသိဘူး။”</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“ဒီေတာ့ နင္က ဘယ္လိုျဖစ္ေစခ်င္တာလဲ”</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“ငါတို႔ေစ့စပ္ထားတာကို ဖ်က္ခ်င္တယ္။နင့္ကိုလည္း အားနာပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေလ ငါ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္”</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကၽြန္မေလာကႀကီး အေမွာင္က်သြားသည္ထင္သည္။သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ မာနက သူ႔ကိုအရွံဳးမေပးခ်င္ေပ။သူေတာင္ ကၽြန္မကို စြန္႔လြတ္ရဲလွ်င္ ကၽြန္မကေရာ ဘာလို႔ တြယ္တာေနရမလဲ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">“အိုေကေလ။နင္ႀကိဳက္သလို လုပ္ႏိုင္တယ္။” ကၽြန္မတြင္ ေျပာစရာစကား ဒီထက္ပိုမရွိခဲ့ေတာ့ပါ။ရက္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္ သတင္းစာတြင္ ကၽြန္မတို႔၏ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္း ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္းပါလာသည္။တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မခံႏိုင္ရည္မရွိပါ။သို႔ေသာ္ ဟန္ေဆာင္ႏိုင္ေသးသည္။သူ႔မိဘေတြက ေဒါသပုန္ထကာ သူ႔ကို ဆူဆဲေနေပမဲ့ တားေတာ့ မတားၾကေပ။ကၽြန္မတို႔ကိုေတာ့ လာေတာင္းပန္သြားသည္။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔က အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူေတြသာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အခန္းတံခါးေခါက္သံၾကားမွ ကၽြန္မ အေတြးေတြရပ္သြားသည္။“ထမင္းစားဆင္းခဲ့ေတာ့”ဟု မမေအာ္သြားသံေၾကာင့္ ၿပံဳးမိေသးသည္။ကၽြန္မတြင္ ကၽြန္မကို အလြန္ခ်စ္ေသာ ကၽြန္မကလည္း အလြန္ခ်စ္ေသာ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုေလးရွိေနသေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀ႀကီးက သာယာေနဦးမည္သာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-9102749640300404156?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-18751655725635650222010-06-02T02:55:00.000-07:002010-06-02T02:55:37.578-07:00<div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းကေန ခ်စ္သူဘ၀ကူးေျပာင္းရျခင္းက သံေယာဇဥ္ပိုခိုင္မာတယ္ဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မဟုတ္တာေသခ်ာပါတယ္။သူနဲ႔ ကၽြန္မတို႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္အၾကာႀကီးရင္းႏွီးမွဳေတြကေန အစပ်ိဳးခဲ့တဲ့ခ်စ္ျခင္းဆိုေပမဲ့ အတုအေယာင္ ၁၅၀၀ ေမတၱာသတ္သတ္သာ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။နီးစပ္မွဳေၾကာင့္ စိတ္ကစားတာပါလို႔ ေျပာရေအာင္ကလည္း ကၽြန္မဘက္က သူ႔ကို စိတ္ကစားလို႔ ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးခဲ့တာမွ မဟုတ္တာေလ။ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ သူငယ္ခ်င္းဘ၀ထဲက အရွံဳးေပးအလွ်ာ့ေပးေနရင္းနဲ႔ပဲ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ ကၽြန္မေနာက္ထပ္က်ဆံုးရတာပါပဲ။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />အလြမ္းေတြအေၾကာင္း နိဒါန္းထပ္မပ်ိဳးေပးပါနဲ႔ဦး။ကၽြန္မ၇င္ထဲက အရင္အလြမ္းေတာင္ မေျပေသးလို႔ပါ။သူငယ္ခ်င္းေမတၱာကေန သမီးရည္းစားအျဖစ္ေျပာင္းလဲမွဳရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ေတာင္ ႏွဳတ္ဆက္အၿပံဳးေလးေတာင္မရႏိုင္ေတာ့ အေျခအေနပါ။တစ္ခါတရံမ်ား သူ႔ဆီက တစိမ္းဆန္ဆန္ အၿပံဳးေလးမ်ားရလိုက္မိရင္ သံေယာဇဥ္အပိုင္းအစေလးမ်ား က်န္မလားလို႔ ကၽြန္မ ရွာၾကည့္ေနမိတတ္ေသးတယ္။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရလိုက္တာကေတာ့ သူ႔ေဘးနားမွာ အားကိုးမွီတြယ္စြာ ရွိေနတဲ့ သူနဲ႔ ခ်စ္လွပါေသာ ဇနီးေလာင္းနဲ႔ သူနဲ႔ အားနာတာကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါတဲ့ မ်က္၀န္း..........။အရာအားလံုးေနာက္က်သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက သူ႔ေဘးကေန သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခြင့္ေတာင္ ဆံုးရွံဳးလိုက္ရပါတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">&nbsp;လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ အခ်ိန္တစ္ခုအေၾကာင္း</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကၽြန္မ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ကို အၿပီးအပိုင္ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့မယ္ဆိုတုန္းက ကၽြန္မမွာ ဘာစိုးရိန္ပူပန္မွဳမွ မရွိေပ။ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားစားစားမရွိတတ္တာေၾကာင့္လည္း ပါမည္ထင္သည္။သံေယာဇဥ္တြယ္လွ်င္လည္း အရမ္းတြယ္တတ္ၿပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ မခင္တတ္ေသာ ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္မွာ သူငယ္ခ်င္းရွားျခင္းက အဆန္းမဟုတ္ေတာ့ပါ။သို႔ေသာ္ တည္ၿငိမ္ေနေသာ ေရျပင္ကို ခဲလံုးပစ္ခ်လိုက္သလိုပဲ ကၽြန္မဘ၀ထဲကို သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရေလးကို သူက စတင္သယ္ေဆာင္လာသူပင္။(အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သယ္ေဆာင္လာသူမွလြဲလို႔ က်န္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္မေဘးနားတြင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြအျဖစ္ရပ္တည္ဆဲပါ)</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အိမ္သစ္ၿခံသစ္ႏွင့္ အျပင္ပတ္၀န္းက်င္......ထိုအရာေတြက ကၽြန္မအတြက္ သူစိမ္းဆန္ေနဆဲပါ။ကၽြန္မျမစ္ႀကီးနားကို ေရာက္တာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မ ဘယ္သူနဲ႔မွ မသိစကားလည္း မေျပာဖူးေသးေပ။မမကေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း နည္းနည္း တီးမိေခါက္မိေတာ့ ရွိေနေလၿပီ။ကၽြန္မ အခ်ိန္အမ်ားစုကို ၿခံထဲမွာ စာအုပ္ဖတ္ျခင္း အပင္ေရေလာင္းျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္သာ ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္သည္။ယခုလည္း ကၽြန္မၿခံထဲမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတုန္း ကၽြန္မအနားကို ေဘာလံုးတစ္လံုးက်လာသည္။ထိုေနာက္ `ေဟ့ ေဟ့´ဟု ေခၚေသာ အသံတစ္ခု။ကၽြန္မတို႔ေဘးၿခံထဲတြင္ ေဘာလံုးကန္ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္စု(ေနာက္မွ ေကာင္မေလးေတြေကာ ပါမွန္းသိရသည္)ကေခၚေနျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္မက ေဘာလံုးကိုေကာက္ေပးၿပီး အိမ္ထဲ၀င္ဖို႔ အသြားတြင္ `ငါတိုနဲ႔ အတူမေဆာ့ခ်င္ဘူးလား။ေျပာခ်င္တာက သူငယ္ခ်င္း မလုပ္ခ်င္ဘူးလားလို႔ ေမးတာပါ´ဆိုတဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူ႔ကို စၿပီးသတိထားမိသည္။အစကေတာ့ မခင္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္မယ္ စိတ္ကူးထားေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးထဲက အျဖဴထည္သတ္သတ္ ကို သေဘာက်ကာ စတင္ခင္မင္မိသည္။ထိုအျဖဴသည္သတ္သတ္က ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မနဲ႔ သူ႔ၾကားက တံတိုင္းႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာပါေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုနဲ႔ စတင္ခင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ရွစ္တန္းကျဖစ္သည္။သူအပါအ၀င္ ေယာက္်ားေလး ၄ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္မအပါအ၀င္ မိန္းကေလး၃ေယာက္အုပ္စုကေတာ့ ေက်ာင္းတြင္ နာမည္ႀကီးဟုဆိုေလာက္သည္။အားလံုးထဲတြင္ စာအေတာ္ဆံုးႏွင့္ အေအးဆံုးဟု နာမည္ႀကီးေတာ့ ကၽြန္မကလြဲလွ်င္ က်န္သူမ်ားက စြာလန္ေတးမ်ားျဖစ္ကာ ကၽြန္မကို အၿမဲကာကြယ္ေပးတတ္ၾကသည္။ေခါင္းမာေသာ္လည္း လူပံုက ပိုးဟတ္ျဖဴမို႔ အားလံုးက ဂရုစိုက္ၾကေသာ္လည္း ကၽြန္မက အၿမဲအေလွ်ာ့ေပးတတ္သူ ၿပိဳင္မျငင္းတတ္သူတစ္ေယာက္သာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အခ်ိန္တစ္ခုကို ကၽြန္မတို႔ျဖတ္သန္းၾကတာ ၾကာမွန္းမသိေအာင္ၾကာခဲ့သလို သံေယာဇဥ္ကလည္း တိုးပတ္ရစ္ေႏွာင္တာ တစ္ထပ္ တစ္ထပ္နဲ႔ တင္းတင္းလာပါတယ္။ျပကၡဒိန္ေတြကို ခုန္ေက်ာ္ပစ္လိုက္တာ ႏွစ္ေတြဘာေတြေတာင္ ေျပာင္းလို႔ အျဖဴေရာင္ေလးကို အေရာင္ေျပာင္းဖို႔ အစေလးေတာင္ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ဆယ္တန္းကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေအာင္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္မက institute တစ္ခုခု တက္ရတာထက္ ရိုးရိုးေမဂ်ာတက္ရတာ ပိုစိတ္၀င္စားတဲ့ ကၽြန္မကို ကၽြန္မအိမ္က သိပ္ခြင့္မျပဳခ်င္ေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးတူတူတက္မဲ့ ကိစၥမို႔ သေဘာတူလိုက္ရသည္သာ။သို႔ေသာ္ အရင္တုန္းကေလာက္ေတာ့ ကၽြန္မအခ်ိန္ေတြ အားမေနေတာ့ပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုဖို႔ အခ်ိန္ကလြဲလွ်င္ ကၽြန္မမွာ သင္တန္းေတြနဲ႔ ပတ္ရွဳပ္ေနတတ္သည္။တစ္ခါတရံ သူက သင္တန္းဆင္းခ်ိန္လာႀကိဳတတ္တာက လြဲလို႔ ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ တစ္စံုတစ္ခု ထူးျခားမွဳ မရွိခဲ့ေသးပါ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">မိုးေတြ သည္းသည္းမဲမဲ ရြာတဲ့ေန႔တုန္းကေပါ့။ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့စည္းကို စေဖာက္မိခဲ့ၾကတာ။သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း သေဘာတူၾကည္ျဖဴၾကေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အ၇မ္းႀကီးတြဲသြားတြဲလာ မလုပ္ၾကတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။အဲတာေတြကလည္း သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားက သူစိမ္းဆန္မွဳ အစလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းကေန ရည္းစားဘ၀ ကူးေျပာင္းခဲ့တာ ေၾကာင့္မို႔ အေခၚအေ၀ၚေတြက ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပဲ သာမန္သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပါပဲ။သူေျပာရင္ ၿပိဳင္မျငင္းတတ္တာ၊ရပါတယ္ နားလည္ပါတယ္ကို ေဖာေဖာသီသီသံုးၿပီး အေလွ်ာ့ေပးတတ္တာေတြက သူ ကၽြန္မကို ရက္စက္ဖို႔အတြက္ တြန္းအားေတြပဲလား.။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူေျခလွမ္းေတြ စပ်က္တုန္းကလည္း သိရဲ့သားနဲ႔ကို မသိသလို ဟန္ေဆာင္ေနထိုင္ရင္းနဲ႔ အၿပံဳးေတာင္မပ်က္ခဲ့ပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္ေလာက္သတိေပးေနေန ကၽြန္မ သူ႔ကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားဖို႔ စိတ္ကူးကို မရွိခဲ့တာ။ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူရဲ့ လမ္းခြဲစကားကိုေတာင္ တြန္းလွန္ေျပာျခင္းမရွိခဲ့တာေတြကပဲ ပိုးဟတ္ျဖဴဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ကို ေပ်ာ့ညံ့ေနမိတာလား။ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မသူ႔ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခုပါပဲ။အေနနီးစပ္မွဳ သူငယ္ခ်င္းေတြေျမာက္ေပးမွဳ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကို အထင္အျမင္မွားမွဳေတြေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာမိခဲ့တာပါ ဆိုတဲ့သူ႔ကို တစ္ခြန္းေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။`နင့္ကို ငါခ်စ္တာ ဘာမွ မပါဘူး´</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူရဲ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းၿပီးစီးေၾကာင္းဆိုတဲ့ သတင္းစာမွာပါလာတဲ့ ျဖတ္ပိုင္းေလးကိုေတာင္ ကၽြန္မအခုထိစာအုပ္ၾကားထဲမွာ ညွပ္ထားတုန္း။သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းစာရင္းကေန အၿပီးအပိုင္ထုတ္ပစ္လိုက္ၾကေပမဲ့ ကၽြန္မရင္ထဲကေနေတာ့ သူက သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ကေရာ ခ်စ္ခဲ့ရသူအျဖစ္ကေရာ ထုတ္ပစ္လို႔မရေသးပါ။အလြမ္းဆိုတာကို ပီပီျပင္ျပင္ ခံစားလို႔ မကုန္ခင္မွာ ေနာက္အလြမ္းေတြက ထပ္ထပ္ေနေတာ့ revolution လို႔ သံုးရမလား cyclic process လို႔ သံုးရမလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္မွဳဆိုတာေလးၾကားထဲမွာပဲ ကိုယ့္ဘာသာသီးျခားရပ္တည္ႏိုင္မို႔ ႀကိဳးစားရင္း ခံႏိုင္ရည္ရွိဟန္ေဆာင္ရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ မေျပာျပခ်င္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြက ကၽြန္မနားမွာ က်န္ရွိေနဆဲပါ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-1875165572563565022?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-47864887264157187592010-05-26T05:31:00.000-07:002010-05-26T05:31:10.242-07:00<span style="font-size: small;"></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">အလုပ္မ်ားၿပီး စာေရးဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ပို႔စ္အေဟာင္းေလးကို တင္ၿပီးဆားခ်က္လိုက္ပါတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">လူတစ္ေယာက္ဆီက စကားတစ္ခြန္းကို သူမတမ္းတမ္းတတၾကားခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">သို႔ေသာ္ မၾကားခဲ့ရ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ၾကားရန္မလိုအပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ ထိုစကားကို သူမၾကားခဲ့ရသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ထိုအခ်ိန္တြင္ သူႏွင့္သူမၾကားတြင္ တံတိုင္းတစ္ခုျခားေနေလၿပီ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ဒါေပမဲ့ သူမ သူ႕ကို စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ေျပာခဲ့ခ်င္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost" style="font-size: small;"> အခန္း(၁)<br />(သူမ၏ရင္တြင္ အခ်စ္စတင္ေမြးဖြားျခင္း)<br />သူမသည္ shopping ထြက္တတ္သူမဟုတ္ေပ။သို႔ေသာ္ သူမယေန႔ သူမၿမိဳ႕၏တစ္ခုတည္းေသာ စူပါမတ္ကတ္သို႔ စိတ္ကူးေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။သူမသည္ ၀ယ္စရာရွိတာ၀ယ္ၿပီး အထြက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ မထင္မွတ္ပဲ တိုက္မိေလသည္။သူမလက္ထဲက အရာတစ္ခုက ျပဳတ္က်သြားေသာအခါ သူမထံမွလည္း “သြားၿပီ ”ဟူေသာ အသံထြက္လာေလသည္။ထိုအရာကား သူမႀကိဳက္လြန္းလို႔ ခုတင္၀ယ္ခဲ့ေသာ သဲနာရီ။သူက ေတာင္းပန္ကာ ျပန္၀ယ္ေပးမည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း သူမက ေခါင္းခါကာ ထြက္သြားေလသည္။<br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ သူမသည္ သဲနာရီကို ႏွေျမာတသ သတိရကာ သူ႔ကိုပါ ေတြးမိသြားေလသည္။ထိုအခါ သူမရင္ထဲတြင္ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားေလသည္။<br />အခန္း(၂)<br />အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေရေရရာရာ မသိေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ သူ႔ကိုသတိရေနမိတယ္။သူ႔နာမည္ သူဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ မသိပဲနဲ႔ သတိရေနမိတယ္။<br />တစ္ပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ သူမ စူပါမတ္ကတ္သို႔ ထပ္အသြားတြင္ တိုက္ဆိုင္စြာ သူႏွင့္ ထပ္ဆံုေလသည္။<br />သူကလည္း သူမကို မွတ္မိေလသည္။အျပန္တြင္ သူက သူမကို သဲနာရီတစ္ခု ျပန္ေပးေလသည္။<br />ထိုအခ်ိန္မွ စၿပီး သူႏွင့္ သူမခင္မင္သြားေလသည္။<br />သူသည္ သူမနာမည္ကို ရိပ္ ဟုတစ္လံုးတည္းသာ အဖ်ားစြတ္ေခၚေလသည္။<br />သူမထက္ သူသည္ ၁ႏွစ္ခန္႔ပိုႀကီးေသာ္လည္း ကေလးဆန္လြန္းလွသည္။<br />သူမက ဓါတုေနာက္ဆံုးႏွစ္ တက္ေနေသာ္လည္း သူကေတာ့ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီျဖစ္သည္။<br />သူသည္ သူမေက်ာင္းသို႔ မၾကာမၾကာလာလည္တတ္ေသာ္လည္း သူႏွင့္သူမသည္ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ထက္လံုး၀မေက်ာ္လြန္ေသးေပ။<br />သူမသည္ သူႏွင့္ေတြ႔ဆံုတိုင္း ရင္ထဲတြင္ တစ္စံုတစ္ခု ျဖတ္စီးသြားသလိုခံစားရသည္။<br />သူမသည္ သူႏွင့္ပတ္သတ္သမွ် အမွတ္တရအားလံုးကို ရင္ခံုစြာ သိမ္းဆည္းထားသည္။<br />ေနာက္ဆံုးတြင္ သူမထိတ္လန္႔စြာ သိလိုက္ရသည္က သူ႕ကို ခ်စ္ေနမိၿပီ ဆိုတာပဲျဖစ္သည္။<br />သူ၏မ်က္၀န္းေတြကို သူမ၏မေတာက္တေခါက္ပညာႏွင့္ အၿမဲတမ္းဖတ္ရွဳေနခဲ့ေလသည္။<br />သူမဘ၀တြင္ အၾကားခ်င္းဆံုးစကားဟုဆိုလွ်င္ သူ႔ထံမွ............................။<br />ဇာတ္သိမ္းပိုင္း<br />စကားေလးတစ္ခြန္းကို သူ႔ထံမွ ေတာင္းတခ်ိန္တြင္ မၾကားခဲ့ရေပ။<br />သို႔ေသာ္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ္အခ်ိန္တြင္...............။<br />သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူမကိုေျပာဖူးသည္။<br />“ငါကို ခ်စ္ေနတဲ့သူကို ငါက လည္းခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုအေျခအေနပဲေရာက္ေရာက္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ရင္ေတာင္<br />အရမ္းခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္ဦးမယ္” တဲ့။<br />သူသည္ မိုးသည္းထန္စြာရြာေသာေန႔တြင္ သူမေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာကာ<br />“ရိပ္ ကိုယ္ စကားနည္းနည္းေျပာခ်င္လို႔”ဟု ေျပာေလသည္။ထို႔ေနာက္ “ရိပ္ ကို ခ်စ္တယ္”ဟုေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္<br />သူမသည္ ေလာကႀကီးတြင္ အေပ်ာ္ဆံုးလူသားျဖစ္သြားေလသည္။<br />သို႔ေသာ္ သူ၏ ေနာက္ဆက္တြဲစကားေၾကာင့္ သူမေတြေ၀တြန္႔ဆုတ္သြားသည္။<br />“ကိုယ့္ကို မိဘေတြက မိန္းမေပးစားေတာ့မယ္ ရိပ္။ကိုယ္ရိပ္မခြဲႏိုင္ဘူး။မနက္ျဖန္က်ရင္ ရိပ္ ကိုယ့္ကို အေျဖေပးပါ။<br />တကယ္လို႔ ရိပ္ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ ထြက္ေျပးၾကရေအာင္” ဟူေသာ<br />သူ႕စကားေတြကိုသာ သူမေတြးရင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ေပ။<br />ေနာက္ဆံုးတြင္...........<br />သူမ၏အေျဖကို သူက စိတ္၀င္စားစြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလသည္။<br />သူမက “ကိုသူ႕ကို ခ်စ္တယ္။အရမ္းခ်စ္တယ္။ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ ေရွ႕မတိုးနဲ႔စို႔။” ဟုေျပာခဲ့သည္။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခ်စ္လွ်က္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့ရသည္။<br />ဒါေပမဲ့ သူမေက်နပ္ပါသည္။<br />သူမေျပာခ်င္ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာခြင့္ရလိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။<br />သင္တို႔သည္ သင္တို႔ခ်စ္ေသာသူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္းကို အေလးအနက္ေျပာဖူးပါသလား။<br />ေျပာခြင့္ရွိေသာအခ်ိန္တြင္ ေျပာထားၾကပါ။<br />ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ထိုစကားတစ္ခြန္းသည္ အမွတ္တရျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။<br />ကၽြန္မသည္လည္း ကၽြန္မခ်စ္ေသာသူကို စကားေလးတစ္ခြန္း ေျပာခ်င္ပါေသးသည္။<br />စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္ </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-4786488726415718759?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-27456106209336509452010-05-13T05:33:00.000-07:002010-05-13T05:33:37.154-07:00<object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-6D5J1ajMUw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-6D5J1ajMUw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />ဒီအတိုင္းေလးပဲ ခ်စ္ေနမယ္<br />ေမသူ၊ေအာင္လ<br /><br /><span id="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-2745610620933650945?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-19213224850714290292010-05-10T01:36:00.000-07:002010-05-10T01:36:27.023-07:00<div style="text-align: center;"><b style="color: blue;"><span style="font-size: large;">ဆံုႏိုင္ခြင့္</span></b></div><div style="text-align: center;">&nbsp;</div><div style="text-align: center;">ကံၾကမၼာရယ္<br />အဲေလာက္ထိ က်ီစယ္ဖို႔မလိုပါဘူး......<br />သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔<br />ခက္ခဲေနရလား။<br />သူလာတိုင္း<br />အလုပ္ေရာက္ေနေတာ့<br />လက္မွိဳင္ခ်ျပန္သြားတဲ့<br />သူ႔မ်က္ႏွာ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းကို<br />ျမင္ေယာင္မိတယ္။<br />ေစာင့္ေနျပန္ေတာ့လည္း<br />“သူ” မလာျပန္ေတာ့<br />ေတြ႔ခ်င္လို႔ ေမွ်ာ္မိတဲ့<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ<br />အျပစ္တင္မိတယ္။<br />ကံၾကမၼာရယ္<br />အေ၀းမွာခြဲေနရတဲ့<br />သူနဲ႔ကၽြန္မကို<br />ဆံုႏိုင္ခြင့္ေလး<br />ေပးလွည့္ပါကြယ္......။</div><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="color: blue; font-size: large;">တစ္ပြင့္ပန္း</span></b><br />&nbsp;</div><div style="text-align: center;">ေနာက္တစ္ခါ<br />မပြင့္ႏိုင္ေတာ့တဲ့<br />အခ်စ္ပန္း....<br />တစ္ခါပြင့္ၿပီး<br />ဘယ္ေတာ့မွမညွိဳးႏိုင္တဲ့ပန္း<br />ေနာက္ထပ္မျဖစ္<br />ေသဆံုးသြားတဲ့အခ်စ္<br />နားလည္မွဳ ပါခ်င္မွပါမယ္<br />သစၥာတရား ကာရန္ၿပီး<br />တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ<br />ရင္ထဲမွာ</div><div style="text-align: center;">တစ္ဦးတည္းအတြက္<br />မူပိုင္ပြင့္ေသာ<br />တစ္ပြင့္ပန္း......။</div><br /><span id="fullpost"></span><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="font-size: large;"><span style="color: blue;">မိုးေတြရြာေနဆဲ</span></span></b><br />&nbsp;</div><div style="text-align: center;">မရြာေလာက္ဘူးထင္လို႔<br />ဘာမွႀကိဳတင္မကာကြယ္ခဲ့ဘူး…..<br />မေျပာမဆိုနဲ႔<br />ဖြဲဖြဲေလးစက်လာေတာ့လည္း<br />ဒီမိုးေလာက္နဲ႔<br />ဘာမွမျဖစ္ဘူး ထင္ခဲ့တယ္….<br />သည္းႀကီးမဲႀကီးရြာလာေတာ့မွ</div><div style="text-align: center;">ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ<br />စိုရြဲကုန္တယ္။<br />သူ႕ကိုစခ်စ္တုန္းက<br />အဲေလာက္ခ်စ္လိမ့္မယ္<br />မထင္ခဲ့ဘူး….<br />ဒါေပမဲ့<br />ခုေတာ့ ရြာမဆဲ<br />တသဲသဲနဲ႔<br />မဆံုးႏိုင္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔<br />ေမာင့္ကိုခ်စ္ေနမိပါၿပီ။<br />ကၽြန္မရင္မွာ<br />ေမာင့္ကိုခ်စ္တဲ့<br />အခ်စ္မိုးေတြရြာေနဆဲပါ…..။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b><span style="color: blue;">အမွတ္တရက ခါးသည္ </span></b></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ဘယ္ေနရာသြားသြား<br />ေျခခ်လိုက္တိုင္း<br />ခေရပြင့္ေတြ<br />ေၾကြေနသလို<br />အမွတ္တရခ်ည္းပဲ.....<br />ခေရပြင့္နဲ႔တူတဲ့<br />အမွတ္တရေတြကို<br />အရင္ကေတာ့<br />ၿပံဳးေပ်ာ္စြာပဲ<br />မင္းတို႔နဲ႔အတူ<br />နင္းေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတယ္......<br />ခုေတာ့..<br />ခေရပြင့္ေတြကိုေကာက္ၿပီး<br />ဒိုင္ယာရီထဲညွပ္ထားခဲ့ရတယ္.....<br />ငါ...အခု....<br />ခေရေတြေကာက္ေနတယ္<br />ခေရပြင့္ေလးေတြမွာ<br />မင္းတို႔ေျခရာေတြက်န္မလားလို႔<br />နမ္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္.....<br />စူးရွတဲ့ခေရနံ႔က<br />ၾကာၾကာရွဴရင္<br />မူးတယ္....<br />အမွတ္တရေတြကလည္း<br />ၾကာလာေလေလ<br />ခါးေလေလပဲ......<br />ေနာက္ဆံုးငါေျပာလိုက္ခ်င္တယ္<br />မင္းတို႕ၾကားမလားလို႔ေပါ့...<br />အမွတ္တရေတြက<br />ခါးတယ္ကြ......။</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: #cc0000;">ဘာ၀တၳဳမွ ေခါင္းထဲမထြက္၊ထြက္လာေတာ့လည္း ေရးရတာ အဆင္မေျပေသးလို႔ ဆားခ်က္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္မ ေရးခဲ့ဖူးတယ္ ကဗ်ာေတြကိုပဲ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။အေပၚက (၃)ပုဒ္ကေတာ့ သက္တန္႔ခ်ိဳလုပ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ `ပန္းပ်ိဳးသူတို႔ အလကၤာ´ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြျဖစ္ပါတယ္။`မိုး´ဆိုတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ေလးကို ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ ခဏႏွစ္သိမ့္လိုက္ပါတယ္။ေက်နပ္ပါတယ္ေနာ္ :) ။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /><span id="fullpost"></span></div><div style="text-align: center;"><br /><span id="fullpost"></span></div><div style="text-align: center;"><br /><span id="fullpost"></span></div><div style="text-align: center;"><br /><span id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-1921322485071429029?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-58961831709527179562010-05-05T05:14:00.000-07:002010-05-05T05:14:42.816-07:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ္တိုင္ပိုင္ဆိုင္တာ ဘာတစ္ခုမွ ေရေရရာရာ မရွိတဲ့ဘ၀ထဲကို တိတ္တဆိတ္ တိုး၀င္လာတဲ့ ညေနခင္းေလးတစ္ခုအေၾကာင္းေပါ့။စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ရင္ဆန္ေနမယ္ အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ တိမ္ထဲမွာ လြင့္ေမ်ာရင္ လြင့္ေမ်ာေနမယ္။တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေမ်ာေနတယ္တိမ္တိုက္ေတြလို ပံုေတြေျပာင္းသြားၾကတာပါပဲေလ။ကၽြန္မနားမွာလည္း လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြရွိေနေတာ့လည္း အမွတ္တရတိမ္တိုက္ေတြဆီ အလြယ္တကူ ခုန္ကူးေနမိရင္း ဒီဘ၀မွာပဲ က်င္လည္ေနတာၾကပါၿပီေလ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ဆည္းဆာအလွအပကို ခံစားဖို႔ကုိ ကၽြန္မ ဟိုးအရင္တုန္းက တစ္ခါမွ ေတြးေခၚဖူးသူမဟုတ္သလို ကိုယ္တိုင္ခံစားဖူးဖို႔လည္း မႀကိဳးစားမိေပ။စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္မ်ားထဲတြင္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ကာ သဘာ၀အလွအပကို ဦးစားေပးေသာ ေခါင္းစဥ္မ်ားကို ကၽြန္မအလြန္မုန္းတီးေနခဲ့ဖူးသည္။လက္ေတြ႔က်မွဟူေသာ အေတြးေတြနဲ႔ ေခါင္းမာစြာ ျပတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာက ေတြေ၀တတ္ေအာင္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေအာင္ ၿပီးေတာ့ နားလည္ေပးတတ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မယ္မွန္း ကၽြန္မတကယ္ကို မသိခဲ့တာပါ။ညေနခင္းဆည္းဆာအလွကို ခံစားတတ္ေအာင္လည္း သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မရင္းႏွီးမွဳမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းမဟုတ္ခဲ့ေပ။သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ခင္မင္ခဲ့ရသလို သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားရသည္။ထိုအခ်ိန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ ကြဲၾကမယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူးေလ။ႏွစ္ဖက္အုပ္စုေတာင့္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အခုထိအျပစ္မျမင္ပဲ ကၽြန္မခင္ေနတတ္ဆဲပါ။ကၽြန္မက ဒီအရာေတြကို ေမာင္ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ ခ်စ္တတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ပဲ က်န္ခဲ့ရသူသတ္သတ္ပါပဲ။ဆည္းဆာကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတဲ့ေမာင္ေၾကာင့္ ညေနခင္းဆည္းဆာေတြကို ကၽြန္မ လိုက္ခံစားကူေပးခဲ့ရတယ္။ညေနခင္းမွာ ေမာင္နဲ႔အတူ ဆည္းဆာအလွကိုခံစားရင္းနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ခဲ့သည္။ဒီေနလံုးနဲ႔အတူ ေမာင့္ရဲ့အခ်စ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္လို႔ ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့မိေပ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ဒီလိုညေနခင္းမွာပဲ ကဗ်ာေတြကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ေမာင့္စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မ ကဗ်ာေတြကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။သည္လို ညေနခင္းေတြမွာပဲ ကၽြန္မတျဖည္းျဖည္းႏူးညံ့လာခဲ့သလို ေတြေ၀တတ္လာသည္။ျပတ္သားပါတယ္ဆိုတဲ့ကၽြန္မဟာ ေမာင့္ေရွ႕မွာ အရာရာကို အေလွ်ာ့ေပးနားလည္တတ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ထက္လြန္းတယ္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေဆးရံုမွာ နာမည္ႀကီးခဲ့သမွ် ေမာင္နဲ႔ က်ေတာ့ ကၽြန္မ အရည္အခ်င္းေတြ လြင့္စင္မတတ္ပင္ ခ်စ္ခဲ့မိသည္။ထိုအရာေတြကို ကၽြန္မ မွားေနသည္ဟု အခုခ်ိန္ထိ ေနာင္တမရတတ္ခဲ့ေပ။ကၽြန္မညေနခင္းေတြဟာ သာယာေနခဲ့သည္။ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ သူမ မေရာက္လာခင္ အခ်ိန္ထိကေပါ့။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကၽြန္မညေနခင္းေတြကို လုယူသူဟာ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မမထင္ထားခဲ့ေပ။ကၽြန္မႏွင့္ ေမာင္ စသိတုန္းက သူမက အေ၀းတစ္ေနရာေရာက္ေနလို႔ မရွိခဲ့တာ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေလာက္နဲ႔တင္ ကၽြန္မနားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ကၽြန္မအတြက္ေပးထားေသာ ညေနခင္းေတြကို ေမာင္ေရာက္မလာခဲ့သည္ကိုလည္း ကၽြန္မ လစ္လ်ဴရွဳပစ္ခဲ့သည္။သူမအတြက္ အခ်ိန္ေပးေနမွန္းသိသိႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ အေလွ်ာ့ေပးတတ္ခဲ့သည္။ငယ္ခ်စ္ဦး(အခ်စ္ဦး)ႏွင့္ ကၽြန္မၾကားတြင္ ဗ်ာမ်ားေနတတ္ေသာ ေမာင့္ကို ကၽြန္မကသနားလို႔ေတာင္ေနေသးသည္။ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မက ေမာင့္ကို စလမ္းခြဲမိတယ္ ထင္သည္။ကၽြန္မကို မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာ လူကို ကၽြန္မ အနားကို ဆြဲမထားခ်င္ေပ။ကၽြန္မ လမ္းခြဲမွဳကို ေမာင္က အားနာသလို ေတာင္းပန္ခ်င္သလို အၾကည့္ေတြကလြဲၿပီး ကၽြန္မကို မသြားပါနဲ႔လို႔ ဆြဲမထားခဲ့ေပ။ဒီလိုနဲ႔ပဲ..................။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ကဗ်ာဆရာမႀကီး´ဟူေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ တိမ္ေတြၾကားက ခုန္ဆင္းလိုက္သည္။ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ(ေမာင္ႏွင့္သူမကလြဲလို႔)ႏွင့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက ကၽြန္မႏွင့္ အခုထိ ဆက္သြယ္ေနၾကတုန္းပင္။အခုလည္း သူတို႕ကၽြန္မဆီလာလည္ျခင္းျဖစ္သည္။တစ္ခါတေလ ေမာင္တို႔အေၾကာင္းတစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစေတာ့ ပါတတ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မကို အားနာလို႔ထင္သည္။သိပ္ေတာ့ မေျပာၾကေပ။သူတို႔ေၾကာင့္သာ ကၽြန္မညေနခင္းေတြက ေျခာက္ေသြ႕မေနျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္မႏွင့္အတူ ျမစ္ေဘးနားသြားၿပီး ဆည္းဆာၾကည့္ကူတာတို႔ မိုးေရထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားကူတာတို႔ ေမာင့္ကိုသတိရတိုင္း စိတ္ကူးေပါက္ရာ လုပ္ရင္ လိုက္ထိန္းၿပီး လုပ္ကူေပးတာတို႔ေတြေၾကာင့္ အဲေလာက္အထီးက်န္မေနေတာ့ပါ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အခုေတာ့ အလုပ္ခြင္မွာ စရိုက္တစ္မ်ိဳး အျပင္မွာ စရိုက္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မေနထိုင္လ်က္။အရာအားလံုးကို ကၽြန္မေမ့ဖို႔မႀကိဳးစားပဲနဲ႔ ေမာင္ခ်န္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရေတြၾကား ကၽြန္မ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။အခ်စ္ဆိုတာ ဖန္တီးယူလို႔ရမရမသိေပမဲ့ အတုအေယာင္ေတြေပးၿပီး လွည့္စားတတ္မွန္း သိသိႀကီးႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ အခ်စ္ကို ဖက္တြယ္ေနဆဲပါ.........။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><span style="color: magenta;">&nbsp;</span></span><span id="fullpost"><span style="color: magenta;"> </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-5896183170952717956?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-62366763851923421922010-05-01T21:25:00.000-07:002010-05-01T21:25:48.175-07:00<div style="text-align: justify;">တိတ္ဆိတ္မွဳနဲ႔အသားက်ေနက် ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္ကို ဒီေန႔နံနက္က လွဳပ္ခတ္ပစ္လိုက္မယ္မွန္းသိခဲ့ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္မႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ႏိုင္လိမ့္မယ္ထင္သည္။တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ဘယ္တုန္းခါမွ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေလ့မရွိတာေတာ့ ကၽြန္မအက်င့္အမွန္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။<span id="fullpost">ရာသီဥတုကလည္းၾကည္ၾကည္လင္လင္ အိပ္ေရး၀စြာႏိုးထခဲ့ေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုက စာတစ္ေစာင္အတိအက်ေျပာရလွ်င္ မဂၤလာဖိတ္စာတစ္ခုက ကၽြန္မအာရံုကိုေနာက္ေစခဲ့သည္။<br />လြတ္က်ခဲ့ေသာ အိပ္မက္အပိုင္းအစမ်ား</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ဘာ ငါနဲ႔ လမ္းခြဲမယ္ ဟုတ္လား နင္ေသခ်ာျပန္ေျပာစမ္းပါဦး´သူရဲ့ ေဒါသသံအဆံုး `ဟုတ္တယ္ လမ္းခြဲၾကရေအာင္´ဟု ကၽြန္မရဲ့ေျခာက္ကပ္ကပ္အသံက နည္းနည္းတုန္ေနသည့္ၾကားမွကိုပီသစြာ ထြက္လာေသးသည္။`ဘာေၾကာင့္လဲ နင့္ကို ငါ ဘာအမွားလုပ္မိလို႔လဲ ျဖဴ´သူ႔အသံက အေလာတႀကီး ျပဳတ္က်လာျပန္သည္။`ဘာေၾကာင့္မွ မဟုတ္ဘူးေန။နင္က ငါနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ပါ´ကၽြန္မ စကားကို ခဏျဖတ္ၿပီး သူ႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက အသံမထြက္ေအာင္ ဆဲေနသည္။`ငါတို႔အရြယ္က လက္ထပ္သင့္တယ္ အရြယ္မွန္း ငါသိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ငါ့မိသားစုဖက္ကေတြးရင္ မတရားရာက်တယ္။ငါ့မိဘကို ဘာမွမျပန္မေပးႏိုင္ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ဟာ ငါမိဘေက်းဇူးနည္းနည္းေတာင္ ျပန္မဆပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ၿပီးေတာ့ ငါ့မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြေရာ လုပ္စရာေတြေရာ ရွိေသးတယ္။နင့္ကို ထပ္ေစာင့္ခိုင္းရမွာ အားနာလာၿပီ။ဒါေၾကာင့္ ငါ လမ္းခြဲဖို႔ကို ေရြးလိုက္တာ´ကၽြန္မရဲ့အတၱ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္မွဳေတြက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေႏွာက္အယွက္မွန္းသိေပမဲ့ ကၽြန္မမေလွ်ာ့ႏိုင္ေသးဘူးေလ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`နင့္ရဲ့ နားလည္မွဳတရားေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ ျဖဴ။ငါ့တို႔တြဲခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ေတြက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ရဲ့သူငယ္ခ်င္း သံေယာဇဥ္။ဒါေတြကို နင္ တန္ဖိုးမထားေတာ့ဘူးလား။´သူ႔ဘက္က အရာအားလံုးကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ မၿပီးႏိုင္မွန္း (အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မဘက္ကလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ ၿပီးသြားတာမွ မဟုတ္တာ)ကၽြန္မသိေပမဲ့ ေလာကမွာ ညိွလို႔မရတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးေလ။`တန္ဖိုးထားေပမဲ့ အေျခအေနက မတူေတာ့ဘူးေလ။ေနရဲ့မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်င္ေနၾကၿပီ။´သူ႔ဘက္ကၾကည့္ရင္လည္း သူ႔မိဘေတြအေပၚလြန္ဆန္၀ံ့သူမွ မဟုတ္၊ကၽြန္မ သို႔မဟုတ္ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမည္မွာ မလြဲေပ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ေနာက္ဆံုးတစ္ခါပဲေမးမယ္။နင္ တကယ္ျပတ္ႏိုင္လား ျဖဴ´ကၽြန္မ ေခါင္းအညိတ္မွာပဲ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ နံရံပါးပါးေလး ျခားသြားၾကေလၿပီ။တကယ္တမ္း ကၽြန္မ မျပတ္သားႏိုင္တာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သာသိသည္။ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေကာင္းကင္ေတြၿပိဳၿပီး ငိုခဲ့ရတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိမယ္ ထင္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္မဟာ တကယ္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳ မရွိခဲ့သူတစ္ေယာက္သာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`နင့္ကို လာေစခ်င္တယ္´ဟူေသာ စာတစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဖိတ္စာတစ္ခုက ကၽြန္မ အတြက္ အာရံုေနာက္စရာပင္။ဖိတ္စာကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့ သူယူမဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ အတိအက်ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္မႏွင့္ေဆးရံုတစ္ခုတည္း တာ၀န္က်ေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ကၽြန္မ အသက္မဲ့စြာရယ္လိုက္ရင္း `ဘာလို႔ မသြားႏိုင္ရမွာလဲ´ဟု ႀကိဳတင္အားတင္းလိုက္မိသည္။ေဆးရံုေရာက္ေသာအခါ သူႏွင့္သူ၏ဇနီးေလာင္းတို႔ကို တိုက္ဆိုင္စြာ ေတြ႔ရေသးသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">တကယ္တမ္း သူတို႔မဂၤလာေဆာင္ေသာေန႔တြင္ ကၽြန္မ မသြားႏိုင္ခဲ့ပါ။တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ကၽြန္မ ခြဲစိပ္ခန္းထဲတြင္ ေက့စ္ရွိ၍ အလုပ္မ်ားေနသည္။မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ကိုပဲ လူႀကံဳပါးခဲ့လိုက္သည္။တကယ္ေတာ့ လြင့္က်သြားခဲ့ၾကတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ စြန္႔ခြာခဲ့မွဳေၾကာင့္ ေ၀းခဲ့ၾကတာပါ။အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘ၀တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့ပါ။ကၽြန္မ ဘ၀အတြက္ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ေသာ မိသားစုအတြက္ ကၽြန္မ ျဖစ္ခ်င္ေသာ အရာေတြအတြက္ ကၽြန္မ အခ်စ္ကို သိမ္းဆည္းထားလိုက္သည္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တရေနေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ကၽြန္မကို အလြမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္ေနသူဟု ေျပာလွ်င္လည္း စိတ္မဆိုးမိေပ။မွန္သည္ေလ။အနည္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္မေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မွ အလြမ္းကို ျမင္ေနရမည္သာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">(ဘာေရးခ်င္မွန္းေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ မသိလိုက္ဘူး။ခရီးက ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ စာေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႔ လက္တမ္းခ်ေရးၾကည့္လိုက္တာ။ဖတ္ရွဳေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-6236676385192342192?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-52277632181085934652010-03-25T07:36:00.000-07:002010-03-26T22:09:05.486-07:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img94.imageshack.us/img94/9052/padaukcopy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://img94.imageshack.us/img94/9052/padaukcopy.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သႀကၤန္နားနီးေတာ့ သႀကၤန္သီခ်င္းျမဴးျမဴးၾကြၾကြေတြကို ၾကားေနရၿပီ။ပိေတာက္ေ၀ မေ၀မသိေပမဲ့(ပိေတာက္ပင္ မရွိလို႔) သႀကၤန္နားနီးေနၿပီဆိုတာနဲ႔ သူ႔ကိုဖ်တ္ခနဲ သတိေတာ့ရေနမိျပန္ၿပီ။ဒီလို အခ်ိန္ပဲေပါ့။စိတ္မရွည္တတ္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရင္ခြင္ထက္က တိတ္တခိုးရွိေနတဲ့ သူနဲ႔အမွတ္တမဲ့ ဆံုေတြခဲ့ၾကရတာ။ကၽြန္မ ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ သူ႔ပံုရိပ္ေတြ ထင္က်န္ေနတတ္ေပမဲ့ သူဘယ္ဆီေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မသိသလို သူကလည္း ကၽြန္မကို အမွတ္ရခ်င္မွ ရပါလိမ့္မယ္။ပိေတာက္ေတြကို တိုင္တည္ၿပီးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ကၽြန္မရင္ခြင္ကို တိတ္တခိုး၀င္လာတဲ့သူ႔ကို ကၽြန္မအမွတ္တရ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို သူနဲ႔မ်ားေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာျပေပးၾကပါလို႔.............။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />ေရးလက္စ ဒိုင္ယာရီထဲက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးကို ျပန္ဖတ္မိၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ရယ္ခ်င္သြားမိသည္။လက္ေတြ႔တြင္ စိတ္ကူးယဥ္မဆန္ေသာ ကၽြန္မ အခုေတာ့ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ကဗ်ာေတြ စာေတြ တမ္းခ်င္းေတြကို တစ္ေယာက္တည္းဖြင့္ဟေနတတ္ေလၿပီ။ၾကာခဲ့ၿပီဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္နဲ႔ ယခုတိုင္ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါလို႔ ေျပာျပရင္ အံ့ၾသစရာပင္ေကာင္းေလာက္သည္။ကၽြန္မသူ႔ကိုမသိစိတ္တစ္ေနရာထဲကေန ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မကိုယ္တုိုင္ေတာင္ မယံုခ်င္ပဲနဲ႔ လက္ခံေနခဲ့ရပါသည္။သူဆိုတာ...........။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ဒီ AS အေပါက္ၾကမ္းတယ္လို႔ ေျပာဦးမယ္။လုပ္လာတာကလည္း ဟုတ္မွ မဟုတ္ၾကတာ´ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္ေနေသာ ကၽြန္မကို သူက ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္သည္။ကၽြန္မစိတ္တိုလွ်င္လည္း တိုစရာပင္။ဒီေန႔တစ္ေနကုန္ကို accident ျဖစ္ၿပီးေရာက္လာေသာလူနာေတြ ရိုက္မွဳနဲ႔ေရာက္လာေသာ လူနာေတြ ပံုေနသျဖင့္ ခုလို သႀကၤန္တြင္း ဂ်ဴတီက်ေသာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ စိတ္ညစ္ေနမိသည္။မူးၿပီးရစ္ေနတတ္ေသာသူေတြကလည္း ရွိေသးသည္မို႔ အလိုလိုေနရင္း စိတ္ကလည္း တိုေနမိသည္။ေခါင္းေပါက္ကာေရာက္လာေသာ သူ႔ကို ခ်ဳပ္ေပးေနရင္းႏွင့္ ကၽြန္မသူ႔ကိုယ္ရနံ႔ကို စတင္စြဲလန္းသြားသည္ဟု ေျပာလွ်င္ မည္သူမွယံုၾကမည္မဟုတ္ေပ။(ထိုည အိပ္မက္ထိ သူ႔ရနံ႔ ပါလာသည္မွာ ကၽြန္မ၏တစ္ဖက္သတ္ စြဲလန္းေနမွဳပင္)</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ခ်ဳပ္ရိုးက ဘယ္မွာ ျဖည္မလား´ဟု သူ၏အေမးကို `အဆင္ေျပတဲ့ ေဆးခန္းမွာ သြားျဖည္ရင္ရပါတယ္။ေဆးရံုမွာ လာျဖည္လည္းရတယ္´ဟု ကၽြန္မေကာင္းမြန္စြာ ျပန္ေျဖေပးလိုက္ပါသည္။`အိုေကေလ။ဒီက ေဒါက္တာက GP မထိုင္ဘူးလား´ဟု စပ္စပ္စုစုေမးေနေသာ သူ႔ကို စိတ္ပ်က္စြာ တစ္ခ်က္ၾကည့္မိသည္။`မထိုင္ဘူးရွင့္´ဟု ေျဖကာ လိုအပ္ေသာေသာက္ေဆးႏွင့္ ေမးခိုင္ကာကြယ္ေဆး အြန္ေပးလိုက္ၿပီး အခန္းျပင္သို႔ထြက္လာသည္။ကၽြန္မ ေလာေလာဆယ္ ေခါင္းကိုက္ေနသည္ကိုပဲ သိသည္။</span><span id="fullpost">`ေစာေစာက လူနာက ေနာက္အပတ္က်ရင္ တစ္ခါလာခဲ့ပါ့မယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္´ဟု အနီ၀တ္ဆရာမေလးအေျပာကို ကၽြန္မ ေခါင္းသာညိတ္ျပမိသည္။ကၽြန္မဂ်ဴတီခ်ိန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ႏိုင္မည္မို႔ ျပန္ဆံုဖို႔ရန္ တိုက္ဆိုင္မွဳ ရွိခ်င္မွ ရွိမည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`အစ္မ လူနာတစ္ေယာက္က ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္မလို႔တဲ့´ဟု ဆရာ၀န္နားေနခန္းသို႔လာေျပာေသာ staff ေလးကို `အခုလာခဲ့မယ္´ဟုေျပာရင္း သူ႔ကို မဆီမဆိုင္သတိရသြားလိုက္ေသးသည္။ကၽြန္မ သူ႔ကို ျမင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ကၽြန္မ အေတြးထဲ ယခုပဲေနရာ၀င္ယူေသာ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ ရုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္သြားသည္။သူလည္း ကၽြန္မကဲ့သို႔ပင္ အံ့ၾသသြားပံုေပၚသည္။`ေအာ္ စိတ္မရွည္တဲ့ ဆရာ၀န္မနဲ႔ ေတြ႔ျပန္ၿပီ´ဟု မၾကားတၾကားတီးတိုးေရြရြတ္လိုက္ေသးသည္။ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္ေပးရင္းႏွင့္ ေဆးရံုက ၀န္ထမ္းေလး၏ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ေနၿပီ ဟူေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မႏွဳတ္မွ `ပိေတာက္ပန္းေတြ ကလည္း အပြင့္ေနာက္က်လိုက္တာေနာ္´ဟု ေျပာမိသည္ကို သူကၾကားသြားၿပီး `ပိေတာက္ပန္းႀကိဳက္လား´ဟု ျပန္ေမးသည္။ကၽြန္မက ေခါင္းပဲ ညိတ္ျပလိုက္သည္။ပိေတာက္ပန္းပြင့္တဲ့ေန႔ေနာက္ပိုင္းမွစၿပီး သူနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ့သလို ကၽြန္မရင္ထဲက အရိပ္တစ္ခု အျဖစ္တစ္စတစ္စ တိုး၀င္လာသည္ကို ကၽြန္မ တျဖည္းျဖည္းရိပ္မိလာသည္။တခါတေလ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ေသာ သူတစ္ေယာက္ကို မွတ္မွတ္ရရ လြမ္းေနမိတာကလည္း စြဲလမ္းမွဳ တစ္ခုသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကၽြန္မ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ၂ႏွစ္ကလိုဂ်ဴတီ မက်ေတာ့ပါ။သို႔ေသာ္ ကၽြန္မေနထိုင္ေသာ တိုက္ခန္းေအာက္ထပ္တြင္ ေဆးခန္းေတာ့ ဖြင့္ထားသည္။ထိုစဥ္ `ေဒါက္တာ...ေဒါက္တာရွိပါသလား´ဟု ေအာက္ထပ္မွ ေခၚသံေၾကာင့္ ကၽြန္မအျမန္ဆင္းသြားမိသည္။ကၽြန္မျမင္ေနရေသာ ေဘးတိုက္ပံုရိပ္တစ္ခု။ထိုေနာက္ ကၽြန္မႏွာေခါင္းထဲသို႔၀င္လာေသာ ကၽြန္မစြဲလမ္းေနေသာ ရနံ႔။ကၽြန္မရင္ခုန္သံေတြက စည္းခ်က္မမွန္ခ်င္ေတာ့ေပ။ကၽြန္မကိုေမာ့ၾကည့္ေသာ သူ၏အၾကည့္တစ္စံုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးကၽြန္မသိလိုက္ရသည္က သူႏွင့္ကၽြန္မတို႔ တိုက္ဆိုင္စြာေရစက္ပါေနၿပီမွန္း။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`အခုက ေခါင္းေပါက္တာမဟုတ္ဘူး။ဆိုင္ကယ္ေမွာက္လို႔ လက္မွာ ၿဗဲသြားတာ ေဆးလာထည့္တာပါ´ဟု သူက မွတ္မိသလိုေျပာေလသည္။တစ္ေနရာရာတြင္ ပိေတာက္ေတြေ၀ေနမည္မွန္း ေသခ်ာလွပါသည္။အနည္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္မရင္ခြင္တြင္ ပိေတာက္ေတြ ေ၀ေနၿပီေလ။သူ႔အနာကို ေဆးထည့္ေပးရင္း ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ ေရစက္ဆံုမွဳကို ပိေတာက္ပန္းေတြမ်ား သိမွ သိပါေလစ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-5227763218108593465?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-7615822687225770902010-03-20T21:42:00.000-07:002010-03-20T21:43:16.911-07:00ကၽြန္မ ခြဲစိပ္ေဆာင္ေရွ႕သို႔ျဖတ္ကာ ခြဲခန္းထဲ၀င္ဖို႔ အသြားတြင္ `အခု M.Sc လာတက္တဲ့ ေဒါက္တာ ဆုႏွင္းသူနဲ႔ ဆရာ ေက်ာ္မ်ိဳးခိုင္နဲ႔က ရည္းစားေဟာင္းေတြတဲ့´ဟု ေျပာေနၾကေသာ ward ထဲကတီးတိုးသံေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြ တုန္႔သြားသည္။သို႔ေသာ္ ကၽြန္မႏွင့္မဆိုင္ဟု ျပန္ေတြးကာ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။အမွန္တကယ္လည္း မဆိုင္ေတာ့ေပ။ကၽြန္မရင္ထဲက ေမာင္သည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ တစ္ပါးသူရင္ခြင္ထဲသူ ကိုကိုသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။အတိတ္ဆိုတာကို ျပန္တူးဆြကာ ေျပာေနၾကမည္ကို ႀကိဳသိၿပီးသားပဲ မခံႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဟုသာ စိတ္ေျဖလိုက္သည္။တစ္ခါတေလေတာ့ ကၽြန္မရင္ခြင္ထက္တြင္ ခိုနားဖူးေသာ လိပ္ျပာေလးကိုေတာ့ တမ္းတမိပါေသးသည္။အဲတာကလည္း တကယ့္ကို တခါတရံပါပဲေလ.........။<br /><br /><span id="fullpost"><br /><br /><div style="text-align: justify;">`ဒီေန႔ည ညစာစားပြဲရွိတယ္။ေက်ာင္းတက္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုဖို႔ေလ။ငါ့အိမ္မွာပဲ ဆံုတာေပါ့´ဟု ေမခိုင္အေျပာကို ကၽြန္မသက္ျပင္းခ်မိသည္။ward ခ်င္းမတူလို႔ ေမာင္ႏွင့္မေတြ႕ရေပမဲ့ ခုလို ျပန္ဆံုမည္ဆိုေတာ့ မေတြ႔ခ်င္ေသးေပ။`ငါမလာလို႔ရလား´ဟု ကၽြန္မေမးမည္ျပဳၿပီးမွ မေကာင္းပါဘူးေလဟု ေတြးကာ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေပ။ကၽြန္မဘာလို႔ ဒီမန္းေလးကို မလာသည္ကို ေမခိုင္တစ္ေယာက္သာ နားလည္ပါလိမ့္မည္။ကၽြန္မက ေမာင္ရွိေသာအရပ္တြင္ ေနၿပီးရည္းစားေဟာင္းကို တမ္းတေနမိလူမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့ပါေလ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ည(၇)နာရီ</div><div style="text-align: justify;">`ေနာက္က်လိုက္တာ ဆုႏွင္းသူရယ္။မလာေတာ့ဘူးထင္ေနတာ´ဟု ေျပာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ကၽြန္မၿပံဳးျပလိုက္သည္။လူကလာေနရေသာ္လည္း စိတ္က မလာခ်င္ေတာ့ ပင္ပန္းသည္ဟု ခံစားေနရသည္။`ေက်ာ္မ်ိဳးခိုင္ ေရာက္ေနၿပီ´ဟု အနားကပ္ကာ တိုးတိုးေလးေျပာေသာ ေမခိုင္ကို ကၽြန္မက ဘာမွ မေျပာမိေပ။`နင္ ျဖစ္ရဲ့လား။သူက အစကမလာဘူးဆိုၿပီး အခုမွ ဘယ္လိုေရာက္လာလည္းမသိဘူး။နင့္ကို အားနာတယ္´ဟု ေမခိုင္ကေျပာသည္ကို `ရပါတယ္။သူနဲ႔က ဘာမွ မဆိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ဘာမွ မျဖစ္ဘူး သူငယ္ခ်င္း။ေက်းဇူး´ဟုသာျပန္ေျပာလိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆရာ၀န္ေတြခ်ည္းတည္းဟုသာေျပာသည္။အေသာက္အစားနည္းနည္းပါသည္မို႔ ကၽြန္မစိတ္ညစ္မိသည္။ ဟိုးအရင္ကအတိုင္းပင္ ကၽြန္မ ဘီယာကို အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ေသးေပ။`ေမခိုင္ ငါ ဟိုဖက္ခဏသြားလိုက္ဦးမယ္´ဟုေျပာကာ ထြက္လာေသာ ကၽြန္မကို ေမခိုင္က နားလည္သလိုၾကည့္ကာ`သူက အေသာက္အစားနဲ႔ allergic ေလ´ဟု သူငယ္ခ်င္းေတြဘက္လွည့္ေျပာေလသည္။ေမခိုင္တို႔အိမ္ကို ဟိုးအရင္ေက်ာင္းတက္ကတည္းက ရင္းႏွီးၿပီးသားမို႔ သြားရလာရတာ မခက္ေပ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မအလြန္မုန္းေသာ အနံ႕အသက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မေနာက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ေရာက္ေနၿပီမွန္း သိလိုက္သည္။ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ဟိုးအရင္က ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ ေမာင္။`ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ ဆုႏွင္း။ေတြ႔လို႔လာႏွဳတ္ဆက္တာ။လူေတြၾကားထဲေတာ့ စကားစမေျပာရဲတာနဲ႔ ခုလိုလာခဲ့တာ။နင္က အရင္အတိုင္းပဲ မ်က္ႏွာတည္တင္းေနတုန္းေနာ္´ဟူေသာ သူ႔စကားကို `အင္း ေနေကာင္းပါတယ္။အထဲ၀င္ေတာ့မယ္´ဟု ေျပာကာ ထြက္လာေသာ ကၽြန္မကို ေမာင္က `ခဏေနဦး ဆုႏွင္း။ေမးစရာရွိလို႔´ဟု လွမ္းတားသည္။</div><div style="text-align: justify;">`နင္နဲ႔ ငါ့ၾကားမွာ ေမးစရာ ေျပာစရာေတြ ကုန္သြားၿပီလို႔ ငါထင္တယ္ မ်ိဳးခိုင္။´</div><div style="text-align: justify;">`မဟုတ္ဘူး။ရွိေသးတယ္။နင္မရွိရင္ေတာင္ ငါ့မွာရွိတယ္´</div><div style="text-align: justify;">`နင္ မူးေနၿပီထင္တယ္ မ်ိဳးခိုင္။ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္နားပါေတာ့။´</div><div style="text-align: justify;">`နင္ ငါ့ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္မလား ဆုႏွင္း။နင္ ငါ့ကို သတိရေနေသးတယ္မလားဆုႏွင္း။မွန္မွန္ေျဖပါ။´ဟူေသာ အေျပာက ကၽြန္မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို လြတ္ထြက္သြားေစသည္။`ဒီအရာေတြက အေရးမႀကီးေတာ့ဘူး မ်ိဳးခိုင္။နင္ ငါ့ကိုထားၿပီး နင္စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီေလ။အခုမွ လာေမးေနရေသးလား။ဟုတ္တယ္။ငါ နင့္ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ငါ့ဘ၀မွာ နင္ကလြဲၿပီးတျခားေယာက္်ားေတြကို ခ်စ္မရခဲ့လို႔။သတိရလားဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခါတေလေပါ့။အၿမဲတမ္းႀကီး သတိရရေအာင္လည္း ငါ့မွာ အခ်ိန္ေတြ မပိုဘူး။ေမ့ေအာင္မွ မႀကိဳးစားခဲ့တာ။အခ်ိန္က ကုစားသြားတာပဲေလ။နင္သိခ်င္တာ သိၿပီးၿပီမလား။နင္ ငါ့ကို တစ္ခ်ိန္က သိခဲ့ဖူးတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လိုပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့။အတိတ္ဆိုတာ တူးဆြလို႔ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး´ဟု ေျပာကာ ကၽြန္မလွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ေမာင္ ဘယ္လိုက်န္ခဲ့သလဲ ကၽြန္မမသိေပ။ကၽြန္မပါးျပင္ေပၚသို႔ ပူေႏြးေႏြးအရာေလး ျပဳတ္က်လာသည္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ပစ္ရင္း ငိုစရာမွ မလိုတာဟု စိတ္တင္းပစ္လိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာမဆို အခ်ိန္က ကုစားေပးလိုက္တာက မ်ားပါသည္။ကၽြန္မ ေမာင့္ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။ယခုခ်စ္လားဆိုရင္လည္း ခ်စ္သည္။သတိရလားဆိုရင္ ဟိုးအရင္ကေလာက္ေတာ့ မ၇ေတာ့ေပ။ကၽြန္မရင္ထဲတြင္ ေမာင္ရွိေနရင္ေတာ္ပါၿပီ။ေမာင့္အတြက္လည္း ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မလည္း စိတ္မပင္ပန္းေအာင္ ေနတတ္ေနပါၿပီ။တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ေမာင့္ကို သတိရလားလို႔ ေမးခဲ့ရင္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ရင္ တခါတေလေတာ့ အမွတ္ရပါတယ္လို႔သာ ေျဖမိပါလိမ့္မည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;">ကၽြန္မ စိတ္ကူးထဲတြင္ေပၚလာေသာ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေရးသားျခင္းသတ္သတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ပ်င္းစရာေကာင္းၿပီး ဖတ္လို႔ မေကာင္းတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္။</div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;">စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္</div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;">ပန္းရင့္ေရာင္</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-761582268722577090?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-37275485054450038202010-03-20T01:16:00.000-07:002010-03-20T01:16:37.839-07:00<div style="text-align: justify;">အေတြးဆိုတာ ေကာင္းတာလဲရွိသလို မေကာင္းတာလည္း ရွိတာပဲ။ေကာင္းတာခ်ည္းပဲ ေရြးေတြးမယ္ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာလိုက္တာလည္း မရွိပါဘူး။ေတြးခ်င္တာ ေတြးမိၾကတာပဲ။ကၽြန္မလည္း ေကာင္းတာေတြေကာ ဆိုးတာေတြပါ အကုန္ေတြးျဖစ္ပါတယ္။အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ အခုတေလာပိုင္း သိပ္ေတာင္မေတြးျဖစ္ဘူး။စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းနဲ႔ ဘာမွကို စိတ္ထဲထားၿပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ဖို႔ အခ်ိန္ကို သိပ္မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />နိဒါန္းပ်ိဳးေနတာနဲ႔ပဲ ေရးခ်င္တာ မေရးလိုက္ရပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ :) ။ရင္ထဲမွာ ဘာေတြေတြးမိပါလိမ့္လို႔ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ပထမဆံုးေတြးေနမိတာ ေသျခင္းတရားကိုပါပဲ။ေနာက္ (၃)ႏွစ္ၾကာရင္ ကၽြန္မေလာကႀကီးက ထြက္သြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့အေတြး၀င္လာတိုင္း စိတ္ေတာ္ေတာ္ကို ဆင္းရဲမိတယ္။ကၽြန္မ အတၱေတြက ကၽြန္မကို ေသျခင္းတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ဖို႔ မရဲေစဘူး။ကၽြန္မေသရမွာကို ေၾကာက္ေနတာထက္ ကၽြန္မမိဘ ကၽြန္မညီမေလး ကၽြန္မ အစ္မ သူတို႔ေတြအတြက္ ကၽြန္မ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘာမွမလုပ္ေပးရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေလာကႀကီးကမထြက္ခြါခ်င္ေသးဘူး။ကံစီမံရာလို႔ပဲေျပာေျပာ ကၽြန္မ ကံတရားႀကီးကို ကၽြန္မအတၱနဲ႔ ဆန္႔က်င္ခ်င္ေသးတယ္။ကၽြန္မ မိသားစုနားကေန အလ်င္စလို ထြက္မသြားခ်င္ေသးဘူးေလ။အဲေလာက္ထိ ကၽြန္မ အတၱေတြနဲ႔ မိသားစုကို တြယ္တာမိတယ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">မိသားစုလို႔ ေတြးမိတာနဲ႔ ညီမေလးက ေနာက္ဆက္တြဲ၀င္လာတယ္။အခုဆိုရင္ ညီမေလးက အထက္တန္းတက္ေနၿပီ။သူ႔အတြက္ ကၽြန္မက ရင္ပူရတုန္း။အငယ္ဆုံုးမို႔ အစ္မေတြကို အားကိုးတတ္တဲ့ ညီမေလးအတြက္ ကၽြန္မအၿမဲစိုးရိန္မိတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳနည္းပါးတဲ့ ညီမေလးကို ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ စိတ္ဓါတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြအမ်ားႀကီးျပဳျပင္ေပးရဦးမယ္ေလ။ဆယ္တန္းကို ထူးခၽြန္စြာဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ ေအာင္တာ မေအာင္တာထက္ ညီမေလး စိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ၀ါသနာပါရာကို လုပ္ေစခ်င္မိတယ္။ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္မွဳနဲ႔ေပါ့။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အလုပ္ခြင္မွာဆိုလည္း လူနာေတြကို အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးခ်င္တဲ့ အေတြးေလးအၿမဲရွိေပမဲ့ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း စိတ္ဆင္းရဲလြန္းတယ္။ယူတတ္ရင္ တရားေပါက္မ့ဲေနရာႀကီးမွာ တရားရမရေတာ့မသိဘူး။ငိုေၾကြးပူပန္သံေတြၾကား ကၽြန္မ စိတ္ဆင္းရဲေနမိတယ္။တစ္ခါတေလဆိုရင္ ဘာလို႔ငါဆရာ၀န္လုပ္ေနမိတာလဲ ဆိုၿပီး မေတြးေကာင္းတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ လူနာေတြနားက အေ၀းကို ထြက္ေျပးခ်င္ေနမိတယ္။အေမာေဖာက္ၿပီးေရာက္လာတဲ့ လူနာကိုၾကည့္ရင္း မရွင္ႏိုင္ေတာ့မွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေပးေနရတာေတြ၊ႏွလံုးခုန္ရပ္သြားလို႔ CPR လုပ္ေပးေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ အႀကီးအက်ယ္ကို စိတ္ဆင္းရဲမိတယ္။ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာ၀န္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ကေတာ့ ကိန္းေအာင္းေနေတာ့ ရွင္လာႏိုးႏိုးနဲ႔ လုပ္ေပးမိေနၾကတာပါပဲေလ။တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြကထင္ၾကတယ္။ကၽြန္မတို႔ အလုပ္က မနက္အေစာႀကီးထၿပီးေျပးေနစရာမလိုဘူးေပါ့။တကယ္တန္း ခြဲခန္းထဲမွာ တစ္ညလံုးမအိပ္ပဲ လူနာေတြ အသက္ကယ္ေနတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ဘယ္အလုပ္က ပိုပင္ပန္းတယ္ ပိုမြန္ျမတ္တယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။အားလံုး သူ႔ေနရာနဲ႔သူေပါ့။ေျပာခ်င္တာေတြ လမ္းလြဲကုန္ေတာ့မွာပဲ :) ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာအုပ္စာေပနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့လည္း ကၽြန္မဖတ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနေပမဲ့ ေတြးသာေတြးျဖစ္တယ္ လူကဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ကို မေပးႏိုင္ေသးတာက မ်ားတယ္။Surgery အတြက္ ေလ့လာခ်င္တာေတြ ဖတ္ခ်င္တာေတြရွိေနေပမဲ့ အလုပ္ကျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ လူက တကယ္ကို ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ေကာင္းေကာင္းကို မဖတ္ႏိုင္တာမ်ားလာတယ္။လုပ္ခ်င္တာမ်ားလာေတာ့ လူက ပိုပင္ပန္းလာတယ္ေလ။Transfer ကိစၥေလးကလည္းရွိေတာ့ ရပါ့မလားဆိုၿပီး စိတ္ညစ္မိတယ္ (ကၽြန္မက မဆိုင္တာေတြး စိတ္ပူတတ္ေသးတယ္ေလ :) )။မေတြးျဖစ္ဖူးတာ ေျပာတာပါ။အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္:) ။ကၽြန္မရဲ့ေတာင္ေရာက္လိုက္ ေျမာက္ေရာက္လိုက္နဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို ဘာမွ မေပးလိုက္နဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ အေတြးေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ရင္း <a href="http://www.missgreenlady.com/">မေခ်ာ</a>ရဲ့တဂ္ပို႔စ္ေလးကိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။(ျပန္ေတာ့မတဂ္ေတာ့ပါဘူးေလ :P )။ကၽြန္မကို စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္စားၿပီး နားလည္ေပးတဲ့ <a href="http://www.missgreenlady.com/">မေခ်ာ</a>ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-3727548505445003820?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-16540487871187172612010-03-15T02:35:00.000-07:002010-03-15T02:35:51.614-07:00<div style="text-align: justify;">ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ အခန္းရွင္းေနရင္းနဲ႔ ဟိုးအရင္က သူနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေရးသားခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို အမွတ္မထင္ျပန္ေတြ႔ရေလသည္။မေရးတာၾကာေသာ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးနဲ႔အတူ သူေပးဖူးေသာ ပန္းေျခာက္ေတြကို အသာနမ္းရွိဳက္ၾကည့္ရင္း ဟိုးအရင္ ဆြတ္ပ်ံပ်ံ ဒိုင္ယာရီေလးကို တစ္ရြက္စီလွန္ၿပီး အေတြးဂယွက္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />ေနကလည္း အရမ္းပူ ေခၽြးကလည္း အရမ္းထြက္ေသာ ရာသီဥတုမွာ ကၽြန္မနဲ႔သူ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသည္။သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုမွဳမွာ Romantic မဆန္ေပ။သာမန္ရိုးရွင္းစြာ ေတြ႔ဆံုၾကရင္း သက္သက္သာ။ပူျပင္းလွေသာေၾကာင့္ အေအးေသာက္ရန္ ကၽြန္မေသာက္ေနက် အေအးဆိုင္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။အရမ္းပူေသာေၾကာင့္ အေအးဆိုင္တြင္ လူျပည့္ကာ ထိုင္စရာေနရာမရွိေတာ့ေပ။တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနေသာ သူ႔၀ိုင္းတြင္ ဘာရယ္မဟုတ္ ခြင့္ေတာင္းကာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အမွတ္မထင္ေတြ႔ဆံုမွဳက ေရရွည္ပတ္သတ္မွဳမ်ိဳးရွိခဲ့မယ္မွန္းသိရင္ ထိုင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ေပ။အေအးေသာက္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ျပန္သြားေသာ ကၽြန္မသည္ သူ႔၀ိုင္းတြင္ ကၽြန္မ၏ စာအုပ္ေလးက်န္ခဲ့သည္ကို သတိမထားမိခဲ့ေပ။အေဆာင္ျပန္ေရာက္လို႔ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးလို႔ ကဗ်ာေလးစာေလး စပ္ရေအာင္ ေန႔လည္က စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္သာ အစပ်ိဳးခဲ့ေသာ စာအုပ္ေလးကို ရွာမိသည္။ထိုအခါမွ ကၽြန္မစာအုပ္ အေအးဆိုင္တြင္က်န္ခဲ့မွန္း သိလုိက္ရသည္။အေရးႀကီးေသာ စာအုပ္မဟုတ္သျဖင့္ သြားျပန္မယူျဖစ္ေပမဲ့ စိတ္ေတာ့ စြဲမိသည္။သူျပန္လာေပးရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဟုစိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ေတြးမိလိုက္သည္။နာမည္ေတာင္ မထိုးထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ျပန္လာေပးလို႔ရမလဲေနာ္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ေဟ့ေကာင္ လက္ေရးေတာ္ေတာ္လွတယ္။ဘယ္သူ႔စာအုပ္လဲ´ဟု သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးသည္ကို သူေခါင္းရမ္းျပလိုက္သည္။`မသိဘူး။အေအးေသာက္ရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တာ´ဟုေျပာကာ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပလိုက္သည္။lady killer ဟုနာမည္ထြက္ေနေသာ သူ႔ကို ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရေအာင္ လာၿပီး ဖန္တီးေပးေနသေလာ။ေသခ်ာသည္ကေတာ့ သူအေအးဆိုင္တြင္ စာအုပ္ကေလးယူကာ သြားၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနဖို႔သာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ကၽြန္မသည္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖၿပီးလို႔ အိမ္ကျပန္ေရာက္ၿပီးကတည္းက အေတာ္ၾကာမေရာက္ျဖစ္ေသာ အေအးဆိုင္ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္သြားထိုင္ျဖစ္သည္။ထိုအခါ အမွတ္မထင္ ကၽြန္မေရွ႕တြင္လာရပ္ေသာ လူရိပ္ေၾကာင့္ ေမာ့အၾကည့္တြင္ ကၽြန္မကို စာအုပ္လွမ္းေပးကာ ၾကည့္ေနေသာ သူႏွင့္ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုမိေလသည္။ရင္ထဲတြင္ ဘယ္လိုမွန္းမသိေအာင္ကိုပင္ တစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္သြားသည္။ထိုစာအုပ္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး သူႏွင့္စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ေလသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ပတ္၀န္းက်င္ေလ့လာမွဳ အားနည္းေသာ ကၽြန္မ ရင္ခြင္ရိုင္းကၽြန္မမွာ သူ႔စကားသံေတြေအာက္ကေန ရုန္းမထြက္ႏိုင္ခဲ့ေပ။သူငယ္ခ်င္းေတြက သတိေပးေနသည့္ၾကားကေနပင္ ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်စ္သူအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳေပးမိသည္။သူ႔၏အရိပ္ေတြၾကားေန အမွတ္တရေတြကို ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္သတ္သတ္ထားကာ ေရးတတ္လာခဲ့သည္။ရူးေလာက္ခ်စ္တာ မဟုတ္ေပမဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ အမွန္တကယ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဘုရားအဆူအဆူေရွ႕တြင္ ႀကိမ္ေျပာရဲပါသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ပန္းသတင္းေလညင္းေဆာင္ လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္ ဆိုသကဲ့သိူ႔ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းေတြကို သိလာရသည္။ကၽြန္မနားလည္ေပးႏိုင္မွဳေၾကာင့္လား သည္းခံႏိုင္မွဳေၾကာင့္လား သူ၏ပိရိေသသပ္မွဳေၾကာင့္လားမသိေပမဲ့ သူႏွင့္ကၽြန္မၾကား ဘာျပသနာႀကီးႀကီးမွ မျဖစ္ခဲ့ေပ။သူ ကၽြန္မနားက ခြဲသြားမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မသိေနေသာ္လည္း ခဏတာ သူ႔အခ်စ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္ကို မိုက္မဲစြာပင္ တြယ္တာေနမိသည္။မာနတရားေတြေတာင္ ေျမႀကီးတြင္ ခေနရေလၿပီ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူ၏ လမ္းခြဲစကားေအာက္တြင္ ကၽြန္မၿငိမ္သက္ေနမိသည္။အရာအားလံုးက စာအုပ္တစ္အုပ္ေၾကာင့္ စတင္ခဲ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ နဲ႔ အဆံုးသတ္၇ေလသည္။ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်စ္ေနေသာ္လည္း သူထြက္သြားသည္ကို မတားျဖစ္ေပ။သူျပန္လာရင္ေတာင္ လက္ခံေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ မာနတရားေတြအတၱေတြႏွင့္ အလြမ္းေတြကို အေဖာ္ျပဳကာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေတာ့ ေဆးေက်ာင္းတက္စဥ္ ေန႔ရက္မ်ား..............။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ယခုလက္ရွိဘ၀တြင္ ကၽြန္မရင္ထဲ သူရွိေကာင္းရွိေနမည္ သို႔ေသာ္ အရာအားလံုးကို ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းေမ့တတ္ေနၿပီ။သူႏွင့္ ပတ္သတ္ဖူးသည့္အမွတ္တရေတြကို ရင္ထဲတြင္ သိမ္းထားေကာင္း သိမ္းထားဦးမည္။ဘယ္ေတာ့မွ အျပင္သို႔ ထုတ္ျပမည္ မဟုတ္ေပ။ကၽြန္မ ေမ့ထားေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္က အခန္းရွင္းမွပဲ အစေပၚေတာ့သည္။ကၽြန္မဘ၀တြင္ ေန႔စဥ္ဒိုင္ယာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေရးဖူးသည္။အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး ပထမဦးဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေရးဖူးေသာ ဒိုင္ယာရီေလးကို ပိတ္ကာ တစ္ေယာက္တည္းသမားဘ၀တြင္ ရွင္သန္ေနရတာကိုပဲ တပ္မက္ေနမိပါေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span><span id="fullpost"><span style="color: magenta;">&nbsp;</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><span style="color: magenta;"> </span><br /></span></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;"><span id="fullpost">စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမွန္းမသိ ဘာေရးလို႔ ေရးရမွန္းမသိျဖစ္ေနလို႔ ဘာအနစ္မွ မရွိတဲ့ ခုစာေရးျဖစ္သြားတာပါ။စိတ္ေတြ တအားရွဳပ္ေထြးေနၿပီး အလုပ္ေတြ မ်ားေနလို႔ ပို႔စ္မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေနတဲ့အတြက္ ေရးမိေရးရာ ေကာက္ေရးထားလိုက္တာပါ။အလုပ္နည္းနည္းအားတာနဲ႔ မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)ရဲ့ တဂ္ကို ေရးေပးပါ့မယ္လို႔ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ရွင္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><span style="color: magenta;"><span style="color: #cc0000;">စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္</span>(ပန္းရင့္ေရာင္) </span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-1654048787118717261?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-66814646586435935312010-03-03T03:45:00.000-08:002010-03-03T03:45:42.258-08:00<div style="text-align: justify;">ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေမာႀကီးပမ္းႀကီး ေျပးလႊားေနသည္။အျမင့္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ ေျပးလိုက္ႏွင့္ တကယ္ကို အေရးႀကီးေနသလို။ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႀကိဳးျပတ္ေနေသာ စြန္ေလးတစ္ခု။ထိုစြန္ေလးေနာက္သို႔ ေကာင္ေလးသည္းႀကီးမည္းႀကီး ေျပးလိုက္ေနသည္။ေတာ္ေတာ္ ေရာက္ေတာ့မွ စြန္ေလးက တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေျမျပင္ထက္သို႔က်လာသည္။ေကာင္ေလးက စြန္ေလးကိုေကာက္ယူကာ စာရြက္ေလးကို ဖတ္ယူၿပီး မ်က္ႏွာမွာ ၿပံဳးရႊင္လို႔ေနသည္။ေျပးခဲ့ရသည္ကိုလည္း ေမာဟန္မျပေပ။စာရြက္ကေလးတြင္ ေရးထားသည္က.............ခ်စ္တယ္ ။</div><span id="fullpost"><br />အပိုင္း(၁)</span><br /><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ သူမ စြန္ႏွင့္ရစ္ဘီးကို ကိုင္ၿပီး ရပ္ေနသည္။စြန္မလြတ္တတ္ေသာ္လည္း စြန္လြတ္ရသည္ကို ႀကိဳက္ေသာသူမသည္ ယခုေမာပန္းေသာ္လည္း စြန္က ေကာင္းကင္တက္မည့္အစား ေျမမွာ ေပ်ာ္ေနေလသည္။သူမသည္ စိတ္ညစ္စြာ ရပ္ေနမိသည္။ထိုစဥ္..........။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`စြန္လြတ္ခ်င္လို႔လား´ ဟု ျငင္သာစြာ လာေမးေသာ သူေၾကာင့္ သူမက `ဟုတ္´ဟုသာ ေျပာလိုက္သည္။သူက သူမလက္ထဲက စြန္ႏွင့္ရစ္ဘီးကို ယူက လြတ္ေပးလိုက္သည္မွာ သူမတုန္းက ေျမျပင္တြင္စံျမန္းေနေသာ စြန္ေလးမွာ ေကာင္းကင္ယံတြင္ တ၀ံ့၀ံ့ႏွင့္။သူမသည္ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္ရြင္စြာၾကည့္ေနေလသည္။`ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ´ ဟုေမးလာေသာ သူမကို `ဒီလိုပဲ လုပ္လိုက္တာေလ။´ ဟု သူက ညစ္က်ယ္က်ယ္ျပန္ေျဖသည္။သူမက ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြ ေပၚေအာင္ ၿပံဳးၿပီး `ေျပာျပပါ´ဟု ေတာင္းဆိုေလသည္။`မနက္ျဖန္က်ရင္ ျပေပးမယ္´ဟု ေျပာကာ စြန္ကိုသာထိန္းေနလိုက္သည္။သူမက `အိုေကေလ။ဂတိေနာ္´ဟု ေျပာသည္။သူ အသာေခါင္းညိတ္ရင္း ရင္ထဲတြင္ ကုလားဘုးရားပြဲလွည့္သြားေလသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အပိုင္း(၂)</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ ေကာင္မေလး´ဟု သူ႔အေျပာကို သူမက သေဘာက်စြာရယ္ကာ `ဇြန္မိုး။ေကာင္ေလးကေကာ´ဟု ျပန္ေမးသည္။`ႏိုင္ေသာ္´ဟု သူ႔အေျပာကို သူမက ရယ္ေနေသးသည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ပံုေပၚေသာသူမပံုရိပ္သည္ ယခုည အိပ္မက္တြင္ ေနရာယူဦးမည္သာ။သူမကေတာ့ စြန္လြတ္တာသင္ရရင္ ၿပီးေရာ သူကိုလာေတြ႔ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။သူမကို စြန္လြတ္နည္းကို ခက္ခက္ခဲခဲသင္ေပးလိုက္ရသည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမသည္ အရာ၀တၳဳေတြ အေပၚ စိတ္မရွည္တတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။(ေနာင္အခါ သူမသည္ လူေတြ အေပၚအလြန္ စိတ္ရွည္သူျဖစ္မွန္း သူသိလိုက္ရသည္။)</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စြန္လြတ္တာကို သူမနည္းနည္းတတ္သြားေသာ္လည္း စိတ္မရွည္ျခင္းေကာင္း ေကာင္းေကာင္းမရေပ။ေသာင္ျပင္တြင္ ဒီအတိုင္း မလြတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ထိုင္ခ်လိုက္ေသာ သူမအမူအရာက တကယ္ကို ခ်စ္စရာပင္။ထိုအခ်ိန္ကတည္းက သူ႔ရင္ထဲသို႔ သူမစတင္၀င္ေရာက္လာေလသည္။သူမေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္ရင္း `ဇြန္မိုးက ဘယ္နားမွာေနတာလဲ´ဟုေမးေသာအခါ သူမက `သိခ်င္တယ္ဆိုပါ့ေတာ့ ဟုတ္လား´ဟုေနာက္ေတာက္ေတာက္ျပန္ေျပာေသာအခါ သူ႔မ်က္ႏွာ ေႏြးကနဲပူလို႔သြားေလသည္။`ရန္ႀကီးေအာင္ထဲမွာေနတာ´ဟု သူမျပန္ေျဖလို႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္။`ကၽြန္ေတာ္က ယုဇနထဲမွာ သိပ္ေတာ့ မေ၀းပါဘူး´ဟု သူ႔အေျပာကို သူမက `မေ၀းတာမဟုတ္ဘူး နီးေနတာ ´ဟု တိုးတိုးေလးေရရြတ္ေလသည္။သူမသည္ ခင္စရာေကာင္းေသာ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အပိုင္း(၂)</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူႏွင့္ခ်ိန္းမထားေသာ္လည္း သူက ေသာင္ျပင္ေပၚသို႔ သြားခ်င္သည္ႏွင့္ထြက္လာခဲ့သည္။သုိ႔ေသာ္ သူမက ရွိမေနပါ။သူ႔ရင္ထဲတြင္ တစ္မ်ိဳးႀကီး ျဖစ္သြားသည္ကို သူကိုယ္တိုင္သာသိသည္။သူမကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ေနခဲ့ေသာ္လည္း သူမက ေပၚမလာခဲ့ေပ။သူမဘာလို႔ မလာသည္ကို သူမသိေသာ္လည္း သူတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္သြားသည္။</span><span id="fullpost">သူမ ယေန႔ စြန္သြားမလြတ္ျဖစ္ေပ။ေမေမကလည္း ေန႔တိုင္းစြန္လြတ္သည္ကို သေဘာမက်တာလည္း ပါေသာေၾကာင့္ မသြားျဖစ္ေပ။သုိ႔ေသာ္ သူမေနာက္လိုက္ရင္ ရွက္သြားတတ္ေသာ သူ႔ကို သတိေတာ့ရသည္။ထိုခံစားခ်က္၀င္လာတိုင္း သူမအေယာင္အေယာင္ အမွားမွားကို ျဖစ္လာသည္။မနက္ျဖန္ေတာ့ စြန္သြားလြတ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူမ ေသာင္ျပင္ေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သူမရွိေပ။သူမ စြန္လြတ္ရင္းေစာင့္လိုက္သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ `ဘယ္ဆိုးလို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ လြတ္တတ္ေနၿပီ´ဟုအသံေၾကာင့္ သူမ လွည့္ၿပံဳးျပလိုက္သည္။သူမ အတန္ၾကာေအာင္ စြန္လြတ္ေနၿပီးမွ စြန္ကို ျပန္သိမ္းကာ သူနားတြင္ သြားထိုင္လိုက္သည္။`မေန႔တုန္းက စြန္လြတ္ျဖစ္လား´ဟု သူ႔အေမးကို သူမက ေခါင္းခါျပသည္။ဘာေၾကာင့္လဲ ဟု သူဆက္မေမးျဖစ္သလို သူမကလည္း မေျဖေပ။`ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီလား´ဟု ေကာက္ကာ ျငင္ကာေမးေသာ သူမေၾကာင့္ သူေၾကာင္သြားသည္။ေနာက္မွ `မၿပီးေသးဘူး။ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ရူပ´ဟု ေျဖလိုက္သည္။`အစ္မလို႔ ေခၚသင့္တယ္။ကၽြန္မက ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီ´ဟု ေျပာကာ ျဖတ္ကနဲထသြားေလသည္။သူ၏အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညတာ ရွည္ဦးမည္ေလာ။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူမအလြန္ပြင့္လင္းၿပီး လူငယ္ဆန္သူလည္းျဖစ္သည္။သူႏွင့္ သူမ ညေနတိုင္း စြန္လြတ္ၾကရင္း ခင္မင္ၾကသည္။သူမသည္ ျမန္မာစာႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးထားၿပီး သူမမိဘအလုပ္တြင္ ၀င္ကူေနသည္ဟု ေျပာျပထားသည္။သူမကို သူက မိုး ဟုလြတ္ခနဲ ေခၚမိသြားေသာအခါ သူမက ခပ္တိုးတိုးရယ္ၿပီး ႏိုင္ ဟု ေတာင္ ျပန္ေခၚေသာ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေကာင္မေလးျဖစ္သည္။သူစိတ္ထဲတြင္ သူမသည္ နတ္သမီးတစ္ပါးသာျဖစ္ေနေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အပိုင္း(၃)</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူႏွင့္ခင္မင္ေသာ္လည္း သူမသူ႔ကိုသာမန္ဆက္ဆံေသာ္လည္း ပံုမွန္သူငယ္ခ်င္းေတြ အခြင့္အေရးပိုေပးမိသည္။သူက ဘာလုပ္ခ်င္ေနသည္ကို ထုတ္မေျပာေသာ္လည္း သူမက အလိုလိုသိကာ ျဖည့္ဆည္းေပးတတ္သည္။သူ ႀကိဳက္တတ္သည္မ်ားကို ၾကားရံုႏွင့္မွတ္သားထားတတ္ၿပီး သူ႔ကိုလည္း အျပည့္အ၀နားလည္ေပးႏိုင္လာသည္။သူမ သူ႔ကို ခ်စ္မိေနၿပီလားဟု ေတြးလိုက္မိေသာအခါ.........သူမတစ္ေယာက္တည္းၿပံဳးမိသြားသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူမႏွင့္ေတြ႔ရေတာ့မည္ ဆိုသည့္အေတြးကို သူ႔ရင္ကို ပိုခုန္ေစသည္။ယေန႔ သူမကို သူ propose လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။သူမထက္ေစာက ထူးထူးျခားျခား ေစာေရာက္ေနေသာျခင္းက သူ၏ မၿငိမ္သတ္မွဳကို သက္ေသထူေနေလသည္။`ထူးထူးဆန္းဆန္း ေစာလို႔ပါလား´ဟု အၿပံဳးႏွင့္ ႏွဳတ္ေသာ သူမကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။သူမက စြန္လြတ္ေနရင္းႏွင့္ပင္ `ႏိုင္ သာမသင္ေပးရင္ ကၽြန္မ ခုထိ စြန္လြတ္တတ္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူး´ဟု လည္း ေျပာသည္။သူမစြန္လြတ္ၿပီးသည္ကို ေစာင့္ရင္း သူ႔စိတ္ေတြကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">`ျပန္ရေအာင္။ဒီေန႔ ေမေမက ေစာေစာျပန္လာခိုင္းလို႔´ဟု စြန္သိမ္းရင္း ေျပာေသာ သူမစကားေၾကာင့္ သူ႔ရင္ဟာသြားေလသည္။သူမ ေနာက္ေန ကပ္လိုက္ရင္း ဆိုင္ကယ္နားမေရာက္ခင္ `မိုး´ဟု သူစိတ္လွဳပ္ရွားစြာ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။သူမက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ကာ ေျပာ ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။`မိုးကို ခ်စ္တယ္´ဟု တိုးတိုးေလးေျပာေသာ သူ႔အသံက သူမၾကားဖို႔ လံုေလာက္ပါသည္။သူမရင္တစ္ခုလံုး ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာမသြားေသာ သူမကို သူက မွင္သက္စြာၾကည့္ရင္း ႏွဳတ္ဆိတ္က်န္ခဲ့ေလသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ထိုေန႔ေနာက္ပိုင္းမွ စကာသူမစြန္လာမလြတ္ေတာ့ေပ။သူကေတာ့ သူမကို ေန႔တိုင္းေစာင့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ရက္ေတြက ကုန္ဆံုးလာခဲ့သည္။တစ္ပတ္တိတိျပည့္ေသာေန႔တြင္ သူ ေသာင္ျပင္သို႔ေရာက္ေသာအခါ သူမစြန္လြတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ထို႔ေနာက္ `ႏိုင္ လာေလ´ဟု ဘာမွ မျဖစ္သလို လွမ္းေခၚေလသည္။သူက သူမ စြန္လြတ္တာကိုၾကည့္ေနစဥ္ `ႏိုင္ ....အခု လြတ္ထားတဲ့ စြန္မွာ အေျဖပါတယ္။လိုခ်င္ရင္ ရေအာင္သြားယူ´ဟု ေျပာကာ စြန္ႀကိဳးကို ျဖတ္ပစ္ေလသည္။သူရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားၿပီး ေနာက္မွ အသိ၀င္ကာ စြန္ေနာက္ကို ေျပးလိုက္သည္။သူမကေတာ့ သူ႔ကို ၿပံဳးၾကည့္ေနေလသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">အပိုင္း(၄)</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">သူစြန္ေနာက္ကို အေျပးလိုက္သည္။ဘယ္ေနရာတြင္ ျပန္က်လာမည္မွန္းမသိလို႔ သူေမာ့ၾကည့္က အေလာတႀကီးကို လိုက္ေနသည္။နည္းနည္းၾကာေသာအခါ စြန္ကေလးက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေအာက္သို႔က်လာသည္။သူ စြန္ကို လွမ္းေကာက္ကာ စာကုိ ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့ ခ်စ္တယ္တဲ့။သူျပန္အလာကို သူမက စိတ္ရွည္စြာ ေစာင့္ေပးေနေလသည္။အေ၀းကလာေသာ သူ႔ကို သူမက ၿပံဳးကာ ၾကည့္ေနေလသည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">ေနာင္မ်ားမၾကာမီတြင္ ညေနတိုင္းတြင္ စြန္လြတ္ေနေသာ အတြဲတစ္တြဲကို ေန႔တိုင္းလိုလိုေတြ႔ရသည္။ေကာင္းကင္မွာ စြန္ေလးႏွစ္ေကာင္ ပ်ံ၀ဲေနသလို ေျမျပင္တြင္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စြန္ေလးကို ထိန္းေနရင္းႏွင့္.................ေ၀ဟင္ထက္က စြန္ကေလးလိုပဲ သူတို႔သည္လည္း လြတ္လပ္စြာ ၿပံဳးရယ္ေနၾကေလေတာ့သည္။</span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span>္္<span style="color: blue;">~~~~~၃.၃.၁၀</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-6681464658643593531?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-69287473465235014582010-03-01T05:27:00.000-08:002010-03-01T05:27:08.965-08:00<div style="text-align: justify;">mylovecafe က ဖြင့္လို႔ရလိုက္ မရလိုက္ ျဖစ္ေနလို႔ <a href="http://www.panyink.mylovecafe.com/">ခံစားခ်က္မ်ား စုစည္းရာ</a> က ပို႔ေတြကို ႏွေျမာလို႔ ဘေလာ့ဒ္မွာ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ဖတ္ၿပီးသားျဖစ္ေနရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;">ဘ၀ႏွစ္ခု ညွိယူလို႔မရေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲေနပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;">အပိုင္း(၁)</div><div style="text-align: justify;">ဘူတာကို ရထား၀င္လာကတည္းကပင္ စိမ္းခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာမန္းေလးကို ျပန္လည္လြမ္းဆြတ္လာမိသည္။ထို႔အတူ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ စာမ်က္ႏွာေဟာင္းတစ္ခုကိုပါ တြဲဖက္ကာလြမ္းမိသလိုလို……။မလာတာၾကာခဲ့ေသာ မန္းေလး အတိတ္ၿမိဳ႕ေလးမို႔ ေျခဦးလွည့္ဖို႔ေတာင္ မရည္ရြယ္ခဲ့ေသာမႏၱေလးကို ကၽြန္မတစ္ေယာက္ MSc တက္ဖို႔ျပန္လာခဲ့ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မေနဖို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ငွါးေပးေသာတိုက္ခန္းသို႔ လာခဲ့ရင္း လြန္ခဲ့ေသာ ၅ႏွစ္ေလာက္က က်န္ရွိခဲ့ေသာ အမွတ္တရေတြကို ျပန္လည္ေတြးဆေနမိသည္။ ၃ႏွစ္လံုး တြယ္တာလာေသာသံေယာဇဥ္ေတြ အခ်စ္ေတြက ရည္မွန္းခ်က္မတူေသာ ဘ၀ေတြေၾကာင့္ အလြယ္တကူလို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ပင္ ခဏတာအတြင္း ပ်က္သုန္းကုန္ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br /><br />လမ္း၈၀ ေဆးေက်ာင္းနားတြင္ ငွါးထားေပးသည္မို႔ ေဆးရံုႏွင့္ေကာ ေက်ာင္းႏွင့္ပါမေ၀းေပ။ထို႔အတူ တစ္ခ်ိန္က ေမာင္ဟု အို ယခုလည္းေမာင္ပါပဲ ႏူးညံ့စြာေခၚခဲ့ေသာ ေမာင့္တိုက္ခန္းေလးႏွင့္လည္း သိပ္မေ၀းေပ။ေမာင္သာ ကၽြန္မကို ေတြ႔သြားရင္ဟု ေတြးမိလိုက္တိုင္း ဘာရယ္မဟုတ္ၿပံဳးမိသြားသည္။ေမာင္ျမင္လွ်င္ ကၽြန္မကို ဘာေျပာမလဲႀကိဳသိေနေသာ္လည္း ဒီႏိုင္ငံမွာ ရွိမေနႏိုင္ေတာ့ေသာ ေမာင့္ကိုေတာ့ ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေတြ႔ခ်င္ေနမိသည္။<br /><br />ေဆးရံုလည္း၀င္ရ ေက်ာင္းလည္းတက္ရႏွင့္မို႔ ေမာင့္အေၾကာင္းပင္ သိပ္မစဥ္းစာမိခဲ့ေပ။သို႔ေသာ္ မျမင္ႏိုင္ေသာကံၾကမၼာက ေမာင္ႏွင့္ဆံုေတြ႔ဖို႔ကို ဖန္တီးေပးလိုက္ေလသည္။ေမာင္ႏွင့္ပတ္သတ္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရမ်ားရွိေသာ ေနရာမ်ားကို ျပန္သြားၾကည့္ဖို႔ စဥ္းစားထားေသာ္လည္း အလုပ္တစ္ဖက္ ေက်ာင္းတစ္ဖက္ႏွင့္မို႔ မသြားျဖစ္ေသးေပ။သို႔ေသာ္ Surgery ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ စာအုပ္တစ္ေယာက္ရွာစရာရွိေသာေၾကာင့္ နဂါးစာေပကို အခ်ိန္အားသည္ႏွင့္ သြားမိလိုက္သည္။ထိုအခါ ကၽြန္မခ်စ္ရပါေသာေမာင္ ကၽြန္မကို လြမ္းေနေအာင္ ခ်န္ထားရက္ေသာေမာင္ အမွတ္တမဲ့ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။မမွားႏိုင္ေပမဲ့ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ထိုစဥ္ေမာင္က လွည့္အထြက္ ကၽြန္မကိုျမင္သြားသည္။ပထမဦးဆံုး ေမာင့္မ်က္၀န္းတြင္ အံၾသျခင္း ေနာက္သူရွိေနခဲ့ဖူးေသာေနရာကို ျပန္လာၾကည့္သည္ဟု ထင္သြားေသာ အရိပ္မေယာင္မ်ား ေနာက္ အထင္ေသးျခင္းေတြကို ျမင္လိုက္ရသည္။ေမာင္ႏွင့္ေ၀းခဲ့ဖို႔ ဖန္လာတာလည္း လူေတြရဲ့ မ်က္လံုးကို ဂရုစိုက္မိေသာ ကၽြန္မ၏အက်င့္ေၾကာင့္ပင္။<br /><br />ေမာင္က ကၽြန္မရွိရာသို႔တည့္တည့္မတ္မတ္ေလွ်ာက္လာၿပီး<br />“မန္းေလးေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလား”<br />“ဆိုပါေတာ့။၂ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ”<br />“အဆင္ေျပလား”<br />“ေျပပါတယ္။ေမာင္ေကာ”<br />ေမာင္က ကၽြန္မ“ေမာင္”ဟု သံုးလိုက္သည္ကို အနည္းငယ္အိုတိုးအန္းတန္းျဖစ္သြားပံုရသည္။<br />“ဒီလိုပါပဲ” ဟုေမာင္က ျပန္ေျဖသံက အႏိုင္ရသူတို႔၏ေလသံ။ကၽြန္မေမာင္ကို အရွံဳးေပးခဲ့တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေမာင္သိသင့္ပါသည္။<br />“ႏိုင္ငံျခားမထြက္ျဖစ္ဖူးလား”<br />“ထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ေမေမေနမေကာင္းလို႔ ခဏလာတာ”<br />“ေအာ္”<br />ေအးေလ။ကၽြန္မကိုေတာင္ ပစ္ၿပီးေရြးခဲ့တာပဲ။ထြက္ျဖစ္မွာပါ။<br />“သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ေမာင္”<br />“အင္း ဘယ္မွာတည္းတာလဲ”<br />“ေဆးေက်ာင္းနားမွာပါ” ဟုေျပာၿပီးလွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။စာအုပ္လည္း မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ေပ။<br /><br />ပန္းရင့္ေရာင္—–၄.၁၀.၀၉<br /><br />အပိုင္း(၂)<br />ဆူညံစြာ ကလင္ ကလင္ႏွင့္ ျမည္ေနေသာ ႏိုးစက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္မႏိုးလာခဲ့သည္။အိပ္ေရးမ၀ေပမဲ့ မတတ္ႏိုင္ေပ။ေက်ာင္းတက္ရမည္။ေဆးရံုသြားရမည္။လုပ္စရာေတြေပါမ်ားစြာႏွင့္ ကၽြန္မနံနက္ခင္းက သာယာေနလွသည္မဟုတ္။ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးေသာအခါ နံနက္စာစားၿပီး ေဆးရံုသြားရန္ျပင္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ တိုက္ခန္းေသာ့ပိတ္ကာ ေအာက္သို႔ဆင္းလာၿပီး ေဆးရံုဖက္သို႔ ဦးတည္သြားစဥ္ အမွတ္မထင္ လူတစ္ေယာက္ကို ထပ္ေတြ႔ရေလသည္။ေမာင္က “ေမ က ဒီမွာ တည္းတာလား” ဟု ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ ကၽြန္မက မင္သက္စြာပင္ “အင္း” ဟု တစ္လံုးတည္းသာ ေျဖျဖစ္သည္။ေမ ဟု ယခုမွပင္ ေခၚအားရွိေတာ့သည္ထင္သည္။<br />“အခ်ိန္ရလားေမ တစ္ခုခုသြားစားၾကရေအာင္”<br />“မရဘူး ေမာင္ ေဆးရံုသြားရေတာ့မယ္”<br />“ေဆးရံု ဘာသြားလုပ္မွာလဲ လူနာသြားေမးမလို႔လား” ဆရာ၀န္က ေဆးရံုကို လူနာေမးဖို႔ သြားရမွာလား ဟု ျပန္ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ကၽြန္မမန္းေလးကို ေမာင္က အလည္လာတယ္ထင္လို႔ ေမးျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သည္းခံလိုက္သည္။<br />“ဂ်ဴတီ ရွိလို႔ပါ”<br />“ေအာ္ ဒါဆို ေမအားတဲ့ အခ်ိန္ တစ္ခုခုေျပာၾကည့္ေလ…ေျပာစရာရွိလို႔ တစ္ေနရာရာသြားမွ ျဖစ္မွာ<br />“အင္း ည ၇ နာရီမွ အားတာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”<br />“ရပါတယ္ ဘယ္ကေစာင့္ရမလဲ”<br />“မင္းသီဟကပဲ ေစာင့္ပါ နီးနီးနားနားပဲေကာင္းတယ္”<br /><br />ေမာင္ႏွင့္ ညေနေတြ႔မယ္ဆိုေပမဲ့ ေမာင့္ကို ေျပာစရာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မရွိေပ။ေမာင္ေျပာတာ နားေထာင္ေပးလိုက္ရံုပင္။ေဆးရံုေရာ ေက်ာင္းမွာပါ ေမာင့္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေမ့ထားလိုက္သည္။ေမာင္ ႏွင့္ေတြ႔ဖို႔ အခ်ိန္နီးလာေလေလ ရင္ခုန္လာေလေလလိုပင္။အခ်စ္ဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး ေႏြးေထြးေနပါလားေနာ္…….။<br />ေမာင္ ဆီေရာက္သြားေတာ့ ေဆးလိပ္ထိုင္ေသာက္ေနေသာ ေမာင့္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ေမာင္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးေပ။ကၽြန္မ အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ပါဟု ေျပာေသာေဆးလိပ္ကို ေသာက္ဆဲပင္။<br />“ဘာေျပာမလို႔လဲေျပာေလ”<br />“တစ္ခုခုမွာဦးေလ”<br />“ရတယ္ ေျပာ ေနာက္က်ရင္ မသင့္ေတာ္ဘူး”<br />“ဒါဆိုလဲ ေျပာတာေပါ့ မန္းေလးကို ေဒါက္တာ ေမ၀င့္ႏိုင္က ဘာလို႔ ျပန္လာတာလဲ” နည္းနည္းေတာ့ေၾကာင္သြားသည္။တမင္တကာ ေဒါက္တာပါထည့္ေခၚမွန္းသိသာလွသည္။<br />“ဦး ဇင္မင္းေမာင္ကို သတိရလို႔ လာတယ္မ်ားမထင္နဲ႔ ကၽြန္မ MSc လာတက္တာ ရွင္းလား” ကၽြန္မအသံ ေဒါသနည္းနည္းစြတ္ခ်င္စြတ္သြားမည္။သို႔ေသာ္ မတတ္ႏိုင္ေပ။အလကားေနရင္း ျပသနာျဖစ္ေအာင္ ေမးေနေသာ ေမာင့္ကို အျမင္ကပ္လွပါသည္။ေမာင္မွာ သူမထင္ထားေသာ အေျဖေၾကာင့္ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားၿပီး<br />“ေအာ္ ဟုတ္လား ေမာင္ကေတာ့ ေဒါက္တာႀကီးကိုလြမ္းလို႔ ျပန္လာတာ” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မအလြန္အံ့ၾသသြားသည္။ကၽြန္မကိုေတာင္ စြန္႔ၿပီး ထြက္သြားခဲ့ေသာေမာင္က ကၽြန္မကိုလြမ္းလို႔ ျပန္လာတယ္တဲ့။ဆက္လက္ၿပီးေမာင္က<br />“ေမာင္ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေမကိုအရမ္းလြမ္းတယ္။သတိရတိုင္း အလုပ္ေတြႀကီးပဲ ပိလုပ္တယ္။စာေတြပဲ ဖိက်က္တယ္။အဲလိုနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ခုတစ္ခါက ေမေမလည္း ေနမေကာင္းတာနဲ႔ ျပန္ေခၚေတာ့ မန္းေလးကိုျပန္လာခဲ့တာ။ေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္။ေမ မန္းေလးသြားတယ္လို႔ေျပာလို႔ ဒီမွာလာေစာင့္ေနတာ။” စကားအရွည္ႀကီးေျပာၿပီးေတာ့ ေမာသြားဟန္ျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ ေကာက္ေသာက္ေလသည္။ကၽြန္မအတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္ေနေတာ့ ေမာင္က “ေမေကာ ေမာင္မရွိတဲ့ ႏွစ္ေတြ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ။မာနေတြ ခဏဖယ္ၿပီး အမွန္အတိုင္းေျပာပါ။ေမာင္ေတာင္ေျပာေသးတယ္။” ဟု ျပန္ေမးေလသည္။<br />ေမာင္ထြက္သြားတုန္းက…………………………………………………………..။<br /><br />လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေမွ်ာ္……….<br /><br />ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၁.၁၀.၀၉<br /><br />အပိုင္း(၃)<br /><br />လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား<br /><br />“ေမာင္ ေနာက္ကို ကၽြန္မမလိုက္ႏိုင္ေသးမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ဘာလို႔ကၽြန္မဘ၀ထဲကေနထြက္သြားခ်င္ရတာလဲ” တစ္ေယာက္ထဲထုတ္ေနမိတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာေတြနဲ႔ ေမာင္ထြက္သြားတာကို မယံုၾကည္ခဲ့မိေပ။ရည္မွန္းခ်က္ခ်င္းလည္းမတူ ဦးတည္ခ်က္ခ်င္းလည္းမတူေပမဲ့ ညိွယူရင္ ရရဲ႕သားနဲ႔ ကၽြန္မနားက ေမာင္ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ေမာင္ထြက္သြားေတာ့မည့္ေန႔မွစ၍ ေရးမွတ္ထားေသာ ကၽြန္မ၏အလြမ္းဒိုင္ယာရီမွာလဲ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္စိုစြတ္ခဲ့သည္။ကၽြန္မဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္ posting က်ေအာင္ေတာင္ မေစာင့္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ ေမာင္ကၽြန္မကို ရက္ရက္စက္စက္ မန္းေလးမွာခ်န္ထားခဲ့ဖူးသည္။ေမာင္နဲ႔ေရာက္ဖူးသြားဖူးတဲ့ေနရာတိုင္းကို မေရာက္မိေအာင္သတိထားေနေပမဲ့ ေရွာင္လြဲလို႔ မရခဲ့တဲ့ေနရာေတြအမ်ားႀကီး။မန္းေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုးသြားစရာေနရာမရွိေအာင္ ေမာင္ကေတာ့ ကၽြန္မကိုအမွတ္တရေတာထဲမွာ ခ်န္ထားခဲ့သည္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြ ေဆးရံုဆင္းေနရေသာအခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင့္ကိုသတိမရေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင့္အေၾကာင္းမေတြးမိေအာင္ မထိန္းႏိုင္ခဲ့ေပ။ေန႔ရက္ေတြတိုင္းမွာ အလြမ္းေတြလြင့္ေနေပမဲ့ အျပင္မွာ မေပၚလြင္ေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ေမာင္က ကၽြန္မကို “ေမဟာေလ အရမ္းေသြးေအးတဲ့ မိန္းမမ်ိဳး” ဟုမွတ္ခ်က္ခ်ဖူးတာကိုလည္း ခဏခဏသတိရမိေသးသည္။ရက္ေတြၾကာလည္ႏွင့္အမွ် အနည္ထိုင္သြားေပမဲ့ အလြမ္းစာမ်က္ႏွာေတြက ဖြင့္ေနဆဲပါ။ ကၽြန္မေျပာေနသည္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနေသာေမာင့္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ေမာင္က “ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မလြမ္းရေအာင္ ေမာင့္ေနာက္လိုက္ခဲ့ေတာ့မယ္မလား” ဟု ေမးေသာအခါ ကၽြန္မတိတ္ဆိတ္စြာၿပံဳးလိုက္သည္။ေမာင္က ထိုအၿပံဳးကို လိုက္ေလ်ာေသာအၿပံဳးဟု သတ္မွတ္ေကာင္းသတ္မွတ္ေပလိမ့္မည္။<br /><br />ကၽြန္မတို႔ေတြ႔ဆံုၿပီးေသာေနာက္တြင္ ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မ ေနာက္ထပ္ခဏခဏဆံုျဖစ္သည္။ကၽြန္မစားေနက်ဆိုင္တြင္ ေမာင္က လာစားတာတို႔ ကၽြန္မေဆးရံုကအျပန္တြင္ လာေစာင့္တာတို႔ျပဳလုပ္ကာ တမင္မဆံုဆံုေအာင္ ေမာင္ျပဳလုပ္တတ္ေလသည္။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ စိမ္းကားမွဳ ရွိေနသည္ကို ေမာင္ေကာကၽြန္မပါသတိမထားမိေပ။ယခင္တုန္းက ညအိပ္ရာ၀င္တိုင္း ေရးတတ္သည့္အလြမ္းဒိုင္ယာရီကိုလည္း ပိတ္ထားသည္မွာ နည္းနည္းပင္ၾကာလာသည္။ေနာက္ထပ္ ထပ္ၿပီး အလြမ္းဒိုင္ယာရီဖြင့္စရာမလိုေတာ့ဟု ကၽြန္မထင္ထားမိခဲ့သည္။သို႔ေသာ္……….။<br /><br />“ေမာင္ ေနာက္လက်ရင္ ျပန္သြားရေတာ့မယ္။ေမ လိုက္မွာမဟုတ္လား” ေမာင့္အသံက တိုးညင္းေပမဲ့ ကၽြန္မနားထဲတြင္ ဆူပြတ္သြားသည္။ဟိုအရင္တုန္းက ေမာင့္ေနာက္လိုက္ရလွ်င္ ျပည့္စံုၿပီဟုထင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ယခုေတာ့…….။<br /><br />“ေမာင္ ကၽြန္မေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္ပါ။ကၽြန္မေမာင့္ေနာက္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။အခုလည္းမလိုက္ႏိုင္သလို ေနာင္လည္း မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ကၽြန္မမွာ ကၽြန္မကို အားကိုးတႀကီး ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့မိသားစုရွိေသးတယ္။ကၽြန္မသာ ေမာင့္ေနာက္လိုက္သြားရင္ ေမေမတို႔ ဘယ္လိုက်န္ခဲ့မလဲ။တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က အလုပ္ကေနထြက္ၿပီး ခ်စ္သူေနာက္ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားပါတယ္ဆိုတာ အမွန္ဆိုရင္ မျဖစ္သင့္ဘူး။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မရည္မွန္းခ်က္ေတြရွိေသးတယ္။ဆာဂ်င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ အရာရာေတြကိုမစြန္႔လြတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ေမာင္ေတာင္ ကၽြန္မရွိတဲ့ေနရာမွာ မေနႏိုင္ေသးတာ ကၽြန္မက ေမာင္ရွိတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္လိုလုပ္ေနႏိုင္မွာလဲေမာင္” ကၽြန္မဆီက ဒီလိုစကားေတြၾကားရလိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ထားေသာ ေမာင့္မွာ ဘာေျပာရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ဆက္လက္ၿပီး<br /><br />“ေမာင္ က အရင္တစ္ေခါက္တုန္းက ကၽြန္မကိုထားသြားခဲ့တယ္ေနာ္။အခုေတာ့ မတူေတာ့ဘူး ေမာင့္ကို ကၽြန္မခ်န္ထားခဲ့တာ။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မဟာအရင္တုန္းကလို ေခါင္းမာၿပီး ေသြးေအးေနဆဲပဲေမာင္” ဟုေျပာခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ေမာင့္ကိုအရိပ္အေယာင္မွ မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖုန္တက္ခါနီးဒိုင္ယာရီေလးကိုဖြင့္ကာ ေမာင္ႏွင့္ျပန္ခြဲရသည့္ေန႔ရက္ေတြကို ျပန္မွတ္ရေလသည္။တကယ္ေတာ့ အလြမ္းဆိုတာ စာမ်က္ႏွာဖြင့္ၿပီးသြားရင္ ရပ္တန္႔ဖို႔ခက္သြားပါၿပီ။တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္လွန္သြားရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့ေသာစာမ်က္ႏွာေတြကလည္း အလြမ္းရနံ႔ သင္းေနေလရဲ႕။ အလြမ္းေတြႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေသာ စာမ်က္ႏွာေတြကို ကၽြန္မဆက္လက္ဖြင့္ေနဆဲပါဆိုတာ ေမာင္ သိမွသိပါေလစ။<br /><br />ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~~၂၃.၁၁.၀၉<br /><br />လူတိုင္း လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား မွ လြတ္ေျမာက္ပါေစဟု ဆႏၵျပဳလ်က္<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-6928747346523501458?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-59804225923258076622010-02-27T05:13:00.000-08:002010-02-27T05:13:42.307-08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ အခုေရးမဲ့ ပို႔စ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ မေက်နပ္တာရွိပါက <span style="color: #990000;">blog.pinkgirl@gmail.com </span>သို႔ေမးလ္ပို႔ၿပီး တိုက္ရိုက္ေျပာၾကားႏိုင္ပါတယ္လို႔ ႀကိဳတင္ၿပီး ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ ဘာလို႔ ဘေလာ့ဒ္ေရးလည္းဆိုရင္ စာေရးတာ၀ါသနာပါလို႔ ဆိုတာေျပာၿပီးသားပါ။၀ါသနာသတ္သတ္ ကၽြန္မ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ၿပီး စာေရးခဲ့တာပါ။ကၽြန္မစာေရးရင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးဆင္တူရိုးမွား မျဖစ္ေအာင္ကို ေရးတတ္ပါတယ္။ကၽြန္မစာေရးရင္ တကယ္ကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားၿပီးေရးခဲ့တာလို႔ ၀န္ခံပါတယ္။ကၽြန္မ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ဆိုရင္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးေပးရပါတယ္။ကၽြန္မအားလပ္ခ်ိန္ေတြကို အနားယူရမဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မကိုယ္ပိုင္GP ထိုင္ေနရမဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မဖဲ့ၿပီးေရးခဲ့တာပါ။ကၽြန္မ ဘေလာ့ဒ္မွာ စာေရးေနတာရွိသလို ကၽြန္မဘာသာ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္းရွိပါတယ္။ကၽြန္မေလ့လာရမဲ့စာေတြၾကားထဲမွာ အခ်ိန္ကို လုယက္ၿပီး ေရးသားခဲ့ရတာေတြပါ။ကၽြန္မရင္ထဲက ပြင့္တဲ့ပန္းလို႔ေတာင္ တင္စားလို႔ရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အေရာင္မ်ားၾကားက အျဖဴေရာင္ေမတၱာကို ကၽြန္မ ning site (၃)ခုမွာအရင္ေရးခဲ့တာပါ။ႏွစ္ပိုင္းခြဲၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကို အရမ္းအေလးထားၿပီး ေရးခ်င္ခဲ့တာပါ။ဒါေၾကာင့္လည္း အေတာ္ႀကိဳးစားၿပီး ေရးခဲ့တာပါ။ကၽြန္မဖန္တီးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းက အရမ္းကို သမရိုးက်ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းမေလး ေသရင္ေသ မေသရင္ ညားဖို႔ပဲရိွတာေလ။ကၽြန္မက happy ending ထက္ ေဆြးရတာကို ပိုႀကိဳက္လို႔ ေသခိုင္းခဲ့တာပါ။ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ အသံုးအႏွဳန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ကၽြန္မေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားေျပာပံုစံေတြ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထားတစ္ခ်ိဳ႕ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ ပို႔စ္ေလးမို႔ ကၽြန္မတကယ္ကို ႏွစ္သက္ခဲ့တာပါ။ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ သူငယ္ခ်င္းမေလးနာမည္ကိုေတာင္ ကၽြန္မဘာလို႔ မြန္းလို႔ ေပးခဲ့လည္းဆိုရင္ ကၽြန္မအိမ္နာမည္ကလည္း မြန္းျပည့္ေအာင္ မို႔လို႔ပါ။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မကို အိမ္မွာ ေခၚတတ္ၾကသလို မြန္းဆိုတာေလးကို ထည့္ေရးခဲ့တာပါ။ဘယ္ဇာတ္ကား ဘယ္ဇာတ္လမ္းကို မွ အတုခိုးယူၿပီးေရးခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးရွင္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတို႔စာေရးသူေတြမွာ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို ကိုယ္တာ၀န္ယူရတာပါ။ဒီေတာ့ ကၽြန္မ မဟုတ္တဲ့ကိစၥကို မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ထင္လို႔ ကၽြန္မဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးတာပါ။ဘယ္ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကားေတြက ကၽြန္မ ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႔ တူေနေန ကၽြန္မၾကည့္ဖူးလို႔ အတုခုိးေကာ္ပီယူၿပီး ေရးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ကၽြန္မရင္ထဲကေန ပြင့္လာတဲ့ ပန္းေလးေတြလို စနစ္တက် ခံစားပ်ိဳးေထာင္ၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ စာေလးေတြပါ။ကၽြန္မစာေတြကို ေကာ္ပီသေဘာမ်ိဳးထင္ေအာင္ ေျပာတာကိုေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္မတကယ္၀မ္းနည္းပါတယ္။ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတြကို ကၽြန္မတကယ္ျမတ္ႏိုးပါတယ္။တျခားသူေတြ ေရးတာကိုလည္း ေလးလည္းေလးစားပါတယ္။သူမ်ားေတြကို ကၽြန္မပုတ္ခတ္ၿပီး စာမေရးတတ္သလို ကၽြန္မကို ရိသလိုလို ေကာ္ပီလိုလို ေရးသြားတဲ့ comment ေတြကို ကၽြန္မအလြန္မုန္းပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မပန္းရင့္ေရာင္က ေကာ္ပီကူးထားေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ဇာတ္အိမ္တည္ကာ စာေရးေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားၿပီး ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေတြးေခၚထားတဲ့ စာေတြကိုသာေရးသားေနတာပါ။ကၽြန္မေရးေသာ စာသည္ တျခားသူ၏စာႏွင့္ ဇာတ္လမ္းႏွင့္ ဇာတ္ကားႏွင့္ တူညီေနပါလွ်င္ တိုက္ဆိုက္မွဳ သတ္သတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ဘယ္မွာ ဘယ္လိုေရးထားတယ္ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းရိုက္ထားတယ္တို႔ကို ကၽြန္မကို ေျပာစရာမလိုဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။သူလည္း သူစိတ္ကူးရွိသလို ေရးသားရိုက္ကူးေနသလို ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မခံစားမိတာကို ေရးသားျခင္းသတ္သတ္ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ စာေတြကို ေကာ္ပီဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေသာ comment မ်ားေရးသားျခင္းမျပဳၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: #cc0000; text-align: justify;">Comment မ်ားကို moderation လုပ္ထားပါတယ္။ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္တိုင္းထိုင္မေနႏိုင္ေသာေၾကာင့္ moderate လုပ္တာေနာက္က်ပါက ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။လြတ္လပ္စြာ ကြန္မန္႔ေပးခိုင္းေစခ်င္ေသာ္လည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ moderate လုပ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။နားလည္ေပးႏိုင္မယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ရွင္။</div><div style="text-align: justify;">အားလံုးကိုခင္မင္လွ်က္</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-5980422592325807662?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-70520896274911199482010-02-26T00:25:00.000-08:002010-02-26T04:48:02.675-08:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://www.panyink.mylovecafe.com/">ခံစားခ်က္မ်ား စုစည္းရာ</a> မွာ တင္ထားၿပီးသား ပို႕စ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ဖတ္ၿပီးသားျဖစ္ေနလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အပိုင္း(၁)</div><div style="text-align: justify;">စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စိတ္လိုလက္ရဖတ္ေနေသာ သူမကို လန္႔ေစခ်င္ေသာစိတ္ျဖင့္ သူတိတ္ဆိတ္စြာအနားကပ္သြားလိုက္သည္။သို႔ေသာ္`ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္လုပ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းတဲ့အလုပ္မဟုတ္ဘူး ညီညီ´ဟု ထြက္လာေသာ မေပ်ာ့မမာ အသံေၾကာင့္ သူေတာင္ျပန္လန္႕သြားရသည္။`ငါက ဘယ္မွာခိုးေနလို႔လဲ´ ဟု ျပန္ဘူးခံလိုက္ရေသာ္လည္း သူမ၏ ငါသိေနတယ္ေနာ္ ဟု ဆိုလိုခ်င္ေသာ အၿပံဳးေၾကာင့္ ေက်ာခ်မ္းသြားမိသည္။`ဘာကိစၥေၾကာင့္ ငါ့ဆီလာတာလဲ´ဟု ေမးလိုက္ေသာ သူမကို `ပ်င္းလို႔လာတာ။အျပင္ထြက္လည္ရေအာင္´ဟုေခၚလိုက္သည္။`ငါ စာအုပ္ဖတ္ေနတာကို အာရံုပ်က္ေအာင္လုပ္တယ္ ´ဟု ပြစိပြစိေျပာေနေသာ သူမစကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သူမေမေမထံသို႔သြားႏွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><span id="fullpost"><br />ညီညီႏွင့္ ကၽြန္မတို႔သည္ ၿခံခ်င္းကပ္ ငယ္ငယ္တည္းက လည္ပင္းဖက္ေပါင္းလာေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။တစ္ဦးတည္းေသာသားျဖစ္ေသာ ညီညီက ကၽြန္မကို သူ႔အစ္မရင္းတဖြယ္ သံေယာဇဥ္ရွိသည္။ကၽြန္မကလည္း အစ္မႏွင့္ ညီမသာရွိသူမို႔ ညီညီ့ကို ေမာင္အရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ပါသည္။ကၽြန္မက ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ျပန္လာေသာရက္ေတြမ်ားဆိုလွ်င္ ညီညီက ကၽြန္မကိုလာေခၚကာ အျပင္ထြက္လည္ေလ့ရွိပါသည္။<br /><br />`မြန္း နင္ဘယ္ေန႔ မေကြးျပန္သြားမွာလဲ´ဟု ေမးေသာ ညီညီကို `ေနာက္အပတ္ အဂၤ ါ´ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေက်ာင္းနာမည္ကို အဖ်ားစြတ္ေခၚတတ္ၾကေသာ္လည္း ကၽြန္မမိသားစုႏွင့္ ညီညီတို႔မိသားစုက ကၽြန္မအိမ္နာမည္ျဖစ္ေသာ မြန္းျပည့္ဟူေသာအမည္ကိုသာ အဖ်ားစြတ္ေခၚေလ့ရွိသည္။ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕၏ အထင္ကရေနရာမ်ားကို တစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္လည္စားေသာက္ရင္း တစ္ေန႔တာအခ်ိန္ကို ညီညီႏွင့္ ကၽြန္မအခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္သည္။ေနာက္အပတ္ဆိုလွ်င္ ညီညီႏွင့္ ခြဲရေတာ့မည္ မဟုတ္လား။<br /><br />`မန္းေလးေရာက္တာနဲ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ေနာ္´ဟု မွာေနေသာ ညီညီကို ေခါင္းတခ်က္သာညိတ္ျပလိုက္သည္။ညီညီကေတာ့ ႏိုင္စားစရာလူမရွိေတာ့၍ ပ်င္းေနေတာ့မည္။`ေနာက္ ေျခာက္လေလာက္ေနရင္ ျပန္ေတြ႔မယ္ေနာ္´ဟု ကၽြန္မက ၿပံဳးၿပံဳးေလးေျပာေတာ့ ညီညီက `ေအးပါ နင္ကေတာ့ ရယ္ေန´ဟု ဘုေတာေသးသည္။ကၽြန္မ မဲ့ၿပံဳးမဟုတ္ေသာ အၿပံဳးမ်ိဳးကို ေပါေပါမ်ားမ်ားၿပံဳးျပတာ ညီညီတစ္ေယာက္တည္းရွိသည္ကို မသိဟန္တူေလသည္။ေနာက္ေျခာက္လေနမွ ကၽြန္မ ျပန္လာမွ ညီညီႏွင့္ ျပန္ဆံုမည္ဟုထင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း……………………….။<br /><br />အပိုင္း(၂)<br />မနက္အေစာႀကီး ျမည္လာေသာ ဖုန္းသံေၾကာင့္ စိတ္တိုမိသည္။နာရီကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ေလးနာရီခြဲ။ဖုန္းကို အျမင္ကတ္ကတ္ႏွင့္ ကိုင္လိုက္ေတာ့ `မြန္း ေနေကာင္းလား´ ဟူေသာ ညီညီအသံက နားထဲသို႔ မုန္းခ်င္စရာ၀င္လာေလသည္။`ဘာလဲကြာ ငါအိပ္ေနတုန္းရွိေသးတယ္။မင္းသတ္သတ္ ႏွိပ္စက္တာမဟုတ္လား´ဟုျပန္ေျပာေတာ့ ညီညီက `ခု ငါမေကြးကားဂိတ္မွာ။မသြားတတ္ေတာ့လို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာ´ဟူေသာ စကားေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္ေနစိတ္မ်ား ၾကက္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္သည္။`ငါခုလာခဲ့မယ္။ေရႊမန္းသူဂိတ္ပဲမလား´ ေမးလိုက္ေတာ့ `ဟုတ္တယ္´တဲ့။ကၽြန္မမွာ အျမန္သုတ္ေခ်တင္ၿပီးကိုယ္ေတာ္ကို သြားႀကိဳရေလသည္။<br /><br />ညီညီကို ဖန္ခါးေျမေဟာ္တယ္သို႔ပို႔ၿပီးေနာက္ အေဆာင္ျပန္ၿပီး ထပ္အိပ္လိုက္သည္။သည္ေန႔ေတာ့ ေက်ာင္းတက္ရမဲ့ကိန္းမျမင္ေတာ့ေပ။မနက္စာစားဖို႔ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကို မနက္ ၈နာရီသြားေခၚလိုက္သည္။`မင္း ငါအႀကံနဲ႔ ေရာက္ခ်လာတာလဲ´ဟု မနက္စာစားဖို႔ဆိုင္ထဲ၀င္ထိုင္လိုက္တာႏွင့္ေမးလိုက္သည္။`မေရာက္ဖူးလို႔လာလည္တာေလ။ႀကိဳေျပာမလို႔ပါပဲ။ဒါေပမဲ့ နင္ အံ့ၾသသြားေအာင္လို႔´ဟု ေျပာေသာ္လည္း ကၽြန္မ ညီညီကို သပ္မယံုေပ။အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက အလည္ဘယ္လိုေခၚေခၚမလိုက္ေသာ ညီညီက ခုကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း(က) ေရာက္မွ လာလည္ပံုေထာက္ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုေပ။ဆက္မေမးခ်င္ေတာ့သည္ႏွင့္ မေမးေတာ့ေပ။<br /><br />တစ္ပတ္ေလာက္ ကၽြန္မဆိုင္ကယ္ကို အပိုင္းစီးကာ ေလွ်ာက္သြားေနေသာေၾကာင့္ ညီညီသည္ မေကြးၿမိဳ႕ကို ေကာင္းေကာင္းသြားတတ္ေနေလၿပီ။ညီညီဆိုင္ကယ္ယူထားေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာ ေက်ာင္းကိုေရာ ေဆးရံုကိုပါ ဖယ္ရီႏွင့္သြားရေလသည္။`မြန္း ငါ ဒီမွာ ေနေတာ့မယ္။မျပန္ေတာ့ဘူး။နင္ျပန္မွာ လိုက္ျပန္မယ္ေလ´ဟုေျပာေသာ ညီညီေၾကာင့္ ကၽြန္မေကာ္ဖီပင္ သီးကုန္ေလသည္။`ဘာေၾကာင့္လဲ။မင္းအေမေတာ့ ငါ့လာသတ္ေနမယ္ေနာ္´ ဟုေျပာေတာ့ `ေမေမက ေနခ်င္ေနတဲ့။မြန္းအတြက္လည္း အေဖာ္ရတာေပါ့တဲ့။ငါ့ကိုတိုက္ခန္းရွာေပးေနာ္´ ဟုေျပာေသာ ညီညီကို စိတ္ညစ္မိသည္။တားလို႔မရမွန္းသိေတာ့လည္း ရွာေပးရံုသာ။ညီညီဘာေၾကာင့္ မေကြးၿမိဳ႕တြင္ ေနခ်င္ရသည္ကုိ သိပ္မၾကာခင္ပင္ သိခြင့္ရလိုက္ေလသည္။<br /><br />`ညီညီေအာင္ က မေကြးကို ဘာလာလုပ္တာလဲ´ ဟု ေက်ာင္းတက္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္က ေမးသည္။`မသိဘူး။လာလည္ရင္း ေနခ်င္စိတ္ေပါက္သြားလို႔တဲ့´ ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး လက္ခ်ာေပးေနသည္ကို အာရံုစိုက္ထားလိုက္သည္။ႏြယ္ႏွင့္က ဆယ္တန္းႏွစ္မွ ခင္ေသာသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ္လည္း ေဆးေက်ာင္းတက္ရတာခ်င္းတူတူမို႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္ အတူတြဲအတူလာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ညီညီႏွင့္လည္း အနည္းငယ္ခင္ေလသည္။<br /><br />ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ ညီညီက ဖုန္းဆက္ေခၚလို႔ သြားရေသးသည္။တိုက္ခန္းတြင္အေျခက်ေနေသာညီညီမွာ ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။`နင့္ဆိုင္ကယ္ျပန္ယူသြားေတာ့။ငါဆိုင္ကယ္၀ယ္လိုက္ၿပီ´ဟုေျပာေသာ္ညီညီကို သူ႔မိဘကိုယ္စား ရင္ေလးမိသည္။ေက်ာင္းၿပီးတာကုိ အလုပ္မလုပ္ ေျခရွဳပ္ေနေသာ ညီညီကို ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိေပ။`မြန္း နင့္ကို အကူအညီေတာင္းဦးမယ္။´ဟု ညီညီဆိုေတာ့ မ်က္ခံုးလွဳပ္လွဳပ္ႏွင့္ပဲ ေျပာခိုင္းရသည္။<br />`ငါ ႏြယ့္ကို ခ်စ္ေနလို႔။အဲတာ နင္ကူညီေပးေနာ္´ဟုေျပာလာေတာ့ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္မ်က္လံုးျပဴးရသည္။<br />`ဒါေၾကာင့္ မင္းမေကြးမွာ ေနခ်င္တာလား။´<br />`ဒါေပါ့။ကူညီမယ္မဟုတ္လား´ ဟုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာ ေမးေနရွာေသာ သူငယ္ခ်င္းကုိ မျငင္းရက္ေပ။ဟိုးအရင္ကတည္းက ဘယ္ကိစၥမဆို ကူညီေပးေနၾကမို႔ မျငင္းျဖစ္ေပ။<br /><br />အပိုင္း(၃)<br />ညီညီႏွင့္ႏြယ္ကို အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ တကယ္တမ္းကၽြန္မမစြမ္းပါ။ႏြယ့္ကို အျပင္ေခၚထုတ္ဖို႔ေလာက္ပဲ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္ပါသည္။မိန္းကေလးခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာသလို ညီညီကိုလည္း ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးေစလိုသည္။ညီညီလည္း မေခေပ။အစကသိပ္မရင္းေသာႏြယ္ႏွင့္ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေအာင္ နီးစပ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ေလသည္။ကၽြန္မကေတာ့ ေဘးကေနပြဲၾကည့္သတ္သတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ညီညီမိဘေတြကိုလည္း အဆင္ေျပေအာင္ေျပာေပးရေသးသည္။ညီညီေမေမမ်ားဆိုလွ်င္ ကၽြန္မသာပါလွ်င္ ငရဲထိသာလြတ္မိသေဘာရွိသျဖင့္ စိတ္မခ်တာေတာ့မရွိေပ။ကၽြန္မမွာေတာ့ ညီညီ့မိဘေတြကိုယ္စား ေက်ာပူရင္ပူျဖစ္သလို ႏြယ္ကိုလည္း မ်က္ႏွာပူမိသည္။<br /><br />အခ်ိန္ကား ညဆယ္နာရီ။ကၽြန္မစာက်က္ေနရင္း ဖုန္း၀င္လာသည္ကို ၾကည့္လိုက္ေသာ ညီညီဖုန္း။ဒီအခ်ိန္ဘယ္တုန္းကမွ ဖုန္းမဆက္တတ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ပူသြားမိသည္။ကၽြန္မျပန္ထူးလိုက္ေတာ့ `မြန္း….ငါ့ကိုႏြယ္က အေျဖေပးလိုက္ၿပီ။ဒါေၾကာင့္ နင္အရင္သိရေအာင္ ဖုန္းဆက္ေျပာလိုက္တာ´ဟု ေျပာမွ စိတ္ေအးရေတာ့သည္။`၀မ္းသာပါတယ္ ညီညီ။´ဟုေျပာေသာအသံသည္ တကယ့္ေစတနာသတ္သတ္ အျဖဴေရာင္သတ္သတ္ျဖစ္သည္ကို ကၽြန္မဘာသာ ကၽြန္မသိသည္။`ေအး…ဒါပဲေနာ္။ငါစိတ္ကူယဥ္ၾကည္ႏူးလိုက္ဦးမယ္။´ ဟုေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္။ကၽြန္မဘာသာ တေဘာက်စြာ ရယ္ေမာလိုက္ရင္း ေနာက္ျဖစ္ပြားလာႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲအေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ဖို႕သာ အားေမြးလိုက္သည္။<br /><br />ႏြယ္ႏွင့္ညီညီခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးေနာက္တြင္ ႏြယ္ထံမွညီညီႏွင့္ပတ္သတ္သည္ကို ခဏခဏေမးေလ့ရွိသည္။ဘာသေဘာေၾကာင့္ေမးေနလဲဆိုတာကို သိေသာ္လည္း သူ႔ဘာသာေဂ်ကိုက္ေနတာ ဘာမွမဆိုင္ဟုေတြးကာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျပန္ေျဖေပးလိုက္ပါသည္။ဒီလိုႏွင့္ပင္ ညီညီႏွင့္ႏြယ္ ခ်စ္သူျဖစ္ၾကသည္မွာ တစ္ႏွစ္ပင္ျပည့္ေလၿပီ။တၿမိဳ႕တည္းသားေတြမို႔ အိမ္အျပန္ခရီးသည္လည္း တူတူပင္။အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ညီညီကို အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ဖို႔ သတိေပးေနသည္ကို ႏြယ္က သေဘာမက်သလို ၾကည့္ေနေလသည္။ညီညီကေတာ့ အရင္ကတည္းက ေထြေထြထူးထူးသိပ္မေတြးပဲ ကၽြန္မကိုသာ ေခါင္းစားခိုင္းေလ့ရွိသည္မို႔ ကၽြန္မေျပာသည္သာ အမွန္ဟုယူဆကာ ေခါင္းညိတ္ေလသည္။`ညီညီ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အရိပ္အကဲေလးၾကည့္ၿပီး မင္းခ်စ္သူရေနၿပီဆိုတာ ဖြင့္ေျပာထားဦး။ေနာက္မွ ျပသနာေတြလာႏြယ္ေနရင္ ငါေခါင္းစားတယ္´ဟုသာ ထပ္ေျပာလိုက္သည္။ဒီထက္သာ ပိုေျပာမိပါက ႏြယ္ ေဂ်၀င္လြန္းလို႔ အသက္ပါထြက္ႏိုင္ေလသည္။<br /><br />အပိုင္း(၄)<br />ညီညီ့မိဘေတြေတာ့ မသိေပ။အိမ္ကပ္သည္မရွိေသာ ညီညီေၾကာင့္ ကၽြန္မကေတာ့ မ်က္စိေနာက္လွၿပီ ျဖစ္သည္။တစ္ခုေသာ ညေနခင္းေလးတြင္ `သမီးမြန္းရွိလား´ဟု ေျပာေနေသာ ညီညီေမေမ အသံေၾကာင့္ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ဆင္းလာခဲ့သည္။`ရွိတယ္ အန္တီ။ညီညီေကာ မပါဘူးလား။သူ မြန္းဆီမလာတာ ၾကာေပါ့´ဟု ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ `အဲဒီကိစၥပဲ ေျပာမလို႔ပဲ သမီးေရ´ဟုဆိုကာ အစခ်ီေျပာေသာ ညီညီ့ေမေမစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ေလသြားသည္။<br />`ခုတေလာ အိမ္လည္း ကပ္တယ္မရွိဘူးသမီးေရ။မြန္းဆီသြားဦးလို႔ေျပာရင္လည္း ဟုတ္ကဲ့ ကလြဲလို႔ ဘာမွမေျပာဘူး။သားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲေနတယ္လို႔လည္း ၾကားတယ္။ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲမသိဘူး။သားက စဥ္းစားတတ္တာမဟုတ္ဘူး။သမီးနည္းနည္းေလး ထိန္းေပးပါဦး။´ဟုေျပာေသာစကားေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ညစ္မိသည္။ကၽြန္မေျပာလဲမရေလာက္ပါဘူးဟု မေျပာရက္လို႔သာ အသာေနလိုက္သည္။ခံလိုက္ဦးေပါ့ မြန္းဟုသာ ညည္းခ်င္ေတာ့သည္။<br /><br />ညဖက္ေရာက္ေတာ့ ညီညီဆီ ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။`ညီညီလား´ဟု ကၽြန္မေျပာတာကို `ျမန္ျမန္ေျပာ မြန္း။ခဏေနရင္ ႏြယ့္ဆီဖုန္းဆက္ရဦးမယ္´ဟုေသာ ညီညီစကားေၾကာင့္ ေျပာရမွာေတာင္ နင္လို႔သြားေလသည္။`အန္တီ ညေနက ငါ့ဆီလာတယ္။မင္းကို ဆံုးမဘာဦးလို႔လဲေျပာေနတယ္။ငါေတာ့ စိတ္ညစ္တာပဲ။မင္းေမေမကို ရည္းစားထားတာကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့။မဟုတ္ရင္ ငါ့ဆီဘူတာလာလာဆိုက္ေနတယ္။ဒါပဲ´ ဟုေျပာကာ ဖုန္းခ်လိုက္ေသာ္လည္း ညီညီေျပာမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မသိေနပါသည္။<br /><br />အပိုင္း(၅)<br />အခ်ိန္ဆိုသည့္စက္၀ိုင္းက ျမန္လြန္းလွေပသည္။ကၽြန္မေရာ ႏြယ္ပါ ေဟာက္ဆင္းၿပီးလို႔ ဘြဲ႔ေတာင္ ယူၿပီးေနၿပီျဖစ္သည္။ညီညီႏွင့္ ႏြယ္ကေတာ့ အဆင္ေခ်ာေနေသာ္လည္း ေ၇ႊစြန္ညိဳလာလာ၀ဲေသာ ညီညီ့ေမေမေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာေတာ့ စိတ္ညစ္လွေပသည္။သူမ်ားအခ်စ္ေရး၀င္မပါခ်င္တာက တစ္မ်ိဳး မိဘႏွင့္ သားသမီးၾကား ၀င္မပါခ်င္တာတစ္ဖုန္ ဒုကၡေပါင္းစံုက ကၽြန္မထံတြင္သာ။<br /><br />ေနသာလွေသာ ေန႔ေလးကို ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေပ်ာ္ျမဴးေကာင္း ေပ်ာ္ျမဴးေနလိမ့္ေပမဲ့ ကၽြန္မထံသို႔ ျပႆနာႀကီးႀကီး ဆိုက္ေရာက္လို႔လာေလသည္။ျပႆနာသယ္ေဆာင္လာသူက ေဖေဖႏွင့္ေမေမေပ။အစၿပိဳးသူေတြကေတာ့ ညီညီမိဘေတြဟုသာ ေျပာခ်င္ေတာ့သည္။<br /><br />`သမီးေရ…..လာပါဦး။´ဟုေခၚေသာ ေမေမေၾကာင့္ သြားလိုက္ေသာအခါ`သမီးကို အေရးႀကီးတာေျပာမလို႔´ဟု စကားနည္းေသာေဖေဖက စေျပာေလသည္။`သမီးကို ေမာင္ညီညီနဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမလို႔။ညီညီမိဘေတြကလည္း ကမ္းလမ္းလာတယ္။သမီးတို႔လည္း အရြယ္ေရာက္ေနၿပီေလ။ေက်ာင္းလည္း ၿပီးကုန္ၿပီဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ၿပီ။´ဟုေျပာေနေသာစကားေတြကား ကၽြန္မကို မိုးႀကိဳးပစ္သည္ထက္ပင္ ခံရခက္ေလသည္။`မဟုတ္ေသးဘူးေဖေဖ။ညီညီနဲ႔ မြန္းနဲ႔က ေမာင္ႏွမလို ေနတာ။တစ္ျခားအကန္႔မွ မပါတာ။ၿပီးေတာ့ ညီညီမွာ ရည္းစားလည္းရွိတယ္။မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး´ဟု ျငင္းရင္း ညီညီကိုသာ ႀကိမ္ဆဲလိုက္သည္။<br /><br />ျပႆနာမီးက ထိုမွ်ႏွင့္မျငိမ္းေသးပဲ ညီညီႏွင့္ႏြယ့္ထံသို႔ ကူးစက္ကာ ပိုဆိုးကုန္ေလသည္။ညီညီက တစ္မ်ိဳး အစကတည္းက ေဂ်၀င္ေနေသာ ႏြယ္ကတစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မမွာ ရူးေတာင္ရူးခ်င္လာသည္။ညီညီကေတာ့ မိဘေတြႏွင့္တိုက္ပြဲမ၀င္ပဲ ကၽြန္မဘက္သာတြန္းပို႔သည္။ေတာ္ေတာ္အားကိုးေလာက္သည့္ ေယာက္်ားဟု ေတြးမိေသာ္လည္း သနားလည္းသနားပါသည္။`မြန္း နင္ ငါ့ကို အျပတ္ျငင္းေပးေနာ္။မဟုတ္ရင္ နင္နဲ႔ငါ အျပတ္ပဲ´ဟုေျပာေသာ ညီညီကို အံ့ၾသမိသည္။အေရာင္ေတြထဲမွာဆိုေတာ့ အျဖဴေရာင္ေလးက မေပၚလြင္ေတာ့ပါလားေနာ္။<br /><br />အပိုင္း(၆)<br />ႏြယ္က ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မႏွင့္ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းသည္ကို အေသအခ်ာမသိေသာ္လည္း မေကာင္းေသာ အနံ႔အသက္တို႔ကိုေတာ့ ခံစားေနရသည္။`ေမ ညီညီနဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းေနေပးပါ။နင္တို႔ သံေယာဇဥ္က မေသးမွန္းငါသိတယ္။ဒါေပမဲ့ဟာ မသင့္ေတာ္ဘူး။ညီညီကလည္း နင့္စကားကို တေတြမတိမ္းလိုက္နာေနသလို နင့္ကလည္း ညီညီ့ကို ခ်ယ္လွယ္လြန္းတယ္။ညီညီနဲ႔ ပတ္သတ္ေနတာကို ငါ့သေဘာမက်ဘူး။ဒါေၾကာင့္ ေ၀းေ၀းမွာ ေနေပးပါ။ၿပီးေတာ့ နင္မ်က္လံုးေတြက ညီညီ့အေပၚမရိုးသားဘူး´ဟု ေျပာေသာ ႏြယ့္စကားေတြက ကၽြန္မမာန ကၽြန္မသိကၡာ အရာအားလံုးကို ေျမႀကီးထဲေရာက္ေအာင္ ဆြဲသြင္းလိုက္ေလသည္။`ဒီမွာ ႏြယ္..ညီညီ့ကို ငါနဲ႔ မပတ္သတ္ေစခ်င္ရင္ မင္းဘာသာႏိုင္ေအာင္ထိန္းသား။အဲေလာက္ ေဂ်မ၀င္နဲ႔။ညီညီ့ကို ငါ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားဖူးဘူး။ညီညီကို ငါ ခ်ယ္လွယ္တာမဟုတ္ဘူး။ျဖစ္သင့္တာကို ေျပာျပတာ။အနည္းဆံုးေတာ့ မင္းတို႔မြန္ေနတဲ့အခ်ိန္ ငါက သတိေပးႏိုင္တယ္ေလ။ျပႆနာကို ေျပေျပလည္လည္မရွင္းပဲ လာမစြတ္စြဲပါနဲ႔။ၿပီးေတာ့ ညီညီကို ငါကပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။´ဟု ေျပာကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ႏြယ္ကေတာ့ အသားေတြတုန္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့ေလသည္။<br /><br />ညီညီေရာက္လာမယ္မွန္း ႀကိဴသိေန၍ ၿခံထဲဆင္းကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ရွဴးရွဴးရွဲရွဲ ၀င္လာေသာ ညီညီကို စိတ္ပ်က္မိသည္။`မြန္း နင္ ႏြယ့္ကို ဘာေတြသြားေျပာလိုက္တာလဲ´ဟု ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ ေျပာေလသည္။`ငါ သြားေျပာတာမဟုတ္ဘူး။သူ ေခၚလို႔ ငါသြားရတာ။´ဟုေလေအးေအးႏွင့္ေျပာေသာ ကၽြန္မကို ညီညီက မုန္းတီးစြာၾကည့္ေလသည္။`မြန္း နင္သပ္သပ္မဲ့ယုတ္မာတာ။တမင္တကာ ႏြယ္နဲ႔ ကြဲေအာင္ လုပ္ေနတာ။ေမေမတို႔က နင္နဲ႔သေဘာတူၿပီး ႏြယ္နဲ႔ျပတ္ေစခ်င္တာကို တမင္တကာ နင္က ေအာက္စီဂ်င္လာလုပ္တယ္။ခု ႏြယ္က ငါ့ကို စိတ္ဆိုးသြားၿပီ။နင္နဲ႔ ငါနဲ႔ မျပတ္ရင္ သူနဲ႔ အျပတ္တဲ့´ဟု ေျပာေနသည္ကို `ငါနဲ႔ ျပတ္လိုက္ေပါ့။ဘာခက္လဲ´ဟု ျဖတ္ေျပာပစ္လိုက္သည္။`ေအး နင္နဲ႔ ငါ ဒီေန႔ကစၿပီး ဘာအကန္႔မွ မရွိေတာ့ဘူး။´ဟုေျပာကာ ထြက္သြားဟန္ျပင္ေသာ္ ညီညီကို `ညီညီ မင္းစကားနဲ႔ မင္းေနာ္။မင္း ေနာင္တရလိမ့္မယ္။မင္းနဲ႔ ႏြယ္ၾကား ငါဘယ္တုန္းကမွ မ၀င္ခဲ့ဘူး။မင္းအခ်စ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ မင္းရင္ထဲထည့္သြားလိုက္´ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။အဖ်ားခပ္မွာ နည္းနည္းတုန္သြားေပမဲ့ ညီညီေတာ့ သတိျပဳမိမွာမဟုတ္ေပ။ဘယ္ေတာ့မွဟု ကၽြန္မေျပာလိုက္ျခင္းသည္ ထာ၀ရခြဲခြာျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မေကာ အားလံုးက မထင္မွတ္ခဲ့ေပ။<br /><br />ညီညီကို႔ သူ႔မိဘေတြထံအျပတ္ျငင္းထားၿပီးသားျဖစ္ေသာ္လည္း ထပ္မံျငင္းဆိုလိုက္သည္။ေသခ်ာသြားသည္က ပိုေကာင္းသည္မဟုတ္လား။ညီညီ့မိဘေတြကလည္း ႏြယ့္ကို လက္ခံဖို႔ႀကိဳးစားေနၾကပါသည္။တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မ၏အျဖဴေရာင္ေမတၱာကို ညီညီခြဲျခားသိလာႏိုင္ေပလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။<br /><br />အပိုင္း(၇)<br />ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ အျဖဴေရာင္၀တ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသည္။ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့မသိေပမဲ့ ၀တ္ျဖစ္သြားသည္။မိုးေလးဖြဲဖြဲရြာေနေသာ္လည္း ကၽြန္မဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။လမ္းတစ္ခုသို႔အေရာက္ ညီညီကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႔လိုက္သည္။ေနာက္လထဲတြင္ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔အတြက္ အလုပ္ရွဳပ္ေနေလရဲ့။ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႔ ဆိုင္တစ္ခုထဲ၀င္ဖို႔ဆုိင္ကယ္ရပ္ေနရင္း ကၽြန္မျမင္ကြင္းထဲသို႔၀င္လာသည္က အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာေသာဆိုင္ကယ္တစ္စီး။ညီညီက သတိမထားမိေပမဲ့ ကၽြန္မအာရံုခံစနစ္ေတြက အႏၱရာယ္ဆိုတာကို သိလိုက္သည္။ေနာက္ ကၽြန္မဘာလုပ္လိုက္သည္မသိေတာ့။ေနာက္ဆံုးတြင္………………………………။<br /><br />ကၽြန္မၾကားေနရသည္က ညီညီ၏စိုးရိန္တစ္ႀကီးေခၚသံ………ေနာက္ ေမေမ့ရွိဳက္သံ…….ညီမေလးငိုသံတိုးတိုး…..မမ၏ ႏူးညံ့စြာ ကၽြန္မကိုေခၚသံ။ထို႔ေနာက္တြင္ အေမွာင္ေလာကႀကီးၾကားက အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကၽြန္မျမင္လိုက္ေတာ့သည္။<br />မြန္း၏ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ညီညီဖတ္ရသည္။မြန္းသည္ သေဘာထားအလြန္ႀကီးေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္က်စြာ သိခြင့္ရလိုက္သည္။သူ႔ကိုသာ မြန္းမကယ္တင္ခဲ့လွ်င္ ေလာကႀကီးက ထြက္ခြါသူသည္ သူျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။မြန္းေျပာဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္။`ေလာကႀကီးမွာ အခ်စ္မဟုတ္တာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ငါကေတာ့ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူလက္ထက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အၿပံဳးကိုပဲ လိုခ်င္တယ္။ငါ မင္းအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္´ဟူေသာ မြန္းစကားက ပဲ့တင္သံထပ္ေနသည္။<br /><br />သူေရာ………မြန္းအတြက္သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ပါသလား။သူ ေခါင္းခါမိသည္။သူသည္ လူ႔ေလာကမွာရွိေသာ အေရာင္ေတြကို သာစိတ္၀င္စားခဲ့ၿပီး အျဖဴသည္သတ္သတ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။သူသိလိုက္သည္က အျဖဴေရာင္ေမတၱာကို ေနာက္ထပ္သူထပ္မရႏိုင္ေတာ့ေပ။ဆံုးရွံဳးသြားတဲ့အခါမွ မြန္းတန္ဖိုးကုိ သိလိုက္သည္။အရင္တုန္းက တစ္စံုတစ္ေယာက္က မင္းဘ၀အတြက္ အေရးပါဆံုးေသာ ယံုၾကည္ရဆံုးေသာ သူစိမ္းမိန္းကေလးကို ေျပာပါဆိုလွ်င္ ႏြယ္ဟု ေျပာမိေၾကာင္းေျပာမိႏိုင္ေပမဲ့ ခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ မြန္းကိုသာေျပာမိလိမ့္မည္။ဘာေၾကာင့္လဲဟုဆိုလာလွ်င္ မြန္းဟာ သေဘာထားႀကီးၿပီး အျဖဴေရာင္သတ္သတ္သာရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ဟုသာ ေျဖမိပါလိမ့္မည္။<br /><br />အပိုင္း(၈)<br />ကၽြန္ေတာ္အေရာင္ေတြကို မုန္းသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ခန္းလံုးကို အျဖဴေရာင္ေတြလဲပစ္လိုက္သည္။ထိုအျဖဴေရာင္ေတြရွိေနလွ်င္ မြန္းရွိေနသည္ဟု ခံစားရသည္။မွန္ပါသည္။မြန္း၏ အျဖဴေရာင္ေမတၱာသည္ အေရာင္မ်ားၾကားမွာ ေပၚလြင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္အနား အၿမဲရွိေနသည္ကို ယံုၾကည္ပါသည္။<br />စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span>္<span style="color: #6aa84f;">~~~~၁၃.၁၂.၀၉</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-7052089627491119948?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-32512953166958175922010-02-20T04:55:00.000-08:002010-02-20T04:55:09.508-08:00<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/S3_bNBW12DI/AAAAAAAAADY/id6RZQlXlxY/s1600-h/peptic_ulcer.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/S3_bNBW12DI/AAAAAAAAADY/id6RZQlXlxY/s320/peptic_ulcer.jpg" /></a></div><br /><b>&nbsp;Peptic ulcer (အစာအိမ္ႏွင့္ အူလမ္းေၾကာင္းတြင္ အနာေပါက္ျခင္း)</b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Peptic ulcer ဆိုတာ အစာအိမ္၊အစာေရမ်ိဳနဲ႔ အူလမ္းေၾကာင္းေတြမွာ အနာေပါက္တာကို ဆိုလိုတာပါ။</div><div style="text-align: justify;">အစာအိမ္မွာ အနာေပါက္ရင္ Gastric ulcer</div><div style="text-align: justify;">အစာေရမ်ိဳမွာ အနာေပါက္ရင္ oesophageal ulcer</div><div style="text-align: justify;">အူလမ္းေၾကာင္းမွာ အထူးသျဖင့္ first part of the duodenum မွာ အနာေပါက္ရင္ Duodenal ulcer ဆိုၿပီးေတာ့ ခြဲျခားႏိုင္ပါတယ္။အနာေပါက္ရတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ အစာကို အခ်ိန္မွန္စားေသာက္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ထို႔အျပင္ စားေသာအစားအစာတြင္လည္း အခ်ဥ္အက္စစ္မ်ားျခင္း စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားျခင္းကလည္း peptic ulcer ကိုျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ယခုေနာက္ပိုင္းေတြ႔ရွိခ်က္အရ Helicobacter pylori<i> </i>ဆိုတဲ့ bacteria တစ္မ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ပံုမွန္ဆိုရင္ stomach ရဲ့ အက္စစ္ ေၾကာင့္ ဘယ္ပိုးမႊားမွ အသက္မရွင္ႏိုင္ပါဘူး။</div><div style="text-align: justify;">pH of Stomach acid = 1.2</div><div style="text-align: justify;">ဒါေပမဲ့ Helicobacter ကေတာ့ pH ဒဏ္ကို ေကာင္းေကာင္းခံႏိုင္ၿပီး ေပါက္ပြားႏိုင္ပါတယ္။သူဟာ အစာအိမ္နံရံမွာ ရွိတဲ့ linning epithelium ကုိ ဖ်က္စီးပစ္တဲ့အတြက္ အစာအိမ္နံရံေတြ ပါးလာၿပီးေနာက္ဆံုးမွာ ေပါက္သြားပါတယ္။အဲတာကိုေတာ့ အစာအိမ္အခ်ဥ္ေပါက္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ထိုbacteria ဟာေဆးလိပ္ေသာက္သူေတြမွာ ပိုမိုျပန္႔ပြားႏိုင္ပါတယ္လို႔ သိရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br />အစာကို အခ်ိန္မွန္မစားပဲနဲ႔ စားခ်င္မွ စား မစားခ်င္မစားၾကတဲ့ လူေတြကေတာ့ acid(HCl) ေၾကာင့္ ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္ရွင္။အစာကို လူေတြက ပံုမွန္ စားခ်င္မွ စားေပမဲ့ HCl acid ကေတာ့ တာ၀န္ေက်စြာပဲ အခ်ိန္မွန္ ထြက္ပါတယ္။အစာ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ acid ေတြက အစာကို ေခ်ဖ်က္ေပးပါတယ္။အဲ့ အစာေရာက္မလာခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ acid ေတြက အစာအိမ္နံရံကိုတိုက္စားၿပီး အစာအိမ္နံရံေပါက္သြားႏိုင္ပါတယ္။acid ေတြတိုက္စားတာ လြန္သြားၿပီး oesophagus နားမွာရွိတဲ့ Gastroduodenal artery ကိုပါ ထိုမိၿပီး ထို artery ပါ ေပ်ာက္သြားပါက ေသြးအန္တာေတြျဖစ္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Peptic ulcer ရဲ့အဓိက symptom ကေတာ့ abdominal pain (၀မ္းဗိုက္တြင္ အလြန္နာက်ဥ္စြာ ေအာင့္ျခင္း)ျဖစ္ပါတယ္။အဲလို နာက်ဥ္ရတာဟာ acid ေတြက ulcer(အနာ)ကို လာထိလို႔ျဖစ္ပါတယ္။မိနစ္အနည္းငယ္ကေန နာရီပိုင္းအထိ ေအာင့္တတ္ပါတယ္။စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပ်ာက္ၿပီး အေလးခ်ိန္လည္း က်လာတတ္ပါတယ္။မူးေ၀ျခင္းႏွင့္ေအာ့အန္ျခင္းမ်ားလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။အလြန္အလြန္ဆိုး၀ါးေသာ case ေတြမွာေသာ ေသြးအန္ျခင္း(hematemesis)ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။<br /><br />ဘယ္လိုကုသမလဲဆိုရင္ေတာ့ bacteria ကို သတ္ျခင္း(antibiotics ေပးၿပီး) နဲ႔ အစာအိမ္ထဲက HCl acid ထြက္မွဳကိုေလ်ာ့ခ်ျခင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။<br />Drugs or antibiotics<br />-amoxicillin (Amoxil)<br />-clarithromycin(Biaxin)<br />-metronidazole (Flagyll)<br />(<b>ဆရာ၀န္ညြန္ၾကားခ်က္လို</b>)<br />To reduce acid concentration in stomach<br />ranitidine (Zantac), famotidine (Pepcid), cimetidine(Tagamet) and nizatidine (Axid)<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><b>ေဆးအားလံုးကေတာ့ ဆရာ၀န္ညြန္ၾကားခ်က္လိုပါတယ္ရွင္။</b><br /><strong><span style="font-weight: normal;">Antacids (အက္စစ္ကို ဓါတ္ပါယ္ေအာင္လုပ္ေပးေသာ ေဆး) </span></strong>regimen<strong><span style="font-weight: normal;"> ကိုတြဲေပးျခင္းကလည္း သက္သာေစပါတယ္။</span></strong><br /><br />အကယ္လို႔ ေဆးေတြ 0n တဲ့ၾကားမွာ မသက္သာဘူး ulcer က အနာက်က္မသြားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ခြဲစိပ္ရပါလိမ့္မယ္။ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေဆးက အာနိသင္မျပတာလဲဆိုရင္ပံုမွန္ ေဆးလိပ္ေသာက္သူေတြ၊အရက္ေသာက္သူေတြ ေတြမွာ ေဆးအာနိသင္မျပတတ္ပါဘူး။ <br /><br />အစာအိမ္ေရာဂါေ၀ဒနာဟာလည္း အသက္အႏၱရာယ္စိုးရိန္ရတဲ့အထဲပါတဲ့အတြက္ ေသခ်ာဂရုစိုက္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။အစာကို အခ်ိန္မွန္ စားၿပီး စီးကရက္ေသာက္ျခင္းကိုလည္း ေလ်ာ့ခ်ပစ္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။အစာကို ပံုမွန္မစားႏိုင္ပါက ခ်ိဳခ်ဥ္ငံုေပးျခင္း စေသာ သေရစာမုန္႔မ်ားကလည္း အက္စစ္တိုက္စားျခင္းကို အေတာ္အတန္ ေလ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္ပါတယ္ (ေခ်ာင္းဆိုးရင္ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္ :P )။<br /><br />အားလံုးေရာဂါဘယကင္းေ၀းၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္<br />စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-3251295316695817592?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-15573233879845544812010-02-15T05:43:00.000-08:002010-02-19T00:32:15.693-08:00<div style="text-align: justify;">ထူးထူးျခားျခား ယေန႔တစ္ေနကုန္ အလုပ္ပင္ပန္းေနတာေတာင္ လန္းဆန္းေနသည္။သေရတာ ထဲက ေန မနက္ကေန ည(၇)နာရီေလာက္ထိ ဆက္တိုက္ ၀င္ေနရတာေတာင္ စိတ္ကလန္းဆန္းေနသည္။ဒီေန႔က ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ခ်စ္သူျပည့္တဲ့အထိန္းအမွတ္ေန႔ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လြန္ေလၿပီးေသာ ႏွစ္ပတ္လည္</div><div style="text-align: justify;">၁၅.၂.၀၈</div><div style="text-align: justify;">ေနသာသာေန႔ေလးတစ္ေန႔ျဖစ္သလို ကၽြန္မအခုေလာက္ အလုပ္မမ်ားေသးတဲ့ေန႔ေလးတစ္ေန႔မွာ ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မ တို႔ရဲ့ ခ်စ္သူျဖစ္ေသာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ႏွစ္ပတ္လည္ကို ကရိန္ေနာ္တြင္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ရယ္ေမာရင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ေမာင္ႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ ဆင္တူလက္စြပ္ေလး စြပ္ၿပီး ၾကည္ႏူးစြာၿပံဳးမိၾကသည္။မွတ္မွတ္ရရပင္ ေမာင္က ခ်စ္သူသက္တမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ပထဆံုးအနမ္းပြင့္ကို ထိုေန႔က ေခၽြခ်ခဲ့သည္။ထိုအခ်ိန္တုန္းက အလြမ္းဆိုတာ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ကမာၻတစ္ဖက္မွာေပါ့။ၻ</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၁၅.၂.၀၉</div><div style="text-align: justify;">ေမာင္ကေတာ့ ျမစ္ႀကီးနားမွာ ခ်မ္းေနေသးတယ္လို႔ေျပာေပမဲ့ ဒီအညာမေကြးမွာေတာ့ ပူေနပါၿပီ။ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ႏွစ္ပတ္လည္ကို တစ္ေနရာစီမွာ ခြဲၿပီးအလြမ္းေတြကို ဦးတိုက္ ဖုန္းနဲ႔ တင္ေက်နပ္ၾကရလိမ့္လို႔ တစ္ခါမွ မေတြးမိခဲ့ေပ။အခုေတာ့လည္း ၀န္ထမ္းဘ၀ကို ပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ ကၽြန္မအဖို႔ေတာ့ အလြမ္းေတြနဲ႔အတူ အခန္းထဲမွာတစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းမိတဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၁၅.၂.၁၀</div><div style="text-align: justify;">ခြဲေနရတာ ေနသားက်ေနၿပီးျဖစ္လို႔ လြမ္းေပမဲ့ ဒီေန႔မွ တအားကို တက္ၾကြေနျပန္သည္။ေမာင္ႏွင့္ ဖုန္းထဲကေန စကားေျပာၾကၿပီး................။ေတြးၾကည့္မိတာႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ေပ်ာ္ျမဴးလာသည္။ေအာ္......အခ်စ္က အသက္အရြယ္မေရြး ႏုပ်ိဳေစပါလားေနာ္။ဒီတစ္ႏွစ္ၿပီးလွ်င္ ေနာက္ႏွစ္တြင္ ေမာင္ႏွင့္ ျပန္ဆံုၿပီး ႏွစ္ပတ္လည္ကို တူတူက်င္းပၾကမည္ဆိုတဲ့အေတြးကလည္း ကၽြန္မအတြက္ အားအင္တစ္၇ပ္ျဖစ္လို႔။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေမာင္ႏွင့္စကားေျပာၿပီးေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္က ေပ်ာ္ရြင္မွဳေတြႏွင့္။ဘာ၇ယ္မဟုတ္ေပမဲ့ ေမာင္ႏွင့္အတူ ဆင္တူစြပ္ထားေသာ လက္စြပ္ေလးကို အသာနမ္းရွိဳက္ရင္း အေတြးေတြက ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ပထမဆံုးႏွစ္ပတ္လည္ဆီသို႔..............။</div><div style="text-align: justify;">ဆင္တူလက္စြပ္ေလးကို နမ္းၿပီး ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ပတ္လည္.......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="color: magenta; text-align: center;"><b>ႏွစ္ပတ္လည္</b></div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">အရာအားလံုးကို အေမွာင္ခ်</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ကုတင္ထက္မွာ လွဲရင္း</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေရြရြတ္လိုက္တယ္</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ႏွစ္ပတ္လည္.......။</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ဆင္တူလက္စြပ္နဲ႔</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">အနမ္းတစ္ပြင့္ေပးခဲ့ၿပီး</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတဲ့</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ႏွစ္ပတ္လည္.........။</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ျပကၡဒိန္ကိုၾကည့္</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ကုန္ခဲလွတဲ့ရက္ေတြကို ေရတြက္၇င္း</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ဆံုေတြ႔ရမဲ့ေန႔ေတြကို ေမွ်ာ္ၿပီး</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ဆင္တူလက္စြပ္ကို အသားနမ္းရွိဳက္</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">လြမ္းဆြတ္စြာ ျဖတ္သန္းမိတဲ့</div><div style="color: #cc0000; text-align: center;">ႏွစ္ပတ္လည္........။</div><div style="text-align: center;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: blue;">Aprilfool</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Bunny ၿဖိဳး - ႏွစ္ပတ္လည္</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fR9iVGT5d30&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fR9iVGT5d30&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">P.S - ႏွစ္ပတ္လည္ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း ပို႔တစ္ပုဒ္ဖန္တီးခ်င္ေနေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ရင္းနဲ႔ ကဗ်ာ ကူညီေရးသားပို႔ေပးခဲ့ေသာ ညီမေလး aprilfool ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီမေလးေရ။ေတြ႔ရင္ မုန္႔၀ယ္ေကၽြးပါ့မယ္ေနာ္ :P ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span><span style="color: #38761d;">~~~~~၁၅.၂.၁၀</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-1557323387984554481?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-4726921978113229922010-02-15T00:03:00.000-08:002010-02-15T00:03:26.207-08:00<div style="text-align: justify;">ေလာကႀကီးကလည္း ထူးဆန္းပါသည္။သူမအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာမရွိဟု အၿမဲထင္ခဲ့ေပမဲ့ သူနဲ႔က်ေတာ့ ရင္ခြင္တစ္ခုလံုးကို တုန္လွဳပ္ေနခဲ့သည္။သူနဲ႔ မေတြ႔ေအာင္ ေရွာင္ခ်င္ေပမဲ့ စာသင္ေနတဲ့ ကိစၥကလည္းရွိေနျပန္ေတာ့......။သူမ ေတြေ၀စြာ ေတြးေတာေနရင္း ျမည္လာေသာ ဖုန္းသံေၾကာင့္ လန္႕သြားသည္။</div><div style="text-align: justify;">`ဟယ္လို´ သူမထူးသံက မာထန္သေယာင္ေယာင္ေတာ့ရွိသည္။</div><div style="text-align: justify;">`ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ဆိုတာ သိလား´</div><div style="text-align: justify;">`မသိဘူး´ ဟုေျပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားေသာ သူမေၾကာင့္ သူ မင္သက္မိသည္။ေသခ်ာပါသည္။ ဘယ္သူဆိုတာ သူမသိပါလိမ့္မည္။သူမ စကားသံအေငြ႔အသက္ေလးမ်ား က်န္ေနသည္ကို မွတ္ထင္ကာ ဖုန္းခြက္ကို ရင္၌အပ္လိုက္သည္ကို ကိုကိုက ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္သြားၿပီး ေခါင္းရမ္းသြားေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူမ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေသာ အရာတစ္ခုကို သူမရဖို႔ တစ္ခုခုကုိ အၿမဲစေတးပစ္လိုက္ရတတ္သည္။အခုေရာ သူမဘာကိုထပ္စေတးရဦးမွာလဲဆိုတာ သူမ မသိေပ။တစ္ခါတေလ သူမေလွ်ာက္ေနရေသာ လမ္းကို စိတ္ပ်က္မိသည္။ဒဏ္ရာေတြ အျပည့္ႏွင့္ လမ္းမလယ္တြင္ သူ ရပ္ေနရေသာ ေလွ်ာက္ေနရေသာ အခ်ိန္ေတြကို အေဖာ္တစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ျဖတ္သန္းခ်င္ပါေသးသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူ သူမကို ေန႔တုိင္းျမင္ေတြ႔ေနရေသာ္လည္း သူမက တစ္ခ်က္မွ ျပန္မၾကည့္တတ္ေပ။သူမကို ခံစားခ်က္မရွိေသာ မိန္းမဟု တခါတရံ အမည္တပ္ပစ္ခ်င္ပါသည္။ေအးစက္စက္မ်က္ႏွာ အၿပံဳးအရယ္မဲ့ေသာႏွဳတ္ခမ္းေတြ ထိုအရာေတြကို သူ စြဲလမ္းလာပါသည္။သူက တရား၀င္ဖြင့္မေျပာေသးေသာ္လည္း စူးရွေသာ အၾကည့္ေတြ အေၾကာင္းမရွိပဲ ဖုန္းဆက္တတ္တာေတြက သိပါေစပါသည္။ရက္စက္စြာဖုန္းခ်တတ္ေသာ သူမကို သူနားမလည္ေတာ့ေပ။တစ္ခါတရံ သူမ မ်က္၀န္းေတြက ႏူးညံ့သလာက္ တစ္ခါတရံလည္း မာနေယာင္ တစ္လက္လက္ေတာက္ေနတတ္သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်စ္ဆိုတာ သူမအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ အိပ္မက္သတ္သတ္သာျဖစ္သည္။သူမသည္ လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ခ်စ္ပါသည္ဟု ၀န္ခံမည္ မဟုတ္ေပ။ေနသားက်ေနေသာ သူမဘ၀ထဲကို သူမလူတစ္ေယာက္ကို မဆြဲထည့္ခ်င္။ခံစားခ်က္မဲ့စြာပဲ အသက္ဆက္ခ်င္မိသည္။သူတရား၀င္ ဖြင့္ေျပာလာေသာေန႔တစ္ေန႔ေရာက္ေသာအခါ................။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">`ခ်စ္တယ္´ ဆိုေသာ စကားတစ္ခြန္းကို သူမအလြန္ေၾကာက္ပါသည္။သို႔ေသာ္ သူမခ်စ္ေနေသာ သူေတြဆီကသာ ၾကားရတတ္သည္။ခ်စ္တယ္ ဟုေျပာၿပီး သူတို႔လိုရာကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္တာက မ်ားပါသည္။ေမေမက ခ်စ္တယ္ေျပာၿပီး သူ႔စကားနားေထာင္ခိုင္းတတ္သည္။သူကေရာ သူမကို ဘယ္လိုထပ္ျဖည့္ဆည္းခိုင္းျပန္တာလဲ။</div><div style="text-align: justify;">`ကၽြန္မမွာ ေမြးကတည္းက ခ်စ္တတ္တဲ့အသည္းႏွလံုးပါမလာဘူး´ ဟု ရက္စက္စြာေျပာသံကို သူနားမခံႏုိင္ပါ။မၾကားခ်င္ေသာ္လည္း အိပ္မက္မဟုတ္ေပ။သူမ၏ျငင္းပယ္သံက သူရဲ့ကမာၻကို ေျခာက္ျခားေစသည္။ကိုကိုေျပာဖူးေသာ မင္းခံစားရလိမ့္မယ္ဆိုတာကုိ ခုမွ ျပန္ၿပီး သတိရမိသည္။တကယ္ေတာ့ သူမသည္ အခ်စ္ႏွင့္မထိုက္တန္သူ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">`ကၽြန္မခ်စ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မႏွလံုးသားကို ရင္းကာ ျငင္းပယ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေနာင္ဘ၀ဆက္တိုင္း ဒဏ္ရာမ်ားႏွင့္လမ္းၾကမ္းကို မေလွ်ာက္ရပါေစႏွင့္ဘုရား´</div><div style="text-align: justify;">သူမအတြက္ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ဖြင့္ဟ၀န္ခံျခင္းထက္ မ်ိဳသိပ္စြာ သိမ္းဆည္းျခင္းဟုပဲ ခံယူခ်င္ပါသည္။သူမကို မခံစားတတ္ေသာ မိန္းမ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္ ဟု ထင္ေနၾကပါေစေတာ့။သူမ ေနသားက်ေနေသာ ပိတ္ေလွာင္ေသာ အခန္းကိုပဲ သူ မက္ေမာစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားမိပါေတာ့သည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;P.S - ကၽြန္မရဲ့မအားလပ္မွဳေၾကာင့္ ဆက္မေရးႏိုင္ပဲ ၾကားသြားရတာကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ၿပီးေတာ့ happy ending ျဖစ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုထားေသာ ကိုဟိန္းညီကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။အဆံုးသတ္ေရးခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္မွဳမရွိပါဘူး။ဖတ္ရွဴေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦး။</div><div style="text-align: justify;">အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္လ်က္</div><div style="text-align: justify;"><span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-472692197811322992?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-8095512630909158362010-02-12T06:08:00.000-08:002010-02-12T06:08:16.627-08:00<div style="text-align: justify;">ေမေမ.............</div><div style="text-align: justify;">ဘ၀အတြက္ မီးေရာင္ အလင္းေရာင္ သမီးေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းပူပန္ေနတတ္သူ အရြယ္ေရာက္ေနတာေတာင္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ စိတ္မခ်ႏိုင္ခဲ့သူ ကၽြန္မဘ၀အတြက္ အတုယူဖြယ္ လူသား။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူတစ္ေယာက္မွာ စိတ္ဓါတ္က အဓိကလို႔ ထင္ပါတယ္။ေမေမဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အတုယူစရာ စံျပမိခင္တစ္ေယာက္ပါပဲ။စိတ္ဓါတ္က အရမ္းထက္ၿပီး ျပတ္သားတဲ့ ေမေမ့စရိုက္ကို ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ေလးတည္းက သေဘာက်ခဲ့ၾကရတာပါ။ဘက္စံုေတာ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို ျပပါဆိုရင္ ေမေမ့ကို ျပမိမယ္ထင္တယ္။ကိုယ့္ေမေမ မလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ေပမဲ့ ေမေမ့ဘ၀မွာ ေဆးရံုရယ္ လူနာရယ္ မိသားစုရယ္ကလြဲရင္ ဘယ္အရာမွ အေရးမႀကီးဘူးလို႔ ထင္ထားခဲ့သူ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မေလာက္ ဟင္းေခ်းမ်ားတာ ႏွစ္ေယာက္မရွိတာေတာင္ သည္းခံၿပီး မညည္းမျငဴခ်က္ျပဳတ္ေပးခဲ့သူ။ကၽြန္မကို ေမေမစာသင္ျပေပးခဲ့တာ မဟုတ္ေပမဲ့ သမီးေတြ ပညာေရးမွာ စိတ္၀င္စားေအာင္ လမ္းျပေပးႏိုင္သူ။ေဒါသကို မ်ိဳသိပ္ႏိုင္သူ။သမီးေတြကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့သူ။</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">မာယာမ်ားတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ အမွန္တရားက ဘယ္ေလာက္အေရးပါသလဲဆိုတာ ေမေမပဲ လမ္းညြန္ေပးခဲ့တာပါ။ဘာသာတရားနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ သမီးေတြကို ဘာသာေရးဗဟုသုတရေအာင္ ဆံုးမေပးခဲ့ၿပီး ဘုရားစာသင္ေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ။သမီးေတြနဲ႔ အတူ ဘုရားအတူရွိခိုးၿပီး ေမတၱာပို႔တဲ့အလုပ္ကိုလည္း ေန႔စဥ္မျပတ္ ျပဳလုပ္တတ္တဲ့ ေမေမ့ကို ကၽြန္မတို႔ ေလးစားၿပီး ေၾကာက္ရြံ႕ပါတယ္။မိသားစုတာ၀န္ကိုလည္း ေဖေဖနဲ႔ အတူ တစ္ဖက္တလမ္းမွ ကူညီၿပီးရွာေဖြေပးတတ္တဲ့ ေမေမကို႔ ေဖေဖကပါ ရိုေသရပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားနာတတ္ၿပီး သေဘာေကာင္းတဲ့ေမေမကို ဆရာ၀န္ေတြ ဆရာမေတြ လူနာေတြက အားကိုးၾကရတယ္။အလုပ္အကိုင္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူနာေတြရဲ့ ကိစၥကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို သြန္သင္ေပးႏိုင္ခဲ့သူ။ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့တဲ့အခါ ေမေမအကူအညီ ေမေမ့ေက်းဇူး ေတြက ကၽြန္မအေပၚအမ်ားႀကီးကို ပံုေအာေနပါၿပီ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘ၀အေမာေတြၾကား သမီးေတြအတြက္ ခင္ပြန္းအတြက္ ရပ္တည္ေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့အစား ကၽြန္မေတာင္ ပင္ပန္းမိပါတယ္။မိုးလင္းလာရင္ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ရတာနဲ႔ ေဆးရံုကို အေျပးသြားရတာနဲ႔ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ အလုပ္မပ်က္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ေမေမ။ေနမေကာင္းျဖစ္တိုင္း မညည္းတတ္ပဲ က်ိတ္ခံေနတတ္တာေတြ စိတ္ပူမွာစိုးလို႔ အသိမေပးပဲေနတတ္တဲ့&nbsp; ေမေမ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တာ၀န္ေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေမေမလည္း ေမာေနေလာက္ပါၿပီ။ေမြးေန႕ဆိုၿပီး ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ဘာမွ မလုပ္ပဲ ဘာသိဘာသာေနခဲ့ေပမဲ့ အခု သမီးေတြလည္း အရြယ္ေရာက္ေနပါၿပီေမေမ။သမီးတိုရဲ့ ရင္ခြင္ထက္မွာ အၿမဲတမ္းမဟုတ္ေတာင္ ခဏတစ္ျဖဳတ္ေတာ့ နားခိုလွည့္ပါ။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ေမေမ့ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအထိ ေဖေဖႏွင့္ သမီးေတြနဲ႔ အတူ ဘ၀ကို ဆက္လက္ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစ။ေမေမက်န္းမာပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္......။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သမီးႀကီး၊သမီးငယ္၊အငယ္ဆံုးေလး</div><div style="text-align: justify;">ေမေမ့အတြက္ ကၽြန္မရဲ့ ၁၃ရက္ေန႔အခ်ိန္ဇယား</div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မရဲ့ ရွားရွားပါးပါးနားရက္ေလးကို ေမေမ့ေမြးေန႔နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားေပမဲ့ အျပည့္အ၀မရလိုက္ပါဘူး။on call က ကၽြန္မအလွည့္ျဖစ္ေန လူစားခ်ိန္းမရတဲ့အတြက္ တစ္ေန႔လံုး အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့အျပင္ ဥပုသ္လည္း မေစာင့္ေပးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။မနက္ေစာေစာထၿပီး ဘုရားသြားမယ္။ၿပီးေတာ့ ေရႊသကၠန္းလွဴမယ္။ၿပီးေတာ့ ေဆးရံုျပန္ၿပီး ဂ်ဴတီျပန္၀င္ရမယ္။ဂ်ဴတီထြက္တာနဲ႔ ေမေမ့ေမြးေန႔အတြက္ ရည္စူးၿပီးေတာ့ မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ လိုအပ္တာ လွဴမယ္။မ်ားမ်ားစားစားသိပ္မလုပ္ေပးႏိုင္တာကို စိတ္မေကာင္းေပမဲ့ လုပ္ေပးလိုက္ရတာကိုပဲ ေက်နပ္လိုက္ေတာ့မယ္ေလ။အလုပ္သိပ္မ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ အခ်ိန္ေတာ့ ေပးထားေပမဲ့ မမတို႔ ေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေပးမလုပ္ႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနလို႔ ၀မ္းနည္းမိတယ္။ညဖက္ေရာက္ရင္ ေမေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာမယ္။ေၾသာ္........မိဘေမြးေန႕ေလးေတာင္ မိဘနားမွာ မေနေပးႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မဘ၀ပါလားေနာ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ပန္းရင့္ေရာင္</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-809551263090915836?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-30834034883200987902010-02-08T02:13:00.000-08:002010-02-08T02:13:00.261-08:00<span style="font-size: small;"></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">(မေမအိ တဂ္ကို ျပန္ေျဖပါသည္။)</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁။ကိုယ့္ကို ဒီလိုေခၚၾကတယ္ - ပန္း (အြန္လိုင္းမွာေျပာတာပါ :P )</span> <br style="color: black;" /> </span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၂။အ၀တ္အစားေပၚ ကိုယ့္သတ္မွတ္ခ်က္က - လံုခ်ည္နဲ႔ စပို႔ရွပ္ ၀တ္ရတာကို သေဘာက်တယ္ ဂ်င္း ၀တ္ရတာလည္း&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; နည္းနည္းႀကိဳက္ပါတယ္။</span> </span></span><br style="color: black;" /><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၃။ အၾကိဳက္ဆံုး စားစရာနဲ႔ ေသာက္စရာ - ေကာ္ဖီ နဲ႔ သံပုရာရည္</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၄။အၾကိဳက္ဆံုး ပစၥည္း ( ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ အင္တာနက္ မပါရ)- စာအုပ္နဲ႔ စစ္တုရင္ခံု</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၅။လိုခ်င္တဲ့ လက္ေဆာင္ - ေစတနာတဲ့အရာဆိုရင္ ခ်ိဳခ်ဥ္ေလးတစ္လံုးကိုေတာင္ လိုခ်င္တယ္။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၆။အၾကိဳက္ဆံုး ဇာတ္ကား- ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ ရိုမန္႔တစ္ဆန္ဆန္ေတြကလြဲရင္ အကုန္ႀကိဳက္တယ္။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">ရ။အၾကိဳက္ဆံုး ဟာသဇာတ္ေကာင္- ရယ္ရရင္ အကုန္ႀကိဳက္ပစ္လိုက္တယ္။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၈။ အၾကိဳက္ဆံုးစာေရးဆရာ - ဆရာမဂ်ဴး</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၉။ အခိုက္ဆံုးစာအုပ္ - မရွိမျဖစ္မိုး</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၀။အခ်စ္ဆံုးသူရွိရင္ - ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်စ္ဆံုးေလ :P ။ေမေမ့ကိုလို႔ထင္တာပဲ။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၁။ ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္- final part 2 ေအာင္စာရင္းကပ္တဲ့အခ်ိန္ ( ေနာက္ေျခာက္လေနရမွာကို&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေသမေလာက္ေၾကာက္လို႔ :P )</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၂။ဘ၀ဆိုတာ- ေလးေလးနက္နက္ေတြးၾကည့္ရင္ စိတ္ကုန္စရာႀကီး ( ေတာထြက္ခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္တယ္ :P )</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၃။ စိတ္တိုရင္ ဘာလုပ္ - စကားမေျပာေတာ့ဘူး။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၄။ အၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း-That' the way it is,U still the one (ေလာေလာဆယ္ေျပာတာေနာ္ :) )</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၅။၀ါသနာ- စာေရးစာဖတ္ အဓိကေပါ့။စစ္တုရင္ထိုးတာလည္း ၀ါသနာပါတယ္။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၆။ မီးခြက္ေစာင့္ဘီလူးနဲ႔ ေတြ႔ရင္ ေတာင္းမယ့္ဆု - ေမေမတို႔နားမွာ အၾကာႀကီးေနခ်င္တယ္လို႔ (ေမေမတို႔ထက္ အရင္ေစာၿပီး ကၽြန္မတစ္ခုခုျဖစ္မွာကို ေၾကာက္တယ္ :P )</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၇။ လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္-ဘယ္ေတာ့မွ အရွံဳးမေပးဘူး၊ ဒါလည္း ၿပီးသြားမွာပါ။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၈။ အိပ္ေရးပ်က္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက - ေဆးရံုက on call ခဏခဏ လာေခၚလို႔ :P ။</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၁၉။ခ်စ္သူကို ဆိုျပခ်င္တဲ့ သီခ်င္း - ေပးဆပ္ခြင့္</span> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"> </span></span><br style="color: black;" /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: black;">၂၀။ ေျပာျပခ်င္တဲ့ ဟာသတိုေလး - ေဆးေက်ာင္းရဲ့ ပထမႏွစ္အတန္းမွာ လက္ေတြ႔စာေမးပြဲတစ္ခုလုပ္တယ္။ဘယ္လုိေျဖရတာလဲဆိုရင္ အင္းဆက္ေတြရဲ့ ေျခေထာက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘာအင္းဆက္ အမ်ိဳးအစားလည္းဆိုတာကို ခြဲျပခိုင္းတယ္။ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ေက်ာင္းမွန္မွန္မတက္ စာမွန္မွန္မက်က္ေတာ့ မေျဖႏိုင္ဘူး။စာေမးပြဲခန္းကေန အေစာႀကီးထြက္လာတယ္။ဒါဆို ဌာနမွဴးကေတြ႔သြားၿပီး `မင္းဘယ္အတန္းက ေက်ာင္းသားလဲ ´လို႔ ေမးတယ္။ေက်ာင္းသားကလည္း သူ႔ေျခကို ဌာနမွဴးကို ျပၿပီးေတာ့ `ေျခေထာက္ၾကည့္ၿပီး ေျပာၾကည့္ေလ´လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ :P မရယ္ရရင္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေနာ္။&nbsp;</span> </span></span></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><span> </span></span></div><div style="text-align: justify;">ကံစမ္းမဲေပါက္ၿပီး ေရးေပးရမဲ့သူေတြကေတာ့ ကိုအညာသား၊ကိုေလတံခြန္၊ကိုဟိန္းညီ တို႔ျဖစ္ပါတယ္။(စာေရးေနတုန္း လာစကားေျပာလို႔ တဂ္ခ်င္တာနဲ႔ တဂ္လိုက္တာ ။ေရးေပးၾကမယ္ ဟုတ္ )</div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><span> </span></span></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><span> </span></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-3083403488320098790?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-24231735595502435442010-01-09T22:42:00.000-08:002010-01-09T22:42:40.567-08:00<div style="text-align: justify;">လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အခ်စ္ကို စတင္ေတြ႔ဆံုပံုခ်င္းမတူညီၾကတဲ့ၾကားထဲမွာ သူ အခ်စ္ကို ေတြ႔ဆံုပံုက နည္းနည္းေတာ့ ရုပ္ရွင္ဆန္သလိုပင္။ဘယ္လိုရွဳေထာင့္ကၾကည့္ၾကည့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က သူ႔ကို အကူအညီေပးသြားရင္းနဲ႔ စေတြ႔ဖူးကာ ခ်စ္မိသြားတယ္လို႔ေျပာရင္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္လိုက္တာ ဟု ထင္ၾကေပလိမ့္မည္။တကယ္လည္း သူ တစ္ခုေသာ မနက္ခင္းေလးမွာ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာတစ္ခုကို သူ႔ႏွလံုးသားတစ္ခုလံုးက တည့္တည့္ႀကီးကို ၀င္တိုးခဲ့ေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဘာျဖစ္မွန္းမသိ ရပ္သြားေသာ ဆိုင္ကယ္ေၾကာင့္ သူ အႀကီးအက်ယ္စိတ္ဓါတ္က်သြားသည္။သူေရာက္ေနေသာ ေနရာက ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ျပင္ ပမၼတီးအလြန္ နမၼတီးသြားတဲ့လမ္းေပၚမွာကို လာျဖစ္ေနသည္။သြားလာေနေသာ ဆိုင္ကယ္ေတြက အရင္အတိုင္းဆိုရင္ မ်ားႏိုင္ေပမဲ့ အခုလို မနက္ႀကီးက်ေတာ့ သိၾကားမင္းဆိုင္ကယ္ ဒါမွမဟုတ္လွ်င္ မဏိေမခလာနတ္သမီး ကုန္းေပၚတက္ ဆိုင္ကယ္လာစီးၿပီးကယ္မွသာ ရေပလိမ့္မည္။သူ ဆိုင္ကယ္ဆီဘံုးေလးကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဓါတ္ဆီက ဗလာနတၳိ။အိမ္က အကို၀မ္းကြဲကို အႀကီးအက်ယ္က်ိန္ဆဲရင္း ျမစ္ႀကီးနားဘက္ ျပန္လွည့္တြန္းလိုက္သည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">`ဆိုင္ကယ္ ဘာျဖစ္သြားတာလဲ မသိ´ဟု ေမးသံေၾကာင့္ သူေၾကာင္သြားသည္။မဏိေမခလာနတ္သမီး မဟုတ္ေပမဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူ႔ကို လာေမးသည္။ၿမိဳ႕ထဲမွာဆိုလွ်င္ လာေၾကာင္ေနသည္ ဟု ေတြးေကာင္းေတြးႏိုင္ေပမဲ့ ခုခ်ိန္ေတာ့ မပစ္မွားရဲေသးေပ။`ဆိုင္ကယ္ဆီျပတ္သြားလို႔ပါ´ဟု သူျပန္ေျဖလိုက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက `ဒီေနရာက ခဏေစာင့္ ပမၼတီးဖက္မွာ သြား၀ယ္ေပးမယ္´ဟု ေျပာကာ ဆိုင္ကယ္ဆက္ေမာင္းသြားသည္။သူကေတာ့ ထိုေကာင္မေလးကို အလြန္ကိုေက်းဇူးတင္သြားပါသည္။ဆိုင္ကယ္ဆီ၀ယ္ေပးကာ လာေပးၿပီးေနာက္ ထိုေကာင္မေလးနာမည္ေတာင္ မေမးမိေပ။ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကိုသာ ေျပာမိၿပီး ဆက္သာေမာင္းလာလိုက္သည္။သူမ သည္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္ကို ေတာ့ စိတ္ထဲက တိတ္တဆိတ္၀န္ခံလိုက္သည္။<br /><br />ေမေမတို႔က နမၼတီးက အသိအိမ္ကို သြားခိုင္းလို႔သာ မနက္ေစာေစာထြက္လာေသာ္လည္း လမ္းမွာဆီပ်က္ေနေသာ ကိုယ္ေတာ္ကို ကူညီလိုက္ရျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိန္အတိက်မေရာက္ပဲနည္းနည္းေတာ့ ေနာက္က်သြားသည္။သို႔ေသာ္ သူမေပ်ာ္ပါသည္။ဒုကၡေရာက္ေနတာကို ကူညီေပးလိုက္ရတာ မဂၤလာတစ္ပါးမဟုတ္ေပဘူးလား။ကူညီရတာကို ဘယ္လိုစိတ္မလို႔လဲမသိ ေတာ္ေတာ္၀ါသနာပါမိသည္။<br /><br />`ဆရာမလာၿပီ´ဟူေသာ အသံႏွင့္ ၿခံေရွ႕ကို အေျပးသြားႀကိဳေသာ တူေလးေၾကာင့္ သူေခါင္းေထာင္သြားသည္။သူ ျမစ္ႀကီးနားေရာက္တာ ၃ ရက္ေလာက္ရွိၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခုလိုစာလာသင္ေသာ ဆရာမကို မသိေသးေပ။ဆိုင္ကယ္ကို ၿခံထဲေမာင္း၀င္လာၿပီး ရပ္လိုက္ေသာ တူေလးဆရာမေၾကာင့္ သူအံ့ၾသမိသည္။ဟုိေန႔က သူ႕ကိုကူညီသြားေသာ ေကာင္မေလးက ဆယ္တန္းတက္ေနေသာ တူေလး၏ ဆရာမလို႔ေျပာ ဘယ္လိုလုပ္ယံုစရာရွိမည္နည္း။သူႏွင့္ သူ႔တူေလးမွာ တူ၀ရီးလို႔သာ ေျပာသည္ အသက္ ၅ႏွစ္ေလာက္သာ ကြာၿပီး အကို၀မ္းကြဲက ေမြးေသာ သားေလးျဖစ္သည္။ဆရာမဟုေျပာေသာ သူမသည္ သူ႔ဘက္သို႔တစ္ခ်က္ေလးေတာင္လွည့္မၾကည့္ပဲ တူေလးႏွင့္ စာၾကည့္ခန္းထဲသို႔ တန္း၀င္သြားေလသည္။<br /><br />`ကိုကို တူေလးဆရာမဆိုတာက´ဟု မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ သူကသာ ၀မ္းကြဲအကိုကို သြားေမးယူရသည္။`ေအာ္ အျပင္က ဆရာမပါ။စာသင္ေကာင္းလို႔ ေခၚထားတာ။ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ စာသင္ေကာင္းတယ္´ ဟုေျဖေသာ ကိုကို႔စကားေၾကာင့္ သူစိတ္ေလသြားသည္။နာမည္ေလးေတာင္ ထည့္မေျပာေသာ ကိုကို ကိုလည္း စိတ္ထဲက က်ိန္ဆဲလိုက္သည္။မတတ္ႏိုင္ေပ။စာသင္ၿပီးမဲ့အခ်ိန္ သူ႔ကို ေတြ႔ေလာက္ေသာ ေနရာကို ေရြးထိုင္ေနလိုက္မည္ဟုသာ ေတြးလိုက္သည္။<br /><br />သူမ ကေလးကို စာသင္ၿပီးေနာက္ အထြက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ထိုင္ေနသည္ကို သတိထားမိလိုက္သည္။မွတ္မိသလိုလို ျမင္ဖူးသလိုလိုရွိေပမဲ့ စဥ္းစားလို႔ေတာ့မရေပ။တပည့္ေလးကေတာ့ `ဆရာမ အဲတာ သားဦးေလး´ မိတ္ဆက္ေပးေသာအခါ သူက သူမတို႔ထံထလာၿပီး `ကၽြန္ေတာ္ကို မွတ္မိလားမသိဘူး´ဟု လာေမးသည္။သူမက အားနာစြာေခါင္းရမ္းမိေတာ့ သူက အေၾကာင္းစံု အျဖစ္စံုကို ျပန္ေျပာျပမွပဲ မွတ္မိေတာ့သည္။<br /><br />သူမနာမည္ကို သူသိလိုက္ရေသာ္လည္း ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းေတာ့မသိေပ။သူမအေၾကာင္းကို တူေလးကို ေမးၾကည့္ရင္ရႏိုင္သျဖင့္ တူေလးကိုပဲ အားကိုးစြာေမးလိုက္သည္။`သား ဆရာမက ငယ္လွခ်ည္လား´ဟု စာက်က္ေနေသာ တူေလးကို သြားေမးေတာ့ `မငယ္ပါဘူး သားထက္ ၇ ႏွစ္ေတာင္ႀကီးတယ္´ဟု ေျဖလိုက္ေတာ့ သူမအသက္ကို သိရေလသည္။တူေလးက မေမးပဲနဲ႔ကို စာက်က္ရတာ ပ်င္းလို႔ ထင္သည္ သူမအေၾကာင္းကို စိတ္လိုလက္ရ ေျပာျပေလသည္။`ေဖေဖနဲ႔ ဆရာမမိဘေတြက ခင္လို႔ လာသင္ေပးတာပါ။အမွန္ေတာ့ ဆရာမက စာသင္တဲ့အလုပ္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။သူ႔ကိုယ္ပိုင္အလုပ္သတ္သတ္ရွိတယ္။စာသင္တာကို ၀ါသနာေတာ့ပါတယ္လို႔ေျပာတာပဲ´ဟု ေျပာေသာေၾကာင့္ သူမကို အံ့ၾသမိသည္။သူမသည္ နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းတယ္ဟု စိတ္ထဲမွာ ခံစားရသည္။သူအလြန္ပ်င္းေသာ စာသင္သည့္အလုပ္ကို သူမက ၀ါသနာပါတယ္တဲ့။<br /><br />တူေလးက ေျပာခ်င္သေလာက္သာ ေျပာၿပီး စာဆက္က်က္ေနသျဖင့္ သူ ကိုကိုဆီသာ သြားၿပီး ေပၚတင္ေမးလိုက္သည္။ဘာလို႔ စိတ္၀င္တစားေမးရတာလဲ ဟုေျပာေတာ့ စိတ္၀င္စားလို႔ သေဘာက်လို႔ ဟုသာ ပြင့္ပြင့္ပဲေျပာၿပီး ေမးပစ္လိုက္သည္။ကိုကိုကေတာ့ သြားမခ်ိန္နဲ႔ မင္းခံစားလိုက္ရမယ္ ဟုအစခ်ီကာ ေျပာေသာ သူမအေၾကာင္းကို နားေထာင္မိသည္။<br /><br />ကိုကိုေျပာေသာ သူမအေၾကာင္း<br />ေငြႏွင္းမွဳန္ဟုေခၚေသာ သူမသည္ မ်ိဳးရိုးအလိုက္ ထူးခၽြန္ေသာ မိသားစုကျဖစ္သည္။ဆရာ၀န္မ်ိဳးရိုးက ႀကီးျပင္းလာေသာ သူမအတြက္ ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ဆရာ၀န္ကလည္းလြဲလို႔ က်န္တာကို လုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိႏိုင္ေပ။သူမ၏ အစ္မျဖစ္သူကလည္း ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ပင္။သူမကလည္း မ်ိဳးရိုးေၾကာင့္လား ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းေၾကာင့္လား မသိေပမဲ့ သူမသည္ အတန္းထဲတြင္ အဆင့္ ၁ကေန မက်ေသာ ေက်ာင္းဂုဏ္ေဆာင္တစ္ေယာက္။<br /><br />သူမဆယ္တန္းတြင္ ဘာသာစံုဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ျမင္ၿပီး မိဘတိုက္တြန္းခ်က္အရ သူမ ေဆးေက်ာင္းတက္ခဲ့သည္။သူမက ပန္းခ်ီဆြဲရတာ၀ါသနာပါၿပီး အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ေသာ္လည္း ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အျဖစ္ကိုသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ထိုအထိ သူမဘ၀တြင္ အဖုအထစ္မရွိေသာ္လည္း အေ၀းတစ္ေနရာတြင္ ေဆးေက်ာင္းတက္ေနရေသာ သူမဘ၀တြင္ ၀ါသနာကို ဘယ္လိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ရမွန္းသိလာသည္။သူမစိတ္၀င္စားေသာ အရာေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခုလိုက္လုပ္တတ္လာသည္။ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြလိုက္တတ္၊အဂၤလိပ္စကားေျပာသင္တန္းေတြမွာ ေလွ်ာက္သင္ ၿပီးေနာက္ သူမစိတ္၀င္စားေသာ ဓါတုေဗဒဘာသာရပ္ကို ေလ့လာကာ G C E o level စာေမးပြဲ၀င္ေျဖဖို႔ ျပင္ဆင္ေနခဲ့သည္။သူမ ေက်ာင္းစာႏွင့္ပတ္သတ္လို႔ ဘာမွသိပ္မလုပ္ေပ။<br /><br />နဂိုတည္းက ဥာဏ္အားေကာင္းသူတစ္ေယာက္မို႔ သူမေျဖေသာ G C E o level စာေမးပြဲေအာင္ေသာ္လည္း သူမစိတ္၀င္မစားေသာ ေဆးေက်ာင္းက ဘာသာရပ္တစ္ခုမွာ supple ထိေလသည္။သူမ အသိုင္းအ၀ိုင္း သူမပတ္၀န္းက်င္တြင္ သူမသည္ တကယ္ကိုဆိုးသြန္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။သူမသည္ ေဆးေက်ာင္းဆက္မတတ္ပဲ အေ၀းသင္ေျပာင္းကာ သူမ၀ါသနာပါရာေတြကိုသာ ေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့သည္။ပန္းခ်ီဆြဲျခင္းကို အဓိက ေလ့လာၿပီး စာသင္ျခင္းကိုေတာ့ အသိေတြႏွင့္နီးစပ္ရာကိုသာ သင္ေပးေလ့ရွိသည္။သူမသည္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးအေနျဖင့္ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ဖြင့္ထားၿပီး လူငယ္ဆန္ဆန္ေနထိုင္တတ္သူတစ္ေယာက္သာ။ သူမအသိုင္းအ၀ိုင္းပတ္၀န္းက်င္ကေတာ့ သူမကိုခုခ်ိန္ထိ ေျပာဆိုေနၾကတုန္း။မလိမၼာေသာ ဆိုးေသာ ထင္ရာဆိုင္းေသာ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ သူမပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျပန္႔ေနဆဲသာ။သူမသည္ အလြန္ေတာ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ စာသင္ေကာင္းေသာ သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ မည္သူမွ သိပ္လက္မခံၾကေပ။<br /><br /><div style="color: #990000;">ဆက္ေရးပါမည္။<br /></div>စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~</span><span style="color: #38761d;">၁၀.၁.၂၀၁၀</span><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-2423173559550243544?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-89967634170616781792010-01-05T22:19:00.000-08:002010-01-06T05:26:54.216-08:00<div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: center;">၀ိုးတ၀ါးနဲ႔ ႏွင္းမွဳန္ေတြ ဖံုးေနေပမဲ့<br />တစ္ခ်က္ေလးျမင္လိုက္ရတာကို<br />တဖ်က္ဖ်က္ခုန္ေနတဲ့ ရင္အစံုက<br />ေဆာင္းနံနက္ခင္းကို ပီျပင္ေစခဲ့တယ္။<br />ျမင္ျမင္ခ်င္းခ်စ္တယ္ဆိုတာကို<br />မယံုခဲ့သမွ် ခုမွ၀ဋ္လိုက္ေတာ့လည္း<br />သာယာတဲ့သူ႔ရယ္သံတိုးတိုးေအာက္မွာ<br />ေလာကႀကီးကို ေမ့လို႔။<br />မသြားပါနဲ႔လို႔ မ်က္လံုးေတြက တားေနေပမဲ့<br />ႏွဳတ္က စိတ္ၿငိမ္စြာပဲ ခုန္ထြက္မလာဘူး<br />မ်က္ရည္ေတြၾကားမွာ ေမ်ာမေနေပမဲ့<br />ခံစားခ်က္ေတြက ေလမွာ၀ဲလို႔။<br />ျပန္ဆန္လာမဲ့ရထားကို ႀကိဳေနမဲ့<br />ဘူတာေဟာင္းတစ္ခု မဟုတ္ျပန္ေတာ့<br />ေဆာင္းပန္းခ်ီကို အလြမ္းေတြခ်ယ္ေနခဲ့ရတယ္။<br />ေအးစက္စက္ႏွင္းေငြ႔ေတြၾကားမွာ<br />ေျခစံုရပ္ရင္း ခပ္တိုးတိုးအသံတစ္ခုကို<br />ႏွလံုးသားေတာင္ပံခတ္သံၾကားက ၾကားလိုက္တယ္<br />လြမ္းတယ္တဲ့...........။<br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ႏွလံုးသားေတာင္ပံခတ္သံၾကားက ထြက္ေပၚလာတဲ့အရာေလးတစ္ခုမွန္း ကၽြန္မတိတ္ဆိတ္စြာ ၀န္ခံလိုက္ရခ်ိန္မွာ တားဆီးမရႏိုင္ေအာင္ပဲ သူ႔ကိုခ်စ္မိသြားၿပီေလ။သူဆိုတာက..........။ဟိုလြန္ေနၿပီးေသာ အတိတ္တစ္ေနရာဆီက နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္းကို ညိွတြယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္မ စိတ္ကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့သူ။အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ပုစၧာေဟာင္းတစ္ခုပါပဲ။<br /><br />ေဆာင္းဦးရဲ့ေအးျမတဲ့ အေငြ႕အသက္ၾကားမွာ သူ႔ကို စတင္သတိထားမိသြားတာပါပဲ။သူ႔ကုိ သတိထားမိျခင္းအစက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တိုးဖြဲ႔ဖြဲ႔ရယ္ေနတဲ့ သူ႔အသံေလးေၾကာင့္လို႔ ထင္ပါတယ္။တကယ္ကို အခိုက္အတန္႕ေလးအတြင္းမွာပဲ သူ႔ရယ္သံတိုးတိုးေလးကို စြဲလမ္းသြားမိတာကိုက အခ်စ္လို႔ပဲေျပာရမလားေနာ္။<br /><br />ကၽြန္မသူနဲ႔ စၿပီး ခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးေနာက္မွာပဲ သူ႔ရဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ေလးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။lady killer ဆိုၿပီးနာမည္ႀကီးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မက ရယ္သံကေနစခ်စ္တယ္လို႔ေျပာရင္ ရူးတယ္လို႔ထင္ၾကပါလိမ့္မယ္။တစ္ကယ္ခ်စ္ခဲ့တာပါပဲ။သူနဲ႔ ပတ္သတ္တိုင္း ေဂ်မ၀င္မိေအာင္ ထိန္းေပမဲ့ တစ္ခါတေလက်ျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္လိုမွနားလည္ေပးလို႔မရတဲ့အခါ အက္ေၾကာင္းေလးအစေပါ့။ႏွင္းမွဳန္ေလးေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာလက္တြဲၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ေန႔ေတြ ရွိသလို တစ္ေယာက္တည္းေစာင္ၿခံဳထဲမွာ ေကြးၿပီး က်ိတ္လြမ္းခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြကလည္း မနည္းပါလားေနာ္။လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိရင္ တကယ္ပဲရွံဳးလာတတ္လားကို မသိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ကၽြန္မမွာေတာ့ ေဆာင္းဆိုတာ သူနဲ႔စတင္ေတြ႔ရွိၿပီး တစ္ခါမွမခ်စ္ဖူးတဲ့ႏွလံုးသားကို ငလ်င္တစ္ခုလွဳပ္သြားတဲ့ရာသီမို႔ တန္ဖိုးထားခဲ့ေပမဲ့ တကယ္ေတာ့ ေဆာင္းက ကၽြန္မအတြက္ လြမ္းပန္းခ်ီသက္သက္ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ရင္ခြင္ေဟာင္းဆိုတာ ျပန္နားေကာင္းတဲ့ေနရာမဟုတ္သလို ကၽြန္မရင္ခြင္ကလည္း အေတာင္က်ိဳးငွက္တို႔ ေပ်ာ္စံရာဇရပ္အိုသတ္သတ္မွမဟုတ္တာေလ။လမ္းခြဲခ်ိန္ကစၿပီး ရင္ထဲကဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေနခ်စ္ေန ေဆာင္းႏွင္းစက္ေတြၾကားမွာ အလြမ္းေတြထပ္ခ်ယ္ဖို႔ပဲ ခြင့္ျပဳထားမိတယ္။ျပန္ဆန္လာမဲ့ရထားကို ေစာင့္ႀကိဳေနမဲ႔ ဘူတာေဟာင္းေလးမဟုတ္ေပမဲ့ တစ္ခ်ိန္က အခ်စ္ရနံ႕ေတြရင္ခုန္ျခင္းေတြ သင္းျပန္႔ခဲ့တယ္ ဘံုဗိမၼာန္ေလးတစ္ခုေပါ့။<br /><br />တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ အေျဖမရွိတဲ့ ပုစၧာတစ္ခု ျဖစ္သလို ေဆာင္းႏွင္းေ၀တဲ့ လြမ္းပန္းခ်ီသက္သက္ပါပဲေလ။ခုေတာ့ ႏွင္းစက္ေတြက အရင္အတိုင္း ကႀကိဳးေတြ ဆင္ေနပါတယ္။သူကလည္းအရင္အတိုင္း ရယ္သံေတြသာယာေနမွာေပါ့။ကၽြန္မမွာလည္း အလြမ္းစုတ္ခ်က္နဲ႔ ႏွလံုးသားကို ထပ္ၿပီးထံုက်ဥ္ေစေအာင္ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကို ထပ္ေရးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။ အလြမ္းေတြပီျပင္ေအာင္ ႏွင္းေတြလည္းတရစက္ေ၀ေပးလွည့္ပါေနာ္။<br /><br />စာေရးသူ -<span style="color: magenta;"> ပန္းရင့္ေရာင္</span><span style="color: #38761d;">~~~~~၆.၁.၂၀၁၀ </span>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <span style="color: #38761d;"><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-8996763417061678179?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-634893457505534132009-12-26T21:47:00.000-08:002009-12-26T21:47:42.721-08:00<div style="text-align: justify;">ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို မခံယူခင္တုန္းကေပါ့။ငါဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိလိုက္တိုင္း ပထမဦးဆံုးခံစားလိုက္ရတာက ၀မ္းနည္းမွဳ၊အျပစ္တင္လိုက္မိတာက ကံကို။ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ခဏေလးျဖစ္ေပၚလာတဲ့အရာတစ္ခုမွ မဟုတ္ခဲ့တာေလ။ကိုယ္က ဒါျဖစ္ခ်င္တယ္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး တိတိက်က်ေျပာဖူးတာေတာင္ ကံက ျဖစ္ခြင့္မေပးခဲ့ဘူး။မိဘဆိုတာကို အၿမဲေတြးေပးရင္းနဲ႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး စာခဏျပန္ျပေပးတုန္းကေပါ့။ဆယ္တန္းေျဖမဲ့ကေလးတစ္ေယာက္က လကၡဏာၾကည့္ေပးဖူးတယ္။သူေျပာတာက ဘယ္လိုအေနထားနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္ပဲျငင္းဆန္ေနေန ဆရာ၀န္ပဲျဖစ္လာလိမ့္မယ္တဲ့။သူေျပာတာအမ်ားႀကီးဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မသိလိုက္တာက ဆရာ၀န္ကလြဲလို႔ တျခားအရာေတြကို လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္သလို ေရြးခ်ယ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာပါပဲ။၀ါသနာအျပည့္ပါလြန္းလို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္မစိတ္၀င္စားမွဳအျပည့္ထားခဲ့တယ္။တစ္ခါတေလ ေနာင္တရတာမ်ိဳးေတြရွိေနေပမဲ့ ကိုယ္သာဆရာ၀န္မလုပ္ခဲ့ရင္...... ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ပြားလာႏိုင္တဲ့ကိစၥရပ္ေတြေၾကာင့္ ေနာင္တဆိုတာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေမ့ထားပစ္ခဲ့တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လူဆိုရင္ လူပီသသင့္တယ္။ဆရာ၀န္ဆိုတာလည္း ဆရာ၀န္ပီသရမယ္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ေတြက ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုးကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားခဲ့တယ္။အတတ္ႏိုင္ဆံုး မမွားယြင္းေအာင္ မွားယြင္းသြားရင္လည္း အျပည့္အ၀တာ၀န္ယူႏိုင္ေအာင္ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တယ္။ဒီေနရာမွာ ရွင္းစရာက ရွိလာတယ္။မမွားယြင္းေအာင္လို႔ ေျပာလိုက္ေပမဲ့ မမွားေသာ ေရွ႕ေန မေသေသာ ေဆးသမား ဆိုတဲ့အတိုင္း လူဆိုတာလည္း အမွားမကင္းႏိုင္သူေတြပါ။မွားပါေစဆိုတဲ့စိတ္မ်ိဳး ဘယ္တုန္းက မရွိဘူးဆိုတာကို ဆရာ၀န္တိုင္း ဘုရားအဆူဆူေရွ႕မွာ က်ိန္ဆိုရဲၾကတာခ်ည္းပါပဲ။မွားသြားရင္ေရာ ဆိုတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုလုပ္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ဆရာ၀န္ဆိုတာ ဘုရားတစ္ဆူမဟုတ္သလို ကယ္တင္ရင္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ပညာတတ္ေျမာက္မွဳ လက္ေတြ႔အသံုးခ်တတ္မွဳေတြနဲ႔ ကုသေပးေနၾကတာပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">၀ါသနာပါလို႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္စိတ္တကယ္ရွိလို႔ ဆိုၿပီးဆရာ၀န္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ နည္းပါတယ္။မတတ္သာလို႔ လုပ္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုေပမဲ့ ဆရာ၀န္စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိတဲ့ဆရာ၀န္ေတြ မ်ားပါတယ္။မွားယြင္းတယ္ဆိုတာကို တာ၀န္ယူမွဳ မယူမွဳ စတာေတြနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္။ေဆးမတဲ့တာေၾကာင့္ ေရွာ့ရသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တာ၀န္ယူႏိုင္မွ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ဒီေက့စ္ေတြက ဆရာ၀န္ေလာက ေဆးေလာက မွာ အျဖစ္မ်ားဆံုးေက့စ္ေတြပါပဲ။ဆံုးရွံဳးသြားခဲ့ရင္ တာ၀န္အျပည့္ယူယံုရလြဲလို႔ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္မွာပါလဲ။ရွင္ေအာင္ျပန္လုပ္ေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တန္ခိုးရွင္မဟုတ္ေတာ့ ရဲရဲရင္ဆိုင္ျခင္းနဲ႔ပဲ ေျဖရွင္းၾကရတာေပါ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ၿပီးေတာ့ မွားယြင္းၿပီး ဗိုက္ဖြင့္တယ္ဆိုၾကပါစို႔။ဘာေရာဂါလကၡဏာမွ မေတြ႔ရင္ ဗိုက္ဖြင့္ရက်ိဳးနပ္ေအာင္ေတာ့ အူအတက္ေလးေတာ့ ျဖတ္ေပးတာ ဓမၼတာပါ။သူက ဘာတာ၀န္မွ မထမ္းေဆာင္တဲ့အျပင္ လူကိုဒုကၡျပန္ေပးႏိုင္တဲ့ အစိိတ္အပိုင္းေလးမို႔ ျဖတ္ထုတ္ေပးေလ့ရွိတာမို႔ ေရာဂါမေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ရွာၿပီး ျဖတ္ပစ္တယ္လို႔ အယူအဆမလြဲေစခ်င္ပါဘူး။ဘယ္အရာကိုမွ အေပၚယံအေနအထားနဲ႔ မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။အတြင္းက်က် နက္နဲၿပီး အယူအဆလြဲႏိုင္တာေတြ အမ်ားႀကီးမဟုတ္လား။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မွားယြင္းမွဳ တစ္ခုျဖစ္ပြားၾကတယ္ဆိုၾကပါစို႔။လူနာအေနအထားေပၚမူတည္ၿပီး အေျဖေတြကြဲႏိုင္ပါတယ္။လူနာက ဘာမွမတတ္ႏိုင္တဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သာမန္လူတန္းစားျဖစ္ၾကတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမယ္ထင္ၾကလဲ။ကံတရားဆိုၿပီး မ်က္စိမွိတ္လက္ခံဖို႔မ်ားပါလိ္မ့္မယ္။အဲလို လူတန္းစားေတြက တရားနဲ႔ ေျဖလြယ္ေပမဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့ ဓနရွင္လူတန္းစားေတြက်ေတာ့ေရာ.........အနည္းဆံုးေတာ့ ဆရာ၀န္ရဲ့ အနစ္နစ္အလလ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရတဲ့ ေအာင္ျမင္မွဳ ၿပီးေတာ့ ထိုဆရာ၀န္ရဲ့ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳ အရာအားလံုး ဆံုးရွံဳးရတာပါပဲ။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အသက္ဟာအေရးႀကီးသလို သူရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာ အရွက္စတာေတြကလည္း အသက္ႏွင့္ထပ္တူ အေရးႀကီးပါတယ္။လူနာရွင္ဖက္က ဆံုးရွံဳးလိုက္ရတာက လူနာတစ္ေယာက္တည္းပါ။ဆရာ၀န္ေတြဖက္က ဆံုးရွံဳးလိုက္ရတာက လူနာတစ္ေယာက္ရဲ့အသက္၊ကိုယ္ပိုင္ဂုဏ္သိကၡာ ယံုၾကည္မွဳ စတာေတြပါ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆံုးရွံဳးလိုက္ရပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;အလားတူ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မတို႔ဘက္က သတိႀကီးႀကီး ထားယံုေပါ့။ျဖစ္လာရင္ေရာဆိုရင္ ရဲရဲႀကီးရင္ဆိုင္ တာ၀န္ယူရံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေၾကာင္းပါ ပါပဲ။ရွင္ေအာင္ ျပန္လုပ္လို႔မရသလို ေတာင္းပန္ရင္လည္း ေက်ႏိုင္တဲ့ကိစၥမ်ိဳးမွ မဟုတ္။ဒီေတာ့ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူ ေပးတဲ့အျပစ္ဒဏ္ကို ခံယံုရလြဲရင္ ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္စြမ္းရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။အလားတူကိစၥရပ္မ်ိဳး ထပ္ျဖစ္ပြားလာရင္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကြသြားသလို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ဆံုးရွံဳးရဦးမွာပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ထပ္မမွားေအာင္ဆိုေတာ့ စာလိုေပလိုေျပာရမယ္ဆိုရင္ practice practice practice repeatedly ေပါ့။ေလ့က်င့္မွ ျပည့္၀မယ္ဆိုသလိုေပါ့။အေတြ႔အႀကံဳ ရေအာင္မ်ားမ်ားထပ္ေလ့လာ လက္ခ်ာႏုတ္ေတြ handout ေတြ၊references ေတြ မ်ားမ်ားဖတ္၊ကုသေသာလူနာေတြ ေဘးကင္းေပ်ာက္ကင္းပါေစဆိုၿပီး ေန႔တိုင္းဆုေတာင္း ပရိတ္ေတြအကုန္ရြတ္ရံုကလြဲလို႔ လူနာရဲ့ ကံတရားေတြကိုေတာ့ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တာကေတာ့ လက္ခံဖို႔ သင့္ပါတယ္။ေက်ာင္းတက္စဥ္တုန္းက ဆရာတစ္ေယာက္ေျပာျပဖူးတာတစ္ခုကေတာ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွပဲ ဘုရားစာအကုန္ရ ပရိတ္ေတြ အလြတ္ရေတာ့တယ္တဲ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဆရာ၀န္ေတြလည္း မျမင္ရတဲ့ကံကို ေသတၱာထဲမွာ ပန္ဒိုရာ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔ ကယ္တင္ကုသေနၾကတဲ့ ကံ ကံ၏အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ေနၾကေသာ သာမန္လူသားမ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကပါေတာ့တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span><span style="color: blue;">~~~~~၂၇.၁၂.၀၉&nbsp; </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: blue;"></span><br /></div><div style="text-align: justify;">P.S - ဒီစာကို ကၽြန္မစိတ္ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာ့ၿပီး ၿပီးေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုးအမွားမရွိေအာင္ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ေဘးထြက္ေနၿပီးမွ ျပန္၀င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ကၽြန္မခံယူခ်က္အေနနဲ႔ ရွင္းျပျခင္းသတ္သတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ေအာက္ပါ ေမးလ္ေလးေၾကာင့္ မုန္တိုင္းကင္းစင္ၿပီး ဂယွက္ေလးၿငိမ္ခ်ိန္မွာ ေရးသားလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ အျပစ္ပံုခ်ျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ကိုယ္ပိုင္ယူဆခ်က္ေလးနဲ႔ ေရးသားထားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အမွားအယြင္းပါသြားရင္လဲ နားလည္ေပးၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ဆုိလိုခ်င္တာနဲ႔ လြဲေနရင္လည္း သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကတဲ့ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ေဒါက္တာပန္းရင့္ေရာင္ ခင္ဗ်ာ...<br /><div style="text-align: justify;"><a href="http://yemon.blogspot.com/" target="_blank">http://yemon.blogspot.com/</a> မွာ<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးအၾကံေတာင္းထားပါတယ္ေဒါက္တာ။<br /></div></div><div class="ii gt" id=":1j2"><div style="text-align: justify;">ေဒါက္တာေအာက္ကလင့္မွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈေစလိုပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="https://www.blogger.com/comment.g?blogID=4409663904206220599&amp;postID=8118908936275509179" target="_blank">https://www.blogger.com/<wbr></wbr>comment.g?blogID=<wbr></wbr>4409663904206220599&amp;postID=<wbr></wbr>8118908936275509179</a><br /></div><div style="text-align: justify;">ေဒါက္တာအေနနဲ႕ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္မို႕ ဆရာ၀န္ေတြဘက္ကကာကြယ္ထားတာ<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္။ ဒါမဲ့ အလားတူကိစၥမ်ိဳးျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆို<wbr></wbr>ၿပီး<br /></div><div style="text-align: justify;">အၾကံေပးေဆြးေႏြးထားတာ လံုး၀မေတြ႕ရပါဘူး။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တာမည္သူ႔မွာအျ<wbr></wbr>ပစ္ရွိသနည္းမဟုတ္ဘူးေဒါက္တာ။<br /></div><div style="text-align: justify;">မည္ကဲ့သို႔ေျဖရွင္းၾကမည္နည္း ဆိုတာကိုပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;">ေဒါက္တာဆီကအဲဒီအၾကံဥာဏ္ေလးေတြကိ<wbr></wbr>ုလည္းအားလံုးကို<br /></div><div style="text-align: justify;">ဖတ္ရႈခ်င္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ဆုိတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းကို<wbr></wbr>ကၽြန္ေတာ္အရမ္းေလးစားပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္မက္ခဲ့တဲ့အိ<wbr></wbr>မ္မက္တစ္ပုဒ္မို႕ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ<wbr></wbr>႕ကိုမွမေစာ္ကားပါဘူးေဒါက္တာ။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာတဲ့ forward mail တိုင္းကိုကၽြန္ေတာ္တေလးတစားဖတ္<wbr></wbr>တတ္လို႕<br /></div><div style="text-align: justify;">ေဒါက္တာ့ကိုကၽြန္ေတာ္ reply လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာအေနနဲ႕ၾကိဳဆိုမယ္လုိ႔ေမွ<wbr></wbr>်ာ္လင့္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္ေနမယ္ေဒါက္တာ...<br /></div>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေလးစားစြာျဖင့္<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<wbr></wbr>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဟိန္းညီ<br /></div><div class="ii gt" id=":1j2"><a href="http://mmradar.mmgenius.com/">ကိုဟိန္းညီ</a> ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ရွင္။<br /><br /></div><div class="ii gt" id=":1j2"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"></span><br /></div><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/372/44CDDF4BAEB94168D88910E68C82E2A6.png" style="-moz-background-clip: border; -moz-background-inline-policy: continuous; -moz-background-origin: padding; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; border: 0pt none ! important;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-63489345750553413?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-86760516501793876142009-12-25T05:31:00.000-08:002009-12-25T05:31:57.361-08:00<div style="text-align: justify;">ခရစ္စမတ္သီခ်င္းဆိုသံ သဲ့သဲ့ၾကားေနရတယ္။မၾကာမီပင္ ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕သို႔ေရာက္လာၾကေတာ့မယ္။ခရစ္စမတ္နားနီးေတာ့ သီခ်င္းဆိုသံေလးေတြကို တစ္ၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႕ၾကားေနရတယ္။ေအာ္..........ဘာလိုလိုႏွင့္ခရစ္စမတ္ေတာင္<br /></div><div style="text-align: justify;">ေရာက္ေတာ့မွာပါလားေနာ္။အသိစိတ္ေတြကို သတိမရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ေမ့ထားေပးမဲ့ ခြဲခြါခဲ့ရသည္ကိုေတာ့ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရခဲ့ပါ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“နီးလ်က္နဲ႔ေ၀း မဆံုးႏိုင္လို႔ေဆြး တကယ္ဆိုခ်စ္ခဲ့ၿပီးမွ လမ္းခြဲဖို႔ကို လံုး၀မေတြးေၾကး......” ညီမေလးဖြင့္လိုက္ေသာသီခ်င္းက ကၽြန္မခံစားခ်က္ႏွင့္လာတိုက္ဆိုင္ေနျပန္တယ္။အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုၾကာၾကာမေမ့ႏိုင္ေသးဘူး လြမ္းေနဆဲပါဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ကၽြန္မတို႔ျခားမွာ ဘာမွမရွိခ်င္တုန္းကေပါ့။ခရစ္စမတ္နီးၿပီဆိုတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာသီခ်င္းေတြလိုက္ဆိုခဲ့ၾကတယ္။ကိုယ့္ပြဲမဟုတ္ေပမဲ့ တကယ္လိုေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာ ဘာျပသနာမွ မေတြ႔ေတာ့မဲ့အတိုင္းပဲေပါ့။ဘုရားေက်ာင္းထိလိုက္သြားၿပီးေတာ့ မုန္႔ေတြစားၾကရတာလဲ တကယ္ကိုေပ်ာ္စရာပါပဲ။ခရစ္စမတ္ေန႔မွပဲ အေျဖေပးခဲ့ေတာ့ ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အထိန္းအမွတ္ေန႔ေလးလည္း ျဖစ္ျပန္ေတာ့ တကယ့္ကို အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ့တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မုန္တိုင္းမတိုက္ခင္ ေလျပည္ေလညင္းလာသလိုပါပဲ။ေလျပည္ေလညင္းေလးေတြနဲ႔ ခရစ္စမတ္ရက္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းမယ္လို႔ ႏွစ္တိုင္းအားခဲ့ထားၾကတယ္။ဒါေပမဲ့ မထင္မွတ္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ေ၀းခဲ့ၾကရတယ္။တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ခရစ္စမတ္ေန႔ၾကီးျဖစ္ေနတယ္။လမ္းခြဲခဲ့ေတာ့လည္း ခရစ္စမတ္.................။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">“Merry Christmas To U all!”ဆိုေသာ အသံေၾကာင့္ အေတြးစေတြပ်က္သြားတယ္။ေအာ္...........မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ခရစ္စမတ္ပါလား။သတိတရ မလြမ္းခ်င္ေပမဲ့ လြမ္းဖို႔ကို လာလာဖန္ေနျပန္တယ္။တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ထပ္ေတြ႔ႏိုင္မလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မွ်င္မွ်င္ေလးေန႔ ခရစ္စမတ္ကိုျဖတ္သန္းရပါဦးမယ္။အရမ္းကို တမ္းတမ္းတတေတြ႔ခ်င္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမဲ့ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ျမင္မိပါေသးတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ေျပာၾကတယ္။လြမ္းတယ္ဆိုတာလည္း ဖီးတစ္ခုပဲတဲ့။ခ်စ္တတ္ရင္ လြမ္းတတ္ရမယ္။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကို မခ်စ္တတ္ဘူးေျပာခ်င္ေျပာပါေစကြယ္။တကယ္ကို မလြမ္းခ်င္ဘူး ခရစ္စမတ္ရယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၅.၁၂.၀၉(ခရစ္စမတ္ေန႔အမွတ္တရ)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-8676051650179387614?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-11810867357695199192009-12-21T00:16:00.000-08:002009-12-21T00:16:14.168-08:00<div style="text-align: justify;">ခြဲခန္းထဲက ထြက္လာေသာအခါ လူတစ္ကိုယ္လံုးပင္ပန္းေနသည္။ဆာဂ်င္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို စတင္ေရြးခ်ယ္ကတည္းက ပင္ပန္းခံႏိုင္ရမည္။ျပတ္သားရမည္။အသည္းမာရမည္ဆိုတာေတြကို ႀကိဳသိၿပီးသား။တစ္ညလံုးမအိပ္ရေသးေသာ္လည္း ပစ္ထားလို႔မရေသာ ေနရာမ်ားကို သြားေရာက္ရဦးမည္။ေဆးရံုေအာက္သို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာ ရိပ္ၿမံဳဟု အမည္ေပးထားေသာ မိဘမဲ့ေဂဟာေလးကို ဦးတည္သြားလိုက္သည္။မိဘမဲ့ကေလးေတြ၏ဘ၀ကို ျမင့္တင္ဖို႔ ရည္မွန္းၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ဦးရြက္ေတာ့ မျပဳႏိုင္ေပ။ေဆးရံုအလုပ္ႏွင့္ လူနာေတြက ရွိေသးသည္။ကေလးေတြကို ဦးစီးဖို႔ လံုေလာက္ေသာလစာႏွင့္ ေစတနာေကာင္းေသာ ဆရာဆရာမမ်ားကို ခန္႔အပ္တာ၀န္လြဲထားျခင္းျဖင့္ အဆင္ေျပေခ်ာေမာေနသည္။လိုအပ္ေသာ အေထာက္အပံ့ေတြကို ကၽြန္မလုပ္အား မမ၏လုပ္အားႏွင့္ အလွဴရွင္မ်ားအကူအညီျဖင့္ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မိဘမဲ့ေဂဟာေလးတြင္ လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ၾကည့္ရွဴၿပီးေနာက္ အိမ္သို႔ျပန္ရန္ျပင္ရသည္။အိမ္အတြက္ မနက္စာျပင္ဆင္ဖို႔လည္း အခ်ိန္ေပးရဦးမည္။ယေန႔ေတာ့ ေဆးရံုထပ္သြားႏိုင္မည္လားေတာင္ မသိေပ။ညဖက္ အလုပ္မ်ားေသာေန႔မ်ားတြင္ ေဆးရံုကို သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္းပန္ၿပီး လြဲရသည္။စပ္တူေထာင္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းမို႔ ေထြေထြထူးထူး ေျပာရန္ေတာ့မလိုေပ။ျပည္သူ႔ေဆးရံုလို ေစ်းႏွဳန္းခ်ိဳသာစြာ လက္ခံကုသေပးၿပီး ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ေသာ လူမ်ားကို အခမဲ့ကုသေပးေသာ စနစ္ထားရွိထားသည့္ေဆးရံုေလးမို႔ အလုပ္ပါးသည္ကို မရွိတတ္ေပ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းမနက္စာျပင္ဆင္ထားေပးေသာ မမေၾကာင့္ အလြန္၀မ္းသာသြားသည္။ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးလိုက္ၿပီး ထမင္းစားခန္းသို႔ ေရာက္ေတာ့ လူစံုေနေလၿပီ။စားေသာက္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ေဖေဖက `ရိပ္သာကို သမီးဒီေန႔ လာမွာလား´ဟု ေမးသည္။မိသားစု စုေပါင္းကာ မိုးကုတ္တရားရိပ္သာတစ္ခု ေဆာက္လွဴထားသည္။ေဖေဖက အမွန္တကယ္လည္း တရားသမားစစ္စစ္ျဖစ္သည္။`ရိပ္သာကို ညေနက်ရင္ လာၿပီး က်န္းမာေရးလာစစ္ေဆးေပးပါ့မယ္´ဟု ေျပာလိုက္သည္။တရားစခန္း၀င္ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ရိပ္သာေတြကိုလွည့္လည္ကာ အခမဲ့ေဆးကုသေသာအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မီးဖို၀င္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ေလးကို ေျပးရေလသည္။စာေပ၀ါသနာပါလြန္းလို႕ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုေထာင္ခဲ့သည္။စာၾကည့္တိုက္တင္မက တစ္ေနရာတည္းတြင္ အဆင္ေျပေအာင္ အင္တာနက္ကေဖးႏွင့္ snack bar ေလးပါတြဲဖြင့္ထားသည္။ထိုေနရာမ်ားကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရသူမ်ားႏွင့္သာ လြဲထားရသည္က မ်ားပါသည္။လုပ္ခ်င္တာေတြက မ်ားၿပီး အရမ္းႀကီးအခ်ိန္မေပးႏိုင္ေပ။ဆိုင္အတြက္လိုအပ္ေသာ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ားကို မမဆိုင္ကေန အႏိုင္က်င့္ယူေနက်မို႔ မမကေတာ့ မ်က္ခုံးခဏခဏလွဳပ္ေနေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ မနားအားေသးေပ။အင္ဂ်င္နီယာမႀကီးႏွင့္ ဓါတ္ခြဲမွဴးႀကီးက အိမ္မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ေနေလသည္။ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတုန္းက စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ၾကေသာ ဘာသာေရးသင္တန္းေက်ာင္းကိစၥကို လာတိုင္ပင္ျခင္းျဖစ္သည္။ကခ်င္ျပည္နယ္ဆိုေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာကေလးေတြအတြက္ လူငယ္ျပဳျပင္ေရးစခန္းေလးမို႔ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပေနပါသည္။ဆရာေတာ္မ်ားကိုဖိတ္ေခၚၿပီး တရားျပေစျခင္း၊အပတ္စဥ္ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းမ်ားအျပင္ ေဟာေျပာပြဲမ်ား၊ေႏြရာသီ camp မ်ားျဖင့္ လူငယ္ေတြကို ဘာသာေရးအျပင္ အျခားလူမွဳကိစၥအ၀၀ကို သင္ၾကားေပးေနေသာ္ သင္တန္းေက်ာင္းေလးသာျဖစ္သည္။သူငယ္ခ်င္းေတြလာရင္းကိစၥကလည္း ပန္းခ်ီ၊ဓါတ္ပံုစသည့္ အႏုပညာ သင္တန္းမ်ားတိုးခ်ဲ႕ရန္အတြက္ တိုင္ပင္ျခင္းေပ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္သြားေတာ့ တစ္ေရးတေမာအိပ္လိုက္သည္။တစ္ေနကုန္ပင္ပန္း ညကလည္း မအိပ္ရေသးသည္မို႔ အနားယူလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။အိပ္ယာႏိုးေတာ့ ညီမေလးဆီက ဖုန္းလာေလသည္။ေဆးေက်ာင္းတက္ေနေသာ ညီမေလးကို လိုအပ္သည္မ်ားမွာၾကားရေသးသည္။ညီမေလးကို အစစအရာရာအဆင္ေျပေစခ်င္သည္။ညေနေစာင္းသည္ႏွင့္ ရိပ္သာသို႔သြားရေသးသည္။ဘိုးဘြားမ်ားကို စစ္ေဆးကုသေပးၿပီးေနာက္ တရား၀င္ထိုင္ကာ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳယူလိုက္သည္။အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေရမိုးခ်ိဳးစားေသာက္ကာ အြန္လိုင္းတက္ကာ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ေတြ႔ဆံုမိသည္။တစ္ခါတရံစာအုပ္ဖတ္ျခင္း စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ အနားယူရသည္။တစ္ခါတရံလည္း တစ္ေယာက္ေသာသူကို ဂီတာတီးျပတတ္ပါသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ၏ခင္ပြန္းကေတာ့ ကၽြန္မကို သိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တတ္သူမဟုတ္ေပ။ကၽြန္မက သူ႔ကိုယံုသလို သူကလည္း ကၽြန္မကို ယံုၾကည္သည္။ကၽြန္မလူနာေတြ ကၽြန္မလူမွဳေရးကိစၥေတြႏွင့္ ပတ္ရွဳပ္ေနကာ အခ်ိန္သိပ္မေပးႏိုင္သည္ကို နားလည္ေပးသည္။ကၽြန္မအလုပ္ကို သူနားလည္သလို သူ႔ကိုလည္း ကၽြန္မနားလည္သည္။မိဘသေဘာက် တည္ေထာင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း နားလည္မွဳကိုယ္စီႏွင့္ ရပ္တည္ခဲ့ၾကသည္။ကၽြန္မလုပ္ငန္းတြင္ သူ႔ကို ၀င္မကူခိုင္းေသာ္လည္း တစ္ခါတရံ (ကၽြန္မအရမ္းအလုပ္မ်ားေနေသာအခါ) သူ႔ဘာသာလာကူညီတတ္သည္။ကၽြန္မမိဘ ကၽြန္မ အစ္မ ကၽြန္မ ညီမေလး မည္သည့္ေနရာမွာမွ ၀င္မပါတတ္ေသာ သူ႔ကိုလည္း ေက်ဇူးတင္ပါသည္။ကၽြန္မဘ၀တြင္ မိသားစုက ပထမဆိုတာကို သိနားလည္သူမို႔ အရမ္းျပသနာမရွိပါ။တစ္ေနကုန္အလုပ္ပင္ပန္းလာေသာ ကၽြန္မႏွင့္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ေလးႏွင့္ အဆင္ေျပေနေသာ ကၽြန္မတို႔ၾကားတြင္ နားလည္မွဳ ကိုယ္ခ်င္းစာမွဳ အထင္ႀကီးမွဳ ေလးစားမွဳ ေမတၱာတရား စသည္ႏွင့္လြမ္းၿခံဳထားပါသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၁.၁၂.၀၉<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.warwarkhaingmin.blogspot.com/">မမ၀ါ</a> တဂ္ကို ျပန္ေျဖျခင္းျဖစ္ပါသည္။မမ၀ါေျပာတာနဲ႔ ကိုက္ညီလားေတာ့မသိေပမဲ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းခ်ေရးလိုက္တာပါ။မွတ္မွတ္ရရတဂ္ေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တာေတြက ေနာင္၅ႏွစ္ၾကာရင္ အကုန္မျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ႀကိဳးစားလိုက္ရင္ေတာ့ မေ၀းေသာအနာဂါတ္မွာ ျပည့္၀ႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။အိမ္ေထာင္ဖက္ အိမ္ေထာင္ေရးလို႔ေျပာထားလို႔ ေရးလိုက္ရေပမဲ့ single ျဖစ္ဖို႔က မ်ားေနပါတယ္။နားလည္ေပးႏိုင္ၿပီး မခ်ဳပ္ခ်ယ္တတ္တဲ့သူေတြ႔ဖို႔က ရွားတယ္ေလ။ကၽြန္မက မိန္းမ၀ါဒီ စစ္စစ္၊မာနက မိုးထိုး၊စြတ္ဖက္တာက မႀကိဳက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေတြ႔ပါ့ေတြ႔ပါ့မလားပဲ။သာယာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့အိမ္ေထာင္ေရးကေတာ့ ုျဖစ္လာမယ္ မထင္ပါဘူး။ခုေလာေလာကေတာ့ single ေပါ့ေနာ္။အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာသတ္မွတ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ မသတ္မွတ္ပဲ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ေရြးခ်ယ္မယ္ဆိုတာကေတာ့ အမွန္အကန္ပါပဲရွင္။<br /><br />အားလံုးအဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္<br /><br /></div><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/372/44CDDF4BAEB94168D88910E68C82E2A6.png" style="-moz-background-clip: border; -moz-background-inline-policy: continuous; -moz-background-origin: padding; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; border: 0pt none ! important;" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-1181086735769519919?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-21391535348132482212009-12-18T05:17:00.000-08:002009-12-18T21:56:14.021-08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မစာေရးတဲ့အခါ ဘယ္လိုေရးေလ့ရွိလဲ.........???????စာေတြ ေရးတယ္ဆိုတာကလည္း သိလြန္းတတ္လြန္းလို႔ ေရးခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။၀ါသနာအရမ္းပါလို႔ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။အရမ္းကို ရူးသြပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးျခင္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အခါ ကၽြန္မဘယ္လိုဖန္တီးခဲ့လဲ ဖန္တီးေနလဲဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္၀င္ခံစားရင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။စာတစ္ပုဒ္ ဘယ္လိုစာအမ်ိဳးအစားပဲျဖစ္ျဖစ္ မေရးခင္ကတည္းက အာရံုရေအာင္ ခံစားလို႔ရေအာင္ အရင္ဆံုးႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ၿပီးေတာ့မွ စာေတြကို ဘေလာ့ဒ္မွာတင္ဖို႔ေရးတယ္။တစ္ခါတစ္ခါဆိုရင္ မုဒ္သြင္းလို႕ မရလို႔ မေရးျဖစ္တဲ့အခါလည္း ရွိပါတယ္။စိတ္ရွဳပ္လြန္းတဲ့အခါက်ရင္ ဘယ္လိုမွ ဖီးမလာေတာ့ပါဘူး။:(<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဇာတ္ေကာင္ေနရာေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ခံစားၿပီးေရးတဲ့အခါ ကၽြန္မမိန္းကေလးဇာတ္ေကာင္ေနရာဖက္ကပဲ ၀င္ေလ့ရွိပါတယ္။တစ္ခါတေလ ကၽြန္မလုပ္ေနတတ္တဲ့အရာေလးေတြကို ထည့္ၿပီးသရုပ္မိတာေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ဥပမာ ေကာ္ဖီႀကိဳက္တာတို႔ေပါ့ေနာ္။အရမ္းမုဒ္၀င္သြားတဲ့အခါ မိန္းကေလးဇာတ္ေကာင္က ကိုယ္တိုင္လိုျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မရဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားတို႔ပါ ေရာေႏွာသြားတာေလးေတြကို ကၽြန္မျပန္ဖတ္ၾကည့္တိုင္းေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။မိသားစုကို ပထမဦးစားေပးတာတို႔ဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ့ပင္ကိုစိတ္ဓါတ္ေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မစာေရးတဲ့အခါ ဖီးလာတာနဲ႔ လက္တမ္းေကာက္ေရးတင္လိုက္တဲ့အခါ ရွိသလို ႀကိဳတင္ Plan ခ် mood သြင္းၿပီးေရးတဲ့အခါေတြလည္းရွိပါတယ္။ဥပမာ - အမွတ္တရ ႏွင္းဆီ ကိုက်ေတာ့ ႀကိဳတင္စိတ္ကူးၿပီး ေရးခဲ့ေပမဲ့ ေႏြးေထြးခိုင္မာေသာ လက္တစ္စံုကိုက်ေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္တာနဲ႔ တစ္ခါတည္း ခ်ေရးလိုက္တာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မဆက္ရန္ ထားေလ့ရွိတာကလည္း တစ္ခါတေလ စာရိုက္ဖို႔ မအားေတာ့တာရယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး ခံစားလို႔မရေတာ့လို႔ ခဏပစ္ထားလိုက္တာေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ကၽြန္မလည္း ဆက္ရန္တို႔ ဆက္ေရးပါမည္တို႔နဲ႔ မခ်န္ခ်င္ပါဘူး။ခ်န္လိုက္တာနဲ႔ ထိုဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုး စာတစ္ပုဒ္လံုးကို ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ ရင္ထဲမွာ အၿမဲထည့္ထားမိတယ္။အခ်ိန္မေရြးျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ အဆင္သင့္ေအာင္ လုပ္ထားရေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ေလးဘက္နာအခံရွိေတာ့ စာမ်ားမ်ားရိုက္မိရင္ အဆစ္ေတြ လက္ေခ်ာင္းဆစ္ေလးေတြပါမက်န္ ကိုက္ခဲလာတတ္ေတာ့ စာရိုက္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပတာနဲ႔ ဆက္ရန္ ေလးေတြ ထားမိတာကို ဒီကေနပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေသဆံုးသြားေပးရမဲ့ အဆံုးသတ္ဆိုရင္ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ကို ေသသြားတယ္လို႔ကို ခံစားရေလာက္ကိုပဲ ကၽြန္မစာေတြနဲ႔ ကၽြန္မတစ္သားထဲ က်သြားပါတယ္။စာတစ္ပုဒ္ေရးေနရင္ ကၽြန္မဘာေတြမွားေနလဲ ဘာေတြလြဲေနလဲ မျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ခံစားေနလြန္းလို႔ အေရးအသားမွားယြင္းတာတို႔ လြဲမွားေနတာတို႔ေတြ ျဖစ္ေနတတ္ေလ့ရွိပါတယ္:) ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္တာကလည္း ကၽြန္မဘာေရးရမွန္းမသိတာနဲ႔ စိတ္ကူးေပါက္ရာေလးကို ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ခုတေလာ စိတ္ရွဳပ္ေနတာေရာ ညစ္ေနတာပါေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ စာေရးလို႔မရေအာင္ျဖစ္ေနလို႔ ဘာမွမေရးျဖစ္ေသးတာပါ။သစၥာရွိရွိ မုန္းေနမယ္ ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးကို အစပ်ိဳးၿပီး ဆက္မေရးႏိုင္ေသးတာလည္း ၾကာေနပါၿပီ။အတတ္ႏိုင္ဆံုးပို႔စ္ေတြ ဆက္တိုက္တင္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မဘေလာ့ဒ္ေလးကို လာလည္ဖတ္ရွဳေပးၾကတာကို အရမ္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ -<span style="color: magenta;"> ပန္းရင့္ေရာင္</span><span style="color: #38761d;">~~~~~၁၈.၁၂.၀၉</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားလံုး ေရာဂါဘယကင္းေ၀းၿပီး အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္<br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://www.blogger.com/%3Ca%20href=" http:="" target="_blank" www.mylivesignature.com=""><br /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-2139153534813248221?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-62592472838262966882009-12-08T03:21:00.000-08:002009-12-08T03:44:17.708-08:00<div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/Sx47yPTGMuI/AAAAAAAAADM/GYZw5cI69t0/s1600-h/a.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/Sx47yPTGMuI/AAAAAAAAADM/GYZw5cI69t0/s320/a.jpeg" /></a>ကခ်င္ျပည္နယ္၏ အခ်က္အခ်ာက်ေသာၿမိဳ႕မဟုတ္ေပမဲ့ သမိုင္း၀င္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕သည္ ေအးခ်မ္းၿပီး ေနလို႔ေကာင္းလွပါသည္။ထိုၿမိဳ႕တြင္ snack bar ႏွစ္ခုသာရွိပါသည္။တစ္ခုမွာ friendship ဟိုတယ္ေျမညီထပ္တြင္ တည္ရွိၿပီး ေနာက္တစ္ခုမွာ ျပည္သူ႔ေဆးရံု၏ အေရွ႕ဖက္တြင္ တည္ရွိပါသည္။ထိုဆိုင္မ်ားတြင္ လူေပါင္းစံုစားေသာက္ၾကသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊တစ္ခ်ိဳ႕က အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္ ထိုထုိေသာကိစၥမ်ားႏွင့္ ၀င္ေရာက္စားေသာက္ေနၾကသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ေန႔လည္ခင္း ေနပူပူက်ဲက်ဲအခ်ိန္ ဆိုင္အတြင္း လူရွင္းေနလ်က္ရွိသည္။ထိုဆိုင္ထဲသို႔ တည္ၾကည္ေသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၀င္လာသည္။ထို႔ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ လူတစ္ေယာက္ထပ္၀င္လာသည္။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ စကားေျပာဆိုၾကၿပီးေနာက္ သူမသည္ ထိုသူက ပန္းသီးတစ္လံုးေပးကာ ထြက္ခြါသြားေလသည္။သူသည္လည္း ပန္းသီးကို ေသခ်ာၾကည့္ကာ ျပန္ထြက္သြားေလသည္။ထုိျဖစ္ရပ္ကို ျမင္ေတြ႔သူတိုင္း အံ့ၾသစြာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မသည္ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕သို႔ တာ၀န္က်သည့္အခါ ေဆးရံုေရွ႕က snack bar ေလးကိုသေဘာက်သည္။ကၽြန္မေနေသာ ၀န္ထမ္းတိုက္ခန္းႏွင့္လည္း သိပ္မေ၀းပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိလွေသာ ထိုဆိုင္ေလးကို သေဘာက်သည္မွာ မဆန္းေပ။ထိုဆိုင္ေလးကို တာ၀န္က်စကတည္းက ေန႔စဥ္အခ်ိန္အားလွ်င္ အားသလိုထိုင္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ ထိုဆိုင္ကလူေတြပင္ ကၽြန္မကို မွတ္မိေနေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္နားရက္ တစ္ခုေသာ ညေနခင္းတြင္ ကၽြန္မသည္ ထုိဆိုင္ေလးကို လာကာေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စာအုပ္ထိုင္ဖတ္ေနေလသည္။ပန္းသီးတစ္လံုးကိုလည္း အလံုးလိုက္ကိုက္စားကာ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ကၽြန္မလက္ရွိရပ္တည္မွဳကိုေမ့ေလ်ာ့ကာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းစာအုပ္ထိုင္ဖတ္ရင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၿပံဳးရယ္ေနမိသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ေထာင့္က်က်ေနရာတစ္ခုတြင္ ထိုင္ကာ အားရပါးရ ပန္းသီးကိုက္စားေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို သူစိတ္၀င္စားမိသည္။တစ္ခ်က္ခ်က္တြင္ အသံမထြက္ပဲရယ္ကာ ၿပံဳးေနေသာ သူမ၏အမူအရာက ဆြဲေဆာင္မွဳရွိလွေပ။သူလည္း ေလာကႀကီးကိုေခတၱေမ့ထားကာ သူမကိုစိတ္လြတ္လက္လြတ္ပင္ ေငးေနလိုက္သည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္စံုတစ္ေယာက္ကၾကည့္ေနလွ်င္ အလိုလိုသိေနတတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ပင္ကိုခံစားမွဳေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေခတၱအကဲခတ္လိုက္သည္။ကၽြန္မကို ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ၾကည့္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ေလသြားသည္။ကၽြန္မ၏ပံုစံုကပဲ လူစိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္ေနလားဟု ေတြးကာဆိုင္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ ကၽြန္မကို စိတ္မ၀င္စားၾကေပ။(ထိုသူက လြဲလို႔)တမင္တကာၾကည့္ေနမွန္းသိေသာ္လည္း ေအးစက္စက္အက်င့္ေၾကာင့္ ဘာမွမခံစားရသလို စာအုပ္ကိုပဲ ဆက္ဖတ္ေနလိုက္သည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္လင့္သြားေသာအခါ ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူေတြေတာင္ က်ဲေနၿပီ။ထိုမွ ကၽြန္မဆိုင္ထဲက ထြက္ကာ ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး ျပန္ခဲ့ေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">သူမေနာက္သို႔ တိတ္တိတ္ေလး လိုက္ခဲ့သည္ကို သူမကမသိေပ။သူမ၀င္သြားေသာေနရာက ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ေမာ့ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဒါက္တာ မြန္းျပည့္ေအာင္ ဟူေသာ နာမည္ႏွင့္ ဘြဲ႕ေတြေရးထားသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ဘာရယ္မဟုတ္ေပမဲ့ သူ႔အတြက္ အလုပ္တစ္ခုရသြားေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">မနက္ခင္းဆိုလွ်င္ ၈နာရီဂ်ဴတီဆင္းရေသာေၾကာင့္ အလုပ္သြားရန္ ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းကာ တံခါးအဖြင့္ သံဘန္းတံခါးတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ပို႕စကတ္ေၾကာင့္ လန္႔သြားသည္။`မ အတြက္ ´ဟုေရးထားေသာ ခပ္ေသာ့ေသာ့စာေၾကာင့္ မဆီမဆိုင္ မ်က္၀န္းကိုယ္ေတာ္ကို သြားသတိရလိုက္ေသးသည္။တစ္ဖက္ကလည္း ဒီစာေန႔တိုင္းေရာက္ကာ သူမ်ားေတြသိသြားလွ်င္ မေကာင္းဘူးဆိုေသာ အသိကလည္း ၀င္ေရာက္လာေလသည္။နံနက္ခင္းဆိုလွ်င္ ေရာက္လာတတ္ေသာ ပို႔စကတ္အခုေရမွာ ၃၀ ရွိေလၿပီ။ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းမသိေသာ္လည္း တစ္လလံုးလံုး မနက္တိုင္း လာထားႏိုင္သည့္ လူကို သိခ်င္မိေသာ္လည္း ေစာင့္ၾကည့္ရန္လည္း စိတ္မ၀င္စားေပ။<br /></div><div style="text-align: justify;">တစ္ညလံုး ခြဲခန္း၀င္ထားရေသာေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုးႏြမ္းလ်ေနသည္။မနက္ခင္းေစာေစာ တိုက္ခန္းသို႔ျပန္အလာ တံခါးသံဘန္းတြင္ ပို႔စကတ္လာခ်ိတ္ေသာ သူ႔ကို မထင္မွတ္ပဲ သိသြားေလသည္။သူကလည္း ရုတ္တရက္ ကၽြန္မကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ လန္႔သြားပံုရသည္။ကၽြန္မပဲ မျမင္ဟန္ေဆာင္က သြားလိုက္ရေတာ့မလိုလိုႏွင့္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ေပ။ေနာက္မွ သူလည္း သတိရကာ ထြက္သြားေလသည္။ကၽြန္မသည္ အသံထြက္ေအာင္ ဟတ္ခနဲ တစ္ခ်က္သာရယ္လိုက္ၿပီး ပို႔စကတ္ေလးကို အသာျဖဳတ္ယူလိုက္သည။<br /></div><div style="text-align: justify;">အလုပ္မ်ားလြန္း၍ မထိုင္တာၾကာေနေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကို ေျခဦးလွည့္မိသည္။ထံုးစံအတိုင္း ေကာ္ဖီမွာကာ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ပန္းသီးထိုင္စားေနလိုက္သည္။ေကာ္ဖီ ဘယ္အခ်ိန္လာခ်သြားမွန္းမသိေသာ္လည္း ေကာ္ဖီေသာက္ရန္ျပင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ပန္းသီးတစ္လံုးႏွင့္ စာတစ္ေစာင္ ပါလာသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။`မကို ခ်စ္တယ္´ ဟု ခပ္ေသာ့ေသာ့ေရးထားေသာ စာေလးကိုဖတ္ကာ ရင္ထဲမွာ ေႏြးသြားသည္။စာအုပ္သာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ မူမပ်က္ဖတ္ေနေသာ္လည္း တကယ္တမ္းရင္ခုန္ေနေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">နံနက္တိုင္း လာထားေသာ ပို႔စကတ္ရယ္ စာတစ္ေစာင္ရယ္ ကို အမွတ္တရသိမ္းထားရင္း ကၽြန္မထိုေကာင္ေလးကို ခ်စ္မိသြားၿပီလားဟု ေတြးမိသည္။တရား၀င္ခ်စ္တယ္ဟု စာေပးၿပီးေနာက္တြင္ ထိုသူသည္ ကၽြန္မကို စကားလာေျပာတတ္လာသည္။သူ၏အေၾကာင္း တစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစေျပာတတ္ေသာ သူ႔ပံုစံကလည္း စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းသည္။သူႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာရင္းနဲ႔ပင္ သူ႔ကို ကၽြန္မခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာ ေသခ်ာသြားေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">သူ မကိုထိုင္ေစာင့္ေနသည္မွာ နာရီ၀က္ခန္႔ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ မကို မေတြ႔ရေသးေပ။သူမ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ေကာ္ဖီလာေသာက္မည္မွန္း ေသခ်ာပါလ်က္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ေနာက္က်ေနရသနည္း။စိတ္မရွည္စြာပင္ စာပြဲထိုးကိုေခၚကာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ထပ္မွာလိုက္ေလသည္။ေကာ္ဖီႏွင့္ ပန္းသီးတစ္လံုးႏွင့္ စားေသးေသးေလးတစ္ခု ပါလာေလသည္။`I love U ´ ဟုေရးထားေသာ စာႏွင့္အတူ သူခ်စ္ေသာ မ၏ ဆိုင္းကိုေတြ႔ရေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္ၾကသည္မွာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေလၿပီ။ေမာင္၏အိမ္သည္ မန္းေလးမွာျဖစ္ၿပီး ဗန္းေမာ္ရွိ ဦးေလးထံတြင္ လာေန ေနျခင္းျဖစ္သည္။ေမာင္ သည္ ကၽြန္မထက္ ၄ႏွစ္ ငယ္ေလသည္။ေမာင္သည္ တစ္ခါတရံ ကၽြန္မခ်စ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ခါတရံ ေမာင္တစ္ေယာက္တဖြယ္သာျဖစ္သည္။ကေလးဆန္တတ္ေသာ ေမာင့္တြင္ အိမ္က ရည္ရြယ္ထားတဲ့သူ ေမာင္ႏွင့္ေစ့စပ္ထားတဲ့သူရွိမွန္း ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါေလ။<br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ ျမစ္ႀကီးနားသို႔ transfer က်လာေတာ့ ေမာင့္အတြက္ ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ဟိုအရင္ကလို အၿမဲတမ္းေတြ႔ရန္ မလြယ္ေတာ့ေပ။ကၽြန္မကလည္း အလုပ္ပစ္ကာ ေမာင့္ကိုလာေတြ႔ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ေမာင္ကေတာ့ ကၽြန္မကို လာေတြ႔မည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း အားေတာ့ သိပ္မပါေတာ့ေခ်။ကၽြန္မေျပာင္းခါနီးတြင္ မန္းေလးေရာက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဗန္းေမာ္ျပန္လာကာ ကၽြန္မကို လာေတြ႔ေလသည္။ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာလို႔ရေအာင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကိုပဲ ေခၚသြားလိုက္မိသည္။ကၽြန္မ လာေနက် အခ်ိန္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ေမာင္လည္းရွိေနမည္မဟုတ္ဟုပဲ ထင္ထားလိုက္သည္။သူမႏွင့္စကားေျပာေနစဥ္ ေမာင္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲကို ၀င္လာသည္။ဧည့္သည္ႏွင့္မို႔ေမာင့္ကို သတိမထား ႏွဳတ္မဆက္မိေပ။သူငယ္ခ်င္းက `ခုနက ၀င္လာတဲ့ေကာင္ေလးကို ငါသိတယ္´ ဟုအစပ်ိဳးကာ ေမာင့္ကိုရည္ညႊန္းၿပီးေျပာေလည္။`ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ညီမေလးနဲ႔ ေစ့စပ္ထားတယ္။မန္းေလးရဲ့လူခ်မ္းသာ စာရင္း၀င္ေတြပဲ။´ဟု ေျပာျပေနစဥ္ ကၽြန္မရင္တစ္ခုလံုးေျဗာင္းဆန္သြားသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">အပူရွိန္ေလ်ာ့သြားၿပီ ျဖစ္ေသာ ညေနခင္းတစ္ခုတြင္ ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကသည္။`ေမာင့္မွာ ေစ့စပ္ထားတဲ့သူတို႔ မိဘသေဘာတူထားတဲ့သူတို႔ မရွိဘူးလား ´ဟု ကၽြန္မအေမးကို ေမာင္က ေကာ္ဖီေတြပင္သီးကုန္သည္။`မဘယ္လို သိတာလဲ´ဟု ျပန္ေမးၿပီး ရွင္းျပေပမဲ့ ကၽြန္မဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ရမွန္းမသိေပ။`ေမာင္က မကို တကယ္ခ်စ္တာ။မ ကိုပဲယူမွာေနာ္။တကယ္ေျပာတာ။မာမီတို႔ စီစဥ္တဲ့ကိစၥ ေမာင္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး´ ဟုကေလးဆန္စြာေျပာေနေသာေမာင့္ကို ဘယ္လိုျပန္ေျပာရမယ္မွန္းေတာင္မသိေပ။ကၽြန္မႏွင့္မေတြ႔ခင္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့ေသာ ကိစၥတစ္ခု။ကၽြန္မ ေမာင္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး အခ်ိန္ယူစဥ္းစားမည္ ဟုသာ ေျပာႏိုင္ခဲ့သည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">မနက္ျဖန္တြင္ ကၽြန္မ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕က ေျပာင္းေတာ့မည္။ေမာင္ႏွင့္ ဒီေန႔ေတြ႔ကာ အျပတ္ေျပာရေတာ့မည္။ကၽြန္မဘ၀တြင္ တစ္ခါသာျဖစ္ခဲ့ေသာ ရင္ခုန္မွဳ၏ အဆံုးသတ္ကေတာ့...............။<br /></div><div style="text-align: justify;">ေနပူက်ဲက်ဲ အခ်ိန္တြင္ ေမာင္ႏွင့္ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ ခ်ိန္းလိုက္သည္။ေမာင္ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် အခ်ိန္ဆြဲလို၍ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသည္။သို႔ေသာ္ အေျဖကေတာ့ ေျပာင္းလဲေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။`မတို႔ လမ္းခြဲၾကရေအာင္။´ဟု ေျပာေသာ ကၽြန္မစကားကို ေမာင္က မေက်နပ္စြာ ျငင္းခ်က္ထုတ္ဖို႔ျပင္သည္။`ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ဦး။မ က ေနာက္မွေတြ႔တဲ့လူ။ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။မ နဲ႔မေတြ႔ခ်င္ကတည္းက ေမာင္ မွာ့က ပိုင္ဆိုင္မဲ့သူ ရွိၿပီးသာ။ဒါကို ဘယ္လိုမွ ျငင္းလို႔မရဘူး။ဘယ္အေနအထားက ၾကည့္ၾကည့္ မ က ေမာင့္အေၾကာင္း ေသခ်ာမသိပဲ အေျဖမေပးသင့္ဘူး။ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ အားလံုးကို ငဲ့ၿပီး မ တို႔ လမ္းခြဲမွျဖစ္မယ္´ ဟု ေျပာလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ပန္းသီးတစ္လံုးကို ေမာင့္ကို ထုတ္ေပးကာ ` မ ဒီအသက္အရြယ္ထိ ေမာင္ကလြဲၿပီး ဘယ္ေယာက္်ားေလးကို မွ မခ်စ္ခဲ့ဖူဘူး။ေမာင္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ေပမဲ့ ေပါင္းစပ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေလ။ဒါဟာ အနာပါတဲ့ ပန္းသီးလိုပဲ တစ္သက္လံုးေဖ်ာက္လို႔မရတဲ့ ေမာင္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အနာေလးတစ္ခုက မမွာ က်န္ေနခဲ့မွာပါ´ ဟုေျပာကာ ထြက္ခြါခဲ့ေလသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">အနာေလးပါေနေသာ ပန္းသီးေလးတစ္လံုး။အနာေလးကို ဖယ္လိုက္ေပမဲ့ ပန္းသီးအေကာင္းတစ္လံုးလို ျပန္ၿပီးမျဖစ္သြားႏိုင္ေတာ့ေပ။ဖဲ့ထုတ္လိုက္ေသာေနရာေလးတြင္ အနာေလးရွိခဲ့ေၾကာင္း သက္ေသအခ်ိဳင့္ေလးက်န္ခဲ့ဦးမည္။ထို႔အတူ ကၽြန္မေမာင့္ကို ခ်စ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ေနေသာ အခ်စ္သည္လည္း အနာပါေနေသာ ပန္းသီးလိုပင္ အၿမဲတမ္းက်န္ရွိေနဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;">ေမာင့္ကို ေပးခဲ့ေသာ ပန္းသီးေလးတြင္ အနာေလးပါေနသည္ကို ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေမာင္တစ္ေယာက္သိမွ သိပါေလစ။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span><span style="color: #38761d;">~~~~~၈.၁၂.၀၉</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-6259247283826296688?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-12667376082870489882009-12-02T23:39:00.000-08:002009-12-23T20:26:15.543-08:00<div style="text-align: justify;">promise က တဂ္ထားတာကို ျပန္ေရးေပးတာပါ။ၿပီးေတာ့ အေၾကြးေတာင္းခ်င္လို႔ ဒီဘေလာ့ဒ္အသစ္မွာ ျပန္တင္လိုက္ရတာျဖစ္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ယံုၾကည္မွဳ - ေျပာလိုက္ရင္ေပါ့ေပါ့ေလးဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ခက္ခဲတဲ့အရာေလးပါ။ကၽြန္မတို႔လူမွဳဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ စီးပြားေရး က်န္းမာေရး အစစအရာမွာ ယံုၾကည္မွုက အဓိက က်လြန္းပါတယ္။ေနမေကာင္းတဲ့ အခါ ေရမန္းတိုက္ရင္ေပ်ာက္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ့လူက ေရမန္းေလးေသာက္လိုက္ရရင္ က်န္းမာသြားပါတယ္။ဒီလိုပါပဲ။လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြအေထြ ဆိုသလို ယံုၾကည္ၾကတဲ့ အရာေတြ ကြဲျပားပါတယ္။<br /></div><div></div><h4 style="text-align: justify;">ကၽြန္မဘာေတြကို ယံုၾကည္တတ္သလဲ........</h4><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ပထမဦးဆံုးယံုၾကည္တာကေတာ့ ကၽြန္မကိုးကြယ္တဲ့ <span style="background-color: white;"><span style="color: blue;">ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ <span style="color: black;">ကိုပါပဲ။ဘုရားတရားသံဃာ ကိုကၽြန္မ အကၽြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။<span style="color: blue;">ရတာနာျမတ္သံုပါးကလြဲလို႔ ကိုးကြယ္ရာမရွိလို႔ လဲ အၿမဲတမ္း ယံုၾကည္စြာ ခံယူထားပါတယ္။<span style="color: black;">ဒါဟာ ကၽြန္မရဲ့ ပထမဦးဆံုးနဲ႔ အယံုဆံုးပါပဲ။ေနာက္ထပ္ ယံုၾကည္တာကေတာ့ <span style="color: blue;">သစၥာတရား <span style="color: black;">ကိုပါပဲ။</span></span></span></span></span></span></span>အၿမဲတမ္းမွန္ကန္ခဲ့တဲ့အရာကို သစၥာဆိုရင္ အခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သု၀ဏၰသာမဇာတ္ေတာ္ကပဲ သက္ေသျပသြားတာ မဟုတ္ပါလား။ကၽြန္မလည္း တစ္ခါတစ္ေလ သစၥာဆိုတတ္ပါတယ္။အရမ္းခက္ခဲတဲ့အရာကို စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့အခါဆိုရင္ မွန္ကန္တဲ့အရာတစ္ခုကို သက္ေသထားၿပီး သစၥာဆိုတတ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ သစၥာတရားကို ကၽြန္မယံုပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ ကၽြန္မ <span style="color: blue;">ဖူးစာ</span> တို႔ <span style="color: blue;">ေရစက္ </span>တို႔ကိုလဲ ယံုပါေသးတယ္။ဖူးစာပါရင္ ေပါင္းဖက္ၾကရသလို ေရစက္ပါရင္ ေတြ႔ဆံုၿပီး ခင္မင္ႏိုင္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ယံုတာမမွားဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘေလာ့ဒ္ဂါေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ခင္မင္ၾကရတာေတြဟာ ေရစက္ေၾကာင့္လို႔ထင္ပါတယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ကံ ကံ၏အက်ိဳးကိုလည္း ယံုပါတယ္။၀ဋ္လိုက္တာကိုလည္း ယံုပါတယ္။<span style="color: black;">ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ကၽြန္မအမွားတစ္ခုခုလုပ္မိရင္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ၀ဋ္ျပန္လိုက္ေနက်မို႔ပါ </span></span>:( ) ပန္းရင့္ေရာင္ ယံုတာေတြက အမ်ားႀကီးလို႔မေျပာနဲ႔ ။က်န္ေသးတယ္ အဟီးးးးးး။<br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;">ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း ယံုပါတယ္။<span style="color: black;">ကၽြန္မက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုတာက ဟိုဖက္ကမ္းကို လြန္ေအာင္ ယံုပါတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုတာကို ငယ္ငယ္ေလးထဲက ေဖေဖက လမ္းေၾကာင္းထားေပးတာပါ။ဘ၀ႀကီးမွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္ႏိုင္ဖို႔ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ယံုဖို႔လိုတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာကို အရိုးထဲစြဲေအာင္ကို မွတ္ထားပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္းယံုတတ္ပါတယ္။</span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;">နားလည္မွဳနဲ႔ ေမတၱာတရားကိုလည္း ယံုၾကည္ေနပါတယ္။<span style="color: black;">ေမတၱာနဲ႔ ေကၽြးရင္ ေဆးျဖစ္ေသးတာပဲမဟုတ္လား။ေမတၱာတရားသာရွိခဲ့ရင္ အျပစ္ျမင္တဲ့မ်က္စိနဲ႔ လူေတြကို ဘယ္ၾကည့္မိေတာ့မလဲ။ေမတၱာတရားေတြက ေရာင္ျပန္ဟပ္တတ္တယ္ေလ။ၿပီးေတာ့ နားလည္မွဳ.......။နားလည္ေပးတယ္ဆိုတာ ေျပာရသာတာလြယ္တာ တကယ္နားလည္ေပးဖို႔က်ေတာ့ခက္တယ္ေလ။နားလည္မွဳတရားသာ ရွိခဲ့ရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ ေခါင္းပါးေနေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။</span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;">ေနာက္ထပ္ယံုေသးတာကေတာ့ <span style="color: blue;">ၿပံဳးတတ္ ရယ္တတ္မွ သူငယ္ခ်င္းေပါ လူခ်စ္လူခ်င္ေပါတာမဟုတ္ဘူး။စကားေျပာေကာင္းရင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိရင္လည္း လူခ်စ္လူခ်င္ေပါမ်ားပါတယ္ <span style="color: black;">ဆိုတာကိုလည္း ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။ယံုၾကည္တဲ့အေလွ်ာက္လည္း သက္ေသျပဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ကၽြန္မက <span style="color: blue;">အၿပံဳး အင္မတန္ေခၽြတာတတ္တယ္ေလ။</span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;">ယံုတာေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္လိုက္ေတာ့မယ္(ဘာလို႔ ယံုလဲမေျပာတတ္ေတာ့လို႔ ဥပမာ အခ်စ္ကို ယံုတာ:P)</span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;">ခုခ်ိန္ကေတာ့ ဘေလာ့ဒ္ဂါအေပါင္းသူေတာ္ေကာင္းတို႔ကို ကၽြန္မပန္းရင့္ေရာင္က တဂ္လက္ေဆာင္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။</span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;">(၁) မမ၀ါ<br />(၂) မက္မက္(မတဂ္လိုက္ရရင္ စားမ၀င္ အိပ္မေပ်ာ္မွာဆိုးလို႔:P)<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၃) ႏွင္းဆီခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလး<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၄) ၀ိုင္း<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၅) ၀က္၀ံေလး<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၆) အစ္မၾကည္ျဖဴပိုင္<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၇) အစ္မမိုးခါး<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၈) အစ္မေရႊျပည္သူ<br />(၉) ေမေလးလြင္<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၁၀) သက္တန္႔ခ်ိဳ<span style="color: blue;">(ေရးၿပီး)</span><br />(၁၁) ႏြယ္ရိုး<br />(၁၂) ခ်စ္လား<br />(၁၃) မိုးအိမ့္ျဖဴ(ကိုလဂြမ္းအိမ္)</span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;">သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ Unlucky လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၁၃ ဂဏန္းကို ကၽြန္မအလြန္ႀကိဳက္လို႔ ၁၃ေယာက္ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။အားလပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ မွတ္မွတ္ရရေရးေပးေစလိုပါသည္။</span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္</span></span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: magenta;"><span style="color: black;">(မွတ္ခ်က္ - တဂ္ထားတာၾကာၿပီမို႔ အားလပ္သည္ႏွင့္ ျမန္ျမန္ေလးေရးေပးေစလိုပါတယ္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><br /><br /><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: blue;"><span style="color: black;"><span style="color: magenta;"><span style="color: black;"><a href="http://www.mylivesignature.com/" target="_blank"><img src="http://signatures.mylivesignature.com/54487/372/44CDDF4BAEB94168D88910E68C82E2A6.png" style="-moz-background-clip: border; -moz-background-inline-policy: continuous; -moz-background-origin: padding; background: transparent none repeat scroll 0% 0%; border: 0pt none ! important;" /></a>&nbsp;</span> <br /></span></span></span></span></span></span></span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-1266737608287048988?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-31230247753187379562009-12-02T04:42:00.000-08:002009-12-02T04:42:15.933-08:00<div style="text-align: justify;">ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ခ်ိန္ နီးလာသည္ႏွင့္အမွ် အေအးဓါတ္ကလည္း သိသိသာသာ စိမ့္၀င္လာေလသည္။ႏွင္း မက်ေသးေသာ္လည္း ခပ္ေရးေရးျမင္ေနရေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ရင္ ဒီညခရစ္စမတ္ႀကိဳၾကေတာ့မည္ကို သတိရလိုက္သည္။ခ်မ္းေအးေသာ ခရစ္စမတ္ရာသီနဲ႔အတူပင္ အလြမ္းဆိုတာကိုပင္ခ်ိဳတယ္ဟု ထင္ခ်င္သြားသည္။ႏို၀င္ဘာ ၃၀ တြင္ စခဲ့ေသာခ်စ္ျခင္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ႏို၀င္ဘာ၃၀ ေရာက္တိုင္း ျပန္ဆံုေလ့ရွိေသာ ခရစ္စမတ္အႀကိဳပြဲေတာ္။</div><div style="text-align: justify;">ဆူဆူညံညံႏွင့္ ကၽြန္မ၏ၿခံထဲသို႔၀င္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ကို အသံေလးနည္းနည္းတိုးၾကဖို႕ ဟန္႔လိုက္ရင္း သူ႔ကိုရွာေဖြမိသည္။ေဟာ....ေတြ႔ပါၿပီ။ကၽြန္မတစ္ႏွစ္လံုးခြဲထားခဲ့ရေတာ့ ခ်စ္လွစြာေသာေမာင္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရွ႕မို႔ သတိဆြဲထားကာ ခိုးၿပံဳးျပလိုက္သည္။ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အသီးသီးေနရာယူကာ ခ်က္ျပဳတ္စရာမ်ားကို ျပင္ဆင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ကို ဂရုမစိုက္အားေသးပဲ မီးဖိုထဲတြင္ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ကူညီရေလသည္။ေမေမ၊ေဖေဖတို႔ကေတာ့ လူငယ္ေတြပြဲမို႔၀င္မပါပဲ အေပၚထပ္မွာ သီးသန္႔ေနေလသည္။မမႏွင့္ ညီမေလးကေတာ့ ၀ါးတီးဆြဲရန္ အသင့္ျဖစ္မွ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပၚလာတတ္သည္။ထူးျခားသည္က ဒီႏွစ္ခရစ္စမတ္ႀကိဳသည္ကို မီးပံုပြဲမလုပ္ျဖစ္ျခင္းေပ။</div><div style="text-align: justify;">ျပင္ဆင္စရာရွိသည္ကို ျပင္ဆင္ေနၿပီးေသာအခါ ဘုရားေက်ာင္းမွ ၁၁နာရီထိုးေၾကာင္းသံေၾကာင္းေခါင္းေလာင္းထိုးသံကို ၾကားရေလသည္။၁၂နာရီထိုးလွ်င္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားကို သီေၾကြးၾကေပလိမ့္မည္။ကၽြန္မတို႔အုပ္စုသည္ ခရစ္ယာန္ခ်ည္းတည္းမဟုတ္၍ ဓမၼသီခ်င္းမဆိုျဖစ္ၾကေပ။၁၂နာရီထိုးသည္ကို ေစာင့္ရင္း သူႏွင့္ေကာင္းေကာင္းစကားေျပာရန္ အခြင့္ေခ်ာင္းေနလိုက္သည္။အလိုက္သိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း` သြားစကားေျပာလိုက္၊နင္တို႔က တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါပဲ ေတြ႔ရတာ။စေတြ႔ကတည္း မခြဲခင္ အထိ ၀ေအာင္ၾကည့္ထား´ ဟုေနာက္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ ကၽြန္မကိုတြန္းလြတ္ေလသည္။တစ္ႏွစ္လံုးလွ်င္ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္လသာ ခြင့္ယူေလ့ရွိေသာ ကၽြန္မအတြက္ သူႏွင့္ တစ္ႏွစ္လံုးလွ်င္ တစ္လသာေတြ႔ခြင့္ရေလသည္။</div><div style="text-align: justify;">`ဟိုမွာ အဆင္ေျပတယ္မလား ´ ဟုသူက ေမးေနၾကအတိုင္းေမးေတာ့ ကၽြန္မက အင္းဟုသာေျပာသည္။ေတြ႔ျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွေရေရရာရာ ေျပာစရာမရွိသလိုေပ။` မေကြးကေန ဘယ္ေတာ့ ေျပာင္းဖို႔စိတ္ကူးထားလဲ´ ဟု ႏွစ္တိုင္းေမးေနၾကေမးခြန္းကို သူက ထပ္ေမးသည္။ေျဖေနလွ်င္ စကားမ်ားႏိုင္သျဖင့္ ` သိပ္မၾကာခင္ေပါ့´ ဟုသာ ေျဖလိုက္သည္။သူကေတာ့ ေက်နပ္ဟန္မတူေပ။ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ထူးျခားေနသည္က တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ေခၚေနက်အတိုင္း လႊာ ၊ ေမာင္ ဟူေသာ အသံုးအႏွဳန္းမ်ား ေပ်ာက္ေနၾကသည္။သူငယ္ခ်င္းေတြ နားေထာင္ေနၾကသည္ဟု စိတ္ထင္လို႔လားေတာ့မသိေပ။ရွက္ရြံ႕စြာ ႏွဳတ္တြန္႔ေနမိသည္။</div><div style="text-align: justify;">`၁၂နာရီထိုးေတာ့မွာေနာ္´ မလွမ္းမကမ္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလွမ္းေအာ္ကာ တြန္းအားေပးေနၾကသည္။`လႊာ´ ဟုတိုးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့သူေခၚသံက ေအးေနတဲ့ၾကားကို ေႏြးေထြးေနသည္။ေနာက္ထပ္ေျပာစရာရွာမရလို႔ ျပန္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။အသက္အရြယ္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ထိန္းရသည္လည္း မ်ားလာသလိုလိုပင္။၁၂ နာရီထိုးရန္ ၁၅မိနစ္အလို မေျပာလွ်င္ဒီည ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားေတာ့မည္။</div><div style="text-align: justify;">`လႊာ.......ေမာင့္ကို သတိရလား ´တိုးတိုးေလး ေမးေသာ သူ႔အသံက ႏွလံုးသားထဲထိ ထိုးေဖာက္သြားေလသည္။</div><div style="text-align: justify;">`အင္း သတိရတယ္ေမာင္။သတိရတာထက္ လြမ္းတာ။ၿပီးေတာ့ ေမာင္ ဟိုမွာတစ္ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္ထဲစိတ္ႏွစ္ထားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အလုပ္နားရင္ေတာင္ သတိရတတ္တယ္။ႏို၀င္ဘာ၃၀ကို အျမန္ေရာက္ခ်င္ခဲ့တယ္။တစ္ႏွစ္ေလာက္ခြဲၿပီးမွ တစ္လေတာင္ မနည္းေတြ႔ရေတာ့ မလြမ္းပဲေနမလားေမာင္´&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; လြမ္းတယ္ သတိရတယ္ဘာညာသိပ္မေျပာတတ္ေသာ ကၽြန္မစကားေၾကာင့္ ေမာင္ နည္းနည္းအံ့ၾသသြားသည္။ေမာင့္ခ်စ္သူက အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္တတ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္မဟုတ္မွန္း သိသည္။`ေမာင္ နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဒီလိုညမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္က ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။ခုဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္တာ ၅ႏွစ္ရွိၿပီ။ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အမွတ္တရ ညေလးပါ။ၿပီးေတာ့ အလြမ္းေတြကို ေဆးတဲ့ည ။၁၂နာရီထိုးေတာ့မယ္ သြားရေအာင္´ ဟု ေျပာခ်င္တာေတြေျပာၿပီး ထထြက္သြားေသာ ကၽြန္မကို သူက ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။ထိုေနာက္ ေနာက္မွ အလ်င္စလိုလိုက္လာကာ `အလြမ္းေတြေဆးတဲ့ညလို႔ ဘာလို႔ေျပာတာလဲ´ ဟုလိုက္ေမးေလသည္။</div><div style="text-align: justify;">`ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔က တစ္ႏွစ္လံုးမေတြ႔ရဘူး။ဒီေတာ့ လြမ္းေနၾကတယ္။ခုလိုညျပန္ေတြ႔ရင္ လြမ္းတာေတြကို ေဆးလိုက္ၾကတယ္မယ္ေလ။ဒါကိုေျပာခ်င္တာ´ ဟုသြက္သြက္ေျဖလိုက္သည္။</div><div style="text-align: justify;">ဘုရားေက်ာင္းမွ ေတးသံလြင္လြင္ၾကားရသည္။ကၽြန္မတို႔ရင္ထဲတြင္လည္း အခ်စ္ေတြလြင္ေနၾကသည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားေသာက္ၾကကာ သီခ်င္းဆိုၾက ဂိမ္းကစားၾကႏွင့္ ခရစ္စမတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာႀကိဳဆိုလိုက္ၾကသည္။သူက သူငယ္ခ်င္းမ်ားလစ္သည္ကိုေခ်ာင္းကာ တိုးတိုးေလးလာေျပာသည္။</div><div style="text-align: justify;">`ခရစ္စမတ္ေန႔က်ရင္ အျပင္ထြက္လည္ရေအာင္´</div><div style="text-align: justify;">`အင္း၊ဒီၾကားထဲမေတြ႔မွာက်ေနတာပဲ´ ဟု ကၽြန္မက ျပန္ေျပာေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ျပသြားေသးသည္။အားလံုးျပန္သြားၾကေသာအခါ သိမ္းစရာရွိသည္ကို မနက္က်မွ သိမ္းမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေလသည္။အိပ္ယာေဘးက Pooh ရုပ္ႀကီးကိုေပြ႔ကာ `ငါဒီေန႔ အလြမ္းေတြ ေဆးလိုက္ၿပီ သိလား´ ဟုတိုးတိုးေလးေျပာသည္ကို အခန္းထဲေရာက္ေနေသာ မမက ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားသြားၿပီး `အရူးမ´ ဟုေကာင္းခ်ီးေပးသြားေလသည္။ဒိုင္ယာရီေလးဖြင့္ကာ စပ္မိစပ္ရာ စာတစ္ပိုဒ္ကို တိတ္တိတ္ေလးေရးခ်လိုက္ကာ အိပ္ခဲ့ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"> <br /></div><div style="text-align: justify;">အလြမ္းေတြေဆးတဲ့ည</div><div style="text-align: justify;">လာသာတယ္လို႔ေျပာရမဲ့ ညတစ္ည</div><div style="text-align: justify;">ေအးခ်မ္းတဲ့အေငြ႔အသက္ေတြၾကားမွာကို</div><div style="text-align: justify;">ပူေႏြးေႏြးခုန္ေနတဲ့ရင္တစ္စံုနဲ႔</div><div style="text-align: justify;">ခါးသက္သက္အလြမ္းေတြေဆးဖို႔</div><div style="text-align: justify;">ေမာင့္ကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ေမာင္နဲ႔ အလြမ္းေတြေဆးေနမွာလားေတာ့မသိႏိုင္ေပမဲ့ မနက္ျဖန္နံနက္တြင္ ပြစိလန္ေနေသာ အရာေတြကို သိမ္းဆည္းေဆးေၾကာဖို႔ ေသခ်ာေနသည္မို႔အားယူအိပ္လိုက္ေလသည္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">စာေရးသူ - <span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္္</span><span style="color: blue;">~~~~~၂.၁၂.၀၉</span><br style="color: blue;" /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-3123024775318737956?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-81954604699103792042009-12-01T05:29:00.000-08:002009-12-01T05:29:40.336-08:00<div style="text-align: justify;">ကၽြန္မ AIDS အတြက္ အစကရည္ရြယ္ထားတာက ေႏြးေထြးခိုင္မာေသာ လက္တစ္စံု လိုမ်ိဳး ပညာေပးပို႔စ္ကိုရသဆန္ဆန္ေရးမလို႔ ေတြးထားတာပါ။ေခါင္းစဥ္နဲ႔အေၾကာင္းအရာကိုေတာင္ စဥ္းစားၿပီးသြားၿပီ။ဒါေပမဲ့ လတ္တေလာ ျပႆနာေတြ စိတ္ရွဳပ္စရာေတြေၾကာင့္ ေရးရမွာ Feel မလာတာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာကို နားလည္ေပးေစလိုပါတယ္။ေနာက္ အာရံုရတဲ့အခါမွပဲ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ပို႔စ္ေလးကို တင္ေပးပါေတာ့မယ္။ခုေတာ့ ဖဲႀကိဳးနီေလးရဲ့ အဓိပၸါယ္ေလးနဲ႔ပဲ World AIDS Day 2009 ကို ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကပါစို႔။<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxUZ97ZgnRI/AAAAAAAAAC8/GHwq-2tfpz8/s1600/images.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxUZ97ZgnRI/AAAAAAAAAC8/GHwq-2tfpz8/s320/images.jpeg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxUZ_w0crBI/AAAAAAAAADE/dqeiJphQNVg/s1600/images1.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxUZ_w0crBI/AAAAAAAAADE/dqeiJphQNVg/s320/images1.jpeg" /></a><br /></div><div style="color: #990000; text-align: justify;">ဖဲႀကိဳးနီေလး၏ ဆိုလိုရင္း<br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">အေလးဂရုျပဳျခင္း(Care and Cocern)<br /></div><div style="text-align: justify;">ဖဲႀကိဳးေလးကို HIV ကူးစက္ခံရလ်က္ အသက္ရွင္ေနရသူမ်ား၊ေ၀ဒနာခံစားေနရသူမ်ား၊အသက္ဆံုးရွံဳးသူမ်ားႏွင့္ ၄င္းတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ေဖးမေနသူမ်ားအား အေလးထားဂရုျပဳျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္အေနျဖင့္ တပ္ဆင္ၾကပါသည္။<br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း(Hope)<br /></div><div style="text-align: justify;">ဖဲႀကိဳးနီေလးကို AIDS ေရာဂါဖိစီးမွဳရပ္တန္႔တားဆီးႏိုင္မည့္ ကာကြယ္ေဆးႏွင့္ ကုထံုးဆိုင္ရာသုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ေရးေရာဂါကူးစက္ခံေနရသူမ်ား၏ ေနထိုင္မွဳဘ၀တိုးတက္ေရးတို႔အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသေကၤတအျဖစ္ရည္ရြယ္ပါသည္။<br /></div><div style="color: #0b5394; text-align: justify;">ေဖးမကူညီမွဳ(Support)<br /></div><div style="text-align: justify;">ဖဲႀကိဳးေလးသည္ HIV ကူးစက္ခံေနရသူမ်ားအတြက္၊ မကူးစက္ေသးသူမ်ားအား စဥ္ဆက္မပ်က္ ပညာေပးေရးလုပ္ငန္းအတြက္၊ ထိေရာက္ေသာကုထံုးႏွင့္ ကာကြယ္ေဆးေဖာ္ထုတ္ေရး အားသြန္ႀကိဳးပမ္းမွဳမ်ားအတြက္ ႏွင့္ AIDS ေၾကာင့္ ခ်စ္ေဆြသဂၤဟမ်ားကို ဆံုးရွံဳးခဲ့ရသူမ်ားအတြက္ ေဖးမကူညီမွဳမ်ား၏ ျပယုဂ္အျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ပါသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">(စာေရးဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳေရးသားေသာ HIV/AIDS ပညာေပး၀တၳဳ ပန္းေၾကြပြင့္ပံုျပင္ မွ ထုတ္ႏုတ္တင္ျပပါသည္။)<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: magenta;">ပန္းရင့္ေရာင္္</span><span style="color: #6aa84f;">~~~~~ World AIDS Day 2009 အထိန္းအမွတ္၊ December 1</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5790363504285733095-8195460469910379204?l=pannyink.blogspot.com' alt='' /></div>ပန္းရင့္ေရာင္http://www.blogger.com/profile/13104064521592379771noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5790363504285733095.post-24517634421388466422009-12-01T00:00:00.000-08:002009-12-01T00:00:56.789-08:00<div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxTNGPTJsdI/AAAAAAAAACI/_T5HvRnNKF4/s1600/%E1%80%B7.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxTNGPTJsdI/AAAAAAAAACI/_T5HvRnNKF4/s320/%E1%80%B7.jpeg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxTNHI-Qu0I/AAAAAAAAACQ/kALDw74Nvf8/s1600/%E1%80%B7%E1%80%B7.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_AHWK2aXAnF4/SxTNHI-Qu0I/AAAAAAAAACQ/kALDw74Nvf8/s320/%E1%80%B7%E1%80%B7.jpeg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">အခန္းရဲ႕ ေထာင့္စြန္းေနရာတြင္ ကုတ္ကုတ္ေလးထိုင္ေနေသာ ကၽြန္မထက္ အနည္းငယ္ငယ္ပံုရေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မအတန္းထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထူးဆန္းစြာေတြ႔မိသည္။State ေက်ာင္းတို႔၏သဘာ၀အတိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဦးေဆာင္ကာ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအတြက္ အလွဳေငြေကာက္ရန္ေရာက္လာရင္း ထိုကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေကာင္မေလးကို သတိထားမိျခင္းျဖစ္သည္။“ေက်ာင္းတက္တာၾကာေနၿပီ သူ႔မွာသူငယ္ခ်င္းမရွိဘူးလား။ဘာလို႔မ်က္လံုးေတြက သိမ္ငယ္ေနရတာပါလိမ့္” စေတာ့ မဆီမဆိုင္ အေတြးေပါင္းစံုက ကၽြန္မေခါင္းထဲတြင္ တန္းစီ၀င္ေရာက္လာေလသည္။အလွဳေငြထည့္ရန္ေျပာၾကားရင္း အတန္းထဲကျပန္ထြက္သည္အထိ အေတြးစကမျပန္ေသးေပ။ <br /></div><br />အာစရိယပူေဇာ္ပြဲနီးလာလို႔ ကၽြန္မတို႔အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြအလုပ္မ်ားေနေတာ့ ထိုေကာင္မေလးကို ခဏေတာ့ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိေနမိသည္။သို႔ေသာ္ အမွတ္မထင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုမိေလသည္။ထိုေန႔က အလုပ္မ်ားေနလို႔ ေက်ာင္းျပန္တာေနာက္က်ေနသျဖင့္ ေလာေလာႏွင့္ေက်ာင္းကအထြက္တြင္ ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးရပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးေၾကာင့္ သူမအနားကို သြားလိုက္မိသည္။ကၽြန္မလက္အစံုက သူမ၏ပုခံုးကိုထိကိုင္ကာ<br />“ညီမေလး မျပန္ေသးဘူးလား”ဟု ခင္မင္စြာပဲ ေမးလိုက္မိသည္။ပထမေတာ့ သူမသည္ ကၽြန္မကိုေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။ေနာက္မွ “ဟုတ္ကဲ့” ဟု ၾကားေလာက္ရံုတိုးတိုးေလးသာ ေျဖေလသည္။“ဘယ္အထိျပန္ရမွာလဲ” ဟုေမးေတာ့ သူမေျပာျပေသာေနရာက ကၽြန္မအိမ္ႏွင့္တလမ္းထဲပင္။ကၽြန္မအမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနလို႔ သတိမထားမိတာလား။ဒါမွမဟုတ္........သူမကပဲ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆက္အသြယ္မဲ့ေနလို႔လား။<br />ကၽြန္မႏွင့္ရပ္ေနစဥ္ ေကာင္မေလးကိုလာႀကိဳေသာကားတစ္စီးေ၇ာက္လာသည္။သူမက ကၽြန္မကိုၿပံဳးျပႏွဳတ္ဆက္သြားၿပီး သြားလိုက္ေလသည္။ကၽြန္မကထိုအခ်ိန္မွ သူမနာမည္ေမးဖို႔ သတိရေလသည္။ဟတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကို သူမတို႔ကားေနာက္မွ ေမာင္းလိုက္ခဲ့ေလသည္။<br /><br />ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းကို ကၽြန္မေစာေစာလာၿပီး သူမရွိေသာအခန္းမွာ သူမကို သြားရွာမိေလသည္။နာမည္မသိေတာ့ ေတာင္ၾကည္�